அக்டோபர் 31, 2013

வெள்ளக்காடும் அற்றகுளத்துப் பறவைகளும் - Kiribati


ஒளவையார் சொன்ன முதுமொழி அல்லது பழமொழி ஒன்று, Do not lose (your) dignity. ஒளவையார் எப்போது ஆங்கிலத்தில் பழமொழி சொன்னார் என்றால், மதியாதார் தலைவாசல் மிதியாதே என்று தமிழில் தான் சொல்லியிருந்தார். எப்போது மானம் உயிரை வதைக்கும்! உயிர்ப்பிச்சை போடு, பசிக்கு ஒரு பிடி உணவு கொடு என்று கெஞ்சும்போது மட்டுமல்ல; என் நிலம் இழந்தேன், என் இனம் இழந்தேன், என் மக்களை, மண்ணைப் பிரிந்ததில் சகலமும் இழந்தேன் என்னும் நிலை வரும்போது எங்கேயோ வேண்டாத விருந்தாளியாய் வாழ ஒரு வழிகாட்டு, உயிர்ப்பிச்சை கொடு என்று கெஞ்சும்போது உயிருக்குள் முள்ளாய் உறுத்தும் அவமானம். அதை உணர்ந்தவனுக்கு மட்டுமே அது உயிர்வலி.

உலகமயமாக்கலுக்குத் தேவையான அல்லது ஒரு Global Village உருவாக்கத்துக்குத் தேவையான படிப்பைப் படித்தவர்களையெல்லாம் அடிமாட்டுவிலைக்கு மேலைத்தேசங்கள் வாங்கிக்கொள்ளும். அந்த எல்லையைத்தாண்டிய படிப்புபடித்தவர்கள் எல்லாம் அல்லது படிப்பே கிடைக்காதவர்கள் அமெரிக்காவிலோ, ஐரோப்பாவிலோ வாழும் உரிமை கேட்கத் தகுதியில்லாதவர்கள் ஆகக்கூடும். அமெரிக்காவிலும், ஐரோப்பாவிலும் எல்லாரும் குடியேற நினைத்தால் முடியுமா என்று நினைக்கலாம் மறுவளத்தில். முடியவே முடியாது தான். ஐரோப்பாவின் அன்றைய காலனியாதிக்கமும், அமெரிக்காவின் இன்றைய நவீன காலனியாதிக்கமும் தான் மூன்றாம் உலகநாடுகளின் மக்கள் வாழ வழிவகை தெரியாமல் ஆனவர்களாய், பாரம்பரிய தொழில்முறைகளை, வாழ்வாதாரங்களை இழந்தவர்கள் ஆகக்காரணமும் கூட.

எழுதப்படாத அபத்தமான சமூகவிதிகளின் வழி தான்சார்ந்த ஒரு சமூகத்தோடு ஒருங்கிணைந்து வாழமுடியாமற்போகும் தன்னிலைக்கொவ்வாத சூழ்நிலைகளைக் களைந்துவிட்டுப் பார்த்தாலும், தன்னிறைவுக்கான அத்தனையும் கிடைக்குமிடத்திலிருந்து ஒருவன் அல்லது ஒருத்தி தன்னை இடம்பெயர்த்துக்கொள்ளத் துணியமாட்டார்கள் என்பதே பொருத்தம். தான்வாழும் சூழலில் தன் அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்கான வளங்கள், தன் ஆரோக்கியமான உடல் மற்றும் உளநல வாழ்வுக்க்குத் தேவையான ஆதாரங்கள் என்று தன் அறிவுக்கும், அனுபவத்துக்கும் ஏற்றபடி தான் நம்பும் அத்தனையும் கிடைக்கும் செளகர்யமான வாழ்க்கைச்சூழலில் இருந்து தன்னை இடம்பெயர்த்துக்கொள்ளாத சுயநலம் தான் மனிதர்களின் இயற்கயோடு இயைந்த இயல்பு. அதைத் தவறென்று இயற்கையை நான் விமர்சிக்கவும் இல்லை. உடலை இடம்பெயர்க்கலாம். நினைவுகளை என்ன செய்ய என்கிற போது, சில உணர்வுகளைக் கடந்தே வாழ்க்கையை வாழ்ந்துமுடிக்க வேண்டிய காலம் விதித்த கட்டாயமும் உண்டு.

மூன்று பந்திகள் எழுதிய பின்னும் தலைப்புக்குச் சம்பந்தமான விடயத்தைச் சொல்லாமல் இழுத்தடிக்கக் கூடாது. இருந்தாலும், இனி எழுதப்போவதைப் படித்தபின் மறுபடியும் படித்தால் நான் சொலவதன் அர்த்தம் புரியலாம். அண்மையில் எந்த நாட்டின் மைய ஊடகங்களிலும் அதிகம் பேசப்படாத, ஆனால் எல்லோரும் அறிந்துகொள்ளவேண்டிய ஒரு அவலம் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது Kiribati என்கிற ஒரு குடியரசு அமைப்பைக்கொண்ட நாட்டில். மத்திய பசுபிக்கடலில், ஹவாய்த்தீவிலிருந்து பாதிதூரத்திற்கும் அவுஸ்திரேலியாவுக்கும் இடையே இருக்கிற நாடாம் என்பது தேடித்தெரிந்து கொண்டது. ஐக்கிய ராச்சியத்திடமிருந்து 1979ம் ஆண்டு விடுதலை பெற்றிருக்கிறது கூகுள் கூற்றுப்படி. பிரித்தானியாவின் காலனியாதிக்கத்தில் இருந்தது என்பதால் அங்கே Christianity மற்றும் ஆங்கிலத்தின் பாதிப்பு இருக்குமென்று நினைதேன். நான் நினைத்தது சரிதான். அங்குள்ள மக்கள்தொகையில் 55% வீதத்திற்கு மேலானோர் ரோமன் கத்தோலிக்கத்தை தழுவுபவர்களாம். அந்த நாட்டு மக்கள் மதம் சார்ந்த கொள்கையால் இனப்பெருக்கத்தை கட்டுப்படுத்துவதில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டும் வைக்கப்படுகிறது. 

அங்கே என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாதவர்களுக்காக, கிரிபாற்றி Climate change, Global warming அதாவது புவி வெப்பமடைவதால் ஏற்படும் காலநிலை மாற்றத்தால் கடல் மட்டத்தின் அளவு அந்த குட்டித்தீவை முழுதுமாய் விழுங்கிவிடும் ஆபத்தில் இருக்கிறது. அந்த நாட்டின் சனத்தொகை ஒருலட்சத்தி சொச்சம். இவ்வளவு பேரும் உயிராபத்தை எதிர்நோக்கியிருக்கிறார்கள் என்பதும் அவர்களுக்கு அகதி அந்தஸ்து கொடுத்து ஆதரிக்க ஏனைய பிறநாடுகள் மிகவும் தயக்கம் காட்டி ஆரம்பத்திலேயே அவர்கள் வருகையை தங்கள் நாடுகளிலிருந்து தட்டிக்கழிக்க காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்தச் செய்தி இப்போது எப்படி முதலாளித்துவ நாடுகளை யோசிக்கவைக்கிறது என்று தேடினால் கிரிபாற்றி நாட்டிலிருந்து ஒரு குடியானவன் தன் மனைவியுடன் நியுசிலாந்து நாட்டுக்கு ஆறுவருடங்களுக்கு முன் சென்று அகதி அந்தஸ்து கோரியிருக்கிறார். அந்த வழக்கு இரண்டுமுறை நிராகரிக்கப்பட்டு இப்போது தீர்ர்புச் சொல்லும் காலத்தை எட்டி எல்லோர் கவனத்தையும் ஈர்க்கிறது. புவிவெப்பமடைதலால் கடல்மட்டம் உயர்ந்து அதன் விளைவாய் இடம்பெயர்ந்தவர்களுக்கு அகதி அந்தஸ்து கோரவோ அல்லது கொடுக்கவோ ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் அகதிநிலைக் கோரிக்கைகள் தொடர்பான உடன்பாட்டில் இதுபோன்று அகதிநிலை கோரியவர்களுக்கு தீர்வாக அகதி அந்தஸ்து கொடுப்பது பற்றி ஏதும் சொல்லவில்லையாம். அதுதான் உண்மையும் கூட.

ஐக்கியநாடுகளின் அகதிநிலைக்கான இந்த உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திட்டவர்கள் முன்னமே யோசித்திருந்தால் இதுபோன்றவர்களுக்கு அகதி அந்தஸ்து வழங்கப்படமாட்டாது என்று தீர்மானத்தை திண்ணமாய் நிறைவேற்றி இருந்திருப்பார்கள் என்பது என் எண்ணம்.

ஆறுவருடங்களுக்கு முன் கிரிபாற்றி தீவு அழிவின் விளிம்பில் இருக்கிறது என்பதை மறுத்தவர்கள், அந்த மனிதரின் வழக்கில் இப்போது விஞ்ஞானிகள் அத்தீவு கடல்மட்டத்தில் எல்லை மீறி அழிவுக்கு உட்படும் அபாயம் இருக்கிறது என்று எதிர்வுகூற, அகதி அந்தஸ்து கொடுக்கும் நிலையில் ஐ. நா. உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திட்டவர்கள் யோசிக்கிறார்கள் இப்போது. அனேகமாக எல்லா நாடுகளுமே இவ்வழக்கின் தீர்ப்பை ஆவலாய் எதிர்நோக்கியிருக்கின்றனவாம். சுத்தமான குடிநீர் கூட கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குறைந்துவரும் வேளையில் அந்நாட்டு மக்கள் அந்த நாட்டுக்குள்ளேயே இடம்பெயர்ந்தவண்ணம் இருக்கிறார்களாம். 

உலகம் சனத்தொகைப் பெருக்கத்தால் பிதுங்கிப்போய் இருக்கும் கட்டத்தில் இப்படி நடந்தால் யாராவது கண்டுகொள்வார்களா என்று யோசித்து, அப்பிடியே கொஞ்சம் வரலாற்றைப் பின்னோக்கிப் தேடிப்பார்த்தேன். பூவுலகின் மக்கள் தொகையும், மதங்கள் கண்டுபிடித்த இறப்பின் பின் சொர்க்கத்தின் மக்கள் தொகையும் எப்படி சமப்படும் என்றால் வெள்ளப்பெருக்கு, வறட்சி, நோய்கள் வரும்போது என்று 1700களில் சீனாவின் Qing ராஜ்யத்தில் வாழ்ந்த Hong Liangji என்கிற ஒரு அறிஞர் சொல்லி வைத்திருக்கிறார் என்பது காணநேர்ந்தது. இவர் Thomas Robert Malthus சனத்தொகைப் பெருக்கத்துக்கும், உணவு உற்பத்திக்குமிடையேயான விகிதாசாரத் தொடர்பு, வளர்ச்சிவீதம் குறித்த தியரியை அந்தக் காலத்தில் சரியென்று ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றுக்கு முன்பே, அதாவது ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பே, ஹாங் சீனாவின் சனத்தொகைப் பெருக்கம் மற்றும் உணவு உற்பத்திக்கும் இடையேயான தொடர்பை விளக்கியிருக்கிறார். 

தொழிற்புரட்சி ஏற்பட்ட காலத்திலிருந்து மனித இனம் செல்வத்தையும் அறிவையும் வளர்த்துக்கொண்டே போகிறது. அல்லது, சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புக்குள்ளாவதால் ஏற்படும் மண்ணை அழிப்பதும், பல்வேறு உயிரினங்களை அழிப்பதும், காலநிலை மாற்றங்களுக்கு பூமி உட்பட்டு இப்படி மனித இனம் இடம்பெயர்க்கப்படுவதும் தொடருமா என்று கேள்விகளை விட்டுச்செல்கிறார்கள். ஆனால், அதன் விளைவுகளான இதுபோன்ற பூதாகரமான பிரச்சனைகள் வந்தால் ஏற்கனவே எழுதிவைத்த guidelines ஐத் தேடுகிறார்கள். 

கிரிபாற்றி பிரச்சனைக்கு எல்லா நாடுகளும் அந்த நாடு தன்னாலான தடுப்பு நடவடிக்கைகளை எடுக்கவேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றன. அவர்களும் ஓரளவு இதற்கு தீர்வு என்று ஒன்றை எட்ட ஜப்பானுடன் சேர்ந்து யோசிக்கிறார்களாம். ஆனால், அதுக்கு பில்லியன் கணக்கில் டாலர்கள் தேவைப்படுமாம். இந்த நாட்டுக் குடிகளின் இடப்பெயர்வும் அகதிநிலைக் கோரிக்கையும் எப்படியோ வேண்டா வெறுப்பாகவே இனி எல்லா நாடுகளாலும் பார்க்கப்படும். ஏற்கனவே தேசப்பாதுகாப்பு முக்கியம் அது, இதுவென்று உளறத்தொடங்கியிருக்கிறார்கள். 

அனேகமாக, நியுசிலாந்தில் அகதிநிலைக் கோரிக்கை வைத்தவரின் விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்படும் என்று தான் சில சர்வதேச சட்டவல்லுனர்கள் எதிர்வுகூறுகிறார்கள். அந்த நாட்டின் சார்பில் அல்லது அந்த மக்களின் சார்பில் பேசுபவர்கள் அவர்கள் அகதிநிலையை விரும்பவில்லை. வேறோர் நாட்டில் கெளரவமான "Migrant Status" ஐ விரும்புகிறார்கள் என்றும் சொல்கிறார்கள். இல்லையா பின்ன, அகதிநிலை என்பதும் இடப்பெயர்வு என்பதும் யாருக்குத்தான் பிடிக்கும். ஆங்கிலத்தில் 'Persecution' என்று சொல்லப்படும் மனிதர்களால் துன்பத்துக்கு ஆளாகும் நிலைக்கே அகதிநிலை அந்தஸ்து வழங்கப்படுமாம் ஐ. நா. சாசனத்தின் படி. 

மேலும் இதுகுறித்து தெரியவிரும்பினால் கூகுளில் தேடினால் நிறையவே கொட்டுகிறது அந்தந்த நாட்டு ஊடகதர்மத்தின் படி. இருந்தாலும், எனக்கு சரியென்று பட்டது இந்தப் பக்கத்திலுள்ளது. 




Image: Google.

அக்டோபர் 12, 2013

ஏன் இந்த மயக்கம்

வாசிப்பு பற்றி எத்தனை தடவை என் அனுபவத்தின் வழி எழுதியிருப்பேனோ தெரியாது. அதைப் பற்றோடு செய்தால் மனம் ஒருவழிப்படும், தன்னம்பிக்கையும் அதிகமாகும் என்பதாய் தோன்றும். தன்னம்பிக்கை என்பது உலகம் பற்றியும், தன்னைப்பற்றியும் ஒருவர் முழுதாய் அறியும் போது ஆழப்படுவதுமாகும். இப்படித்தான் கொஞ்சம் வாசிப்பில் மூழ்கிப்போவேன் அவ்வப்போது. 

Dune by Frank Herbert (Science Fiction), The Politics of Genocide by Edward S. Herman and David Peterson (Non-Fiction), Unbroken by Laura Hillenbrand - A World War II Story of Survival, Resilience, and Redemption (Based on a True story). 

ஆரம்பத்தில் ஒவ்வொரு புத்தகத்தையும் தனித்தனியாக அவ்வப்போது பொழுதுபோகாமல் தான் படிக்கத்தொடங்கினேன். பிறகு, ஒவ்வொன்றிலும் படிக்கும்போது அலுப்புத் தட்ட மாற்றி, மாற்றி படிக்கத்தொடங்கியாகிவிட்டது. படித்துக்கொண்டு போகத்தான் மூன்றுக்கும் இடையே உலகவரலாற்றை கற்பனையாகவும், சான்றுகளாகவும், தனிப்பட்ட அனுபவமாகவும் சொல்லப்பட்டது சுவாரஸ்யப்பட்டது. இந்த மூன்று வாசிப்பிலும் ஒரே முடிச்சு அவிழ்வது போலத் தோன்றியது. இருந்தாலும், இப்பதிவானது நான் வாசித்த இப்புத்தகங்கள் பற்றியல்ல. 

மூன்று புத்தகங்களிலுமே போர் என்பதும் அதன் ராஜதந்திரங்கள், அரசியல் சாணக்கியங்கள், எதிர்பார்த்த முடிவுகள், எதிர்பாராத விளைவுகள் பற்றியனவாக கவனத்தை ஈர்த்தன. இதெல்லாம் எப்படியோ ஈழத்தை எப்போதும் மனக்கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்திவிடும் எனக்கு. ஏன் தொடர்ச்சியாக உலகில் விடுதலை வேண்டியோ அல்லது சுயநிர்ணய உரிமை வேண்டியோ போராடும் இனம் அல்லது மக்களின் உரிமையும், குரலும் நசுக்கப்பட்டே வருகிறது என்று எப்போதுமே ஒரு கேள்வி உண்டு. அதற்குப் பதில், உலகமயமாக்கல் என்பதும், ஒரு மண்ணின் சொந்த வளங்கள் அந்நியரால் சுரண்டப்படுவதுமே காரணங்கள் என்பது வெளிப்படையாய் தெரியாமல் பூசி மெழுகப்படும் உண்மை என்பதை அறைந்தாற்போல் சொல்லவும், யோசிக்கவும் வைக்கும் வாசிப்புகள் மூன்றும். 

இந்த வாசிப்பிலிருந்து கொஞ்சம் விலகி வென்றவர்கள் எழுதிய உலகவரலாற்றிலும் சில உண்மைகளைப் படிக்க நேரிடுவது அபூர்வம். அதில் ஒன்று எப்படி கொலம்பஸ் வட அமெரிக்காவை கண்டுபிடித்தார் என்பது. கொலம்பஸ் காலத்தில் ஐரோப்பாவில் இருந்த ஆட்சியாளர்களுக்கும், வியாபாரிகளுக்கும் அல்லது Elites க்கும் சீனாவின் Textile, Porcelain, Spices இதுபோன்றவற்றிற்காக அவர்களுடன் வியாபார ஒப்பந்தங்கள் செய்வது அல்லது அவர்கள் பிராந்தியஙக்ளைப் பிடிப்பது என்கிற நோக்கத்துடன் முனைந்தார்களாம்.

கொலம்பஸ்க்கோ நிறைய ஆர்வக்கோளாறு போல! அவர் உலகத்தின் வடிவம், சுற்றளவு கணக்கெல்லாம் ஒரு குத்துமதிப்பா கணக்குப்போட்டு ஸ்பெயின் ராஜ்யத்திடம் ஒப்படைத்தாராம். ஐரோப்பாவிலிருந்து ஆசியாவின் இவர்கள் விரும்பிய பகுதிகளுக்குச் செல்ல விரும்பினாலும் 8 ம் நூற்றாண்டில் மொஹமட்டின் ராணுவம் (மொஹமட் மறைந்தது 632 இல் என்கிறது மற்றொரு குறிப்பு) இஸ்லாமிய ஆட்சியில் (ஒட்டமன் ராஜ்சியம்) ஸ்பெயின், போச்சுக்கல் எல்லாம் இஸ்லாமியர்களின் ஆட்சியில் பிடிக்குள் வீழ்த்தப்பட்டதை ஓரிரு நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு தான் இஸ்லாமியர்களிடமிருந்து மீட்டார்களாம் ஐரோப்பியர்கள். ஸ்பெயின், போர்ச்சுக்கல் 711ம் ஆண்டில் Umayyad Dynasty அல்லது உமாயட் பரம்பரையின் ஆட்சிவிஸ்தரிப்பில் அரபிய ராணுவத்தின் படையெடுப்பில் அவர்கள் வசமானதாய் ஃப்ரான்சிஸ் ஃபுக்குயாமா The Origins of Political Order இல் குறிப்பிடுகிறார். அந்தப் பகையின் தொடர்ச்சியால் கொலம்பஸ் அவர்கள் கடல் எல்லையைத் தாண்டிப்போவதில் இருந்த சிக்கல்களை சமாளிக்க இருந்த வழியாய் அட்லாண்டிக் சமுத்திரத்தை கடந்து போய் சீனாவை அடையலாம் என்று சொன்னாராம்.  ஐரோப்பாவில் எந்த ராச்சியத்திலும் யாருமே அவருக்கு Financial assistance கொடுக்காமல் இருக்க ஸ்பெயின் உதவியதாம். அதற்கும் அவர்கள் ராச்சியத்திலிருக்கும் ஒரு குழுவிடம் (Astronomy, Navigation, Natural Philosophy experts) அவர்களிடம் கொலம்பஸ் இன் கணிப்புகள் சரிதானா என்று சோதிக்கச்சொன்னார்களாம். 

அந்த குழுவிலுள்ளவர்களும் சோதித்துவிட்டு இவர் எப்படி இவருக்கு முன்னர் இருந்த அறிவாளிகள் சொல்வதையெல்லாம் கேள்விக்குள்ளாக்குவது என்று நினத்தோ என்னவோ கொலம்பஸ் கணக்கு தவறு என்றார்களாம். இருந்தாலும், ஸ்பெயின் ராஜ்யம் அதைக் கணக்கில் கொள்ளாமல் இவரது சீனாவை, இந்தியாவை அடையும் முயற்சிக்கு ஃபைனான்ஸ் செய்தார்களாம். ஆனால், கொலம்பஸ் முயற்சி தோல்விதான். அவர் கண்டுபிடித்தது தான் வட அமெரிக்காவாச்சே. 

இன்றைய காலகட்டத்திலும் Biologists ’சிலர்’ Homogenocene க்கு முன்னோடி கொலம்பஸ் என்கிறார்களாம். இதைத்தான்  எளிய தமிழில் உலகமயமாக்கல் என்கிறார்கள்.  

கொலம்பஸ் சீனாவை, இந்தியாவை கண்டடையும் முயற்சி தோல்வியாக அந்தக்காலத்தில் கருதப்பட்டதால் ஸ்பெயின் அவருக்குரிய சலுகைகளை ரத்துசெய்துவிட்டதாம். இவரும் சளைக்காமல் ஸ்பெயின் சாம்ராஜ்யத்தின் மன்னருக்கு கடைசியாய் ஒரு கடிதம் எழுதினாராம். அதில் அவர் சொன்னது சீனாவின் ராச்சியத்தை கிறிஸ்த்துவமத்தை தழுவுபடி மாற்ற தன்னால் முடியும் என்று (1493 by Charles C. Mann). கொஞ்சம் சிரிப்பும் வந்தது இதைப் படித்த போது. 


அது எப்படியோ, ஆனால், இவர்கள் பின்நாட்களில் வட அமெரிக்காவை வந்தடைந்த ஆங்கிலேயர்களும் அமெரிக்காவில் வாழ்ந்த செவ்வியந்திர்களை தங்கள் Church மூலம், அதாவது மத்தின் வழி தங்களை ஆள்பவராகவும், மாட்சிமை கொண்டவர்களாகவும் ஏற்றுக்கொண்டால், தங்களுக்கு அவர்கள் அடிமைசேவகம் செய்யாமல் சலுகைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு வாழலாம் என்று சொன்ன உண்மைக்கதைகள் வரலாற்றில் அதிகம் பேசப்படுவதில்லையாம். 


இதைத்தான் கொலம்பஸ் கண்டுபிடித்து இன்று அமெரிக்கா என்கிற பூவோடு சேர்ந்த நாராக இல்லாமல் நரகலாகவும் உலக மக்கள் பூராவும் நாற்றத்தையும் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. 


கொலம்பஸ் கண்டுபிடித்து அதன்வழி வந்த அமெரிக்கா இன்றுவரை எந்தவொரு போரிலும் நேரடியாகப் பாதிக்கப்படாதது என்றும்; ஆனால், அதேநேரம் 1959-2009 ம் ஆண்டுவரை அமெரிக்கா 29 நாடுகளில் மிகத்தீவிரமான ராணுவ நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டதாக குறிப்பிடுகிறார்கள் The Politics of Genocide ஆசிரியர்கள். 2009 ம் ஆண்டு என்றால் ஈழமும் அடங்குமோ என்று யோசிக்கவைக்கிறார்கள்.  The Politics of Genocide இல் லிபியா மற்றும் ஈழத்தின் இறுதிப்போரில் நிகழ்த்தப்பட்ட இனப்படுகொலையின் உச்சம் இரண்டையும் ஒப்பிட்டு தமிழர்களது இனப்படுகொலையானது எவ்வளவு மோசமாக கண்டும் காணாதது போல் நிகழ அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை ஒப்பிடுகிறார்கள். 

நாங்களும் தமிழின இனப்படுகொலை மிகத்தீவிரமாக முள்ளிவாய்க்காலில் முடுக்கிவிடப்பட்ட நாளிலிருந்து ஏன் ஐ. நா. தன் R 2 P, Responsibility to Protect என்கிற கோட்பாட்டை அப்பிடியே அமுல்படுத்தி ஈழத்தமிழினப் படுகொலையை தடுத்திருக்கவில்லை என்றெல்லாம் தமிழின சில அரசியல் ஆலோசகர்களால் அறிவூட்டப்பட்டோம். ஆனால், இப்போது தான் படித்து தெரிந்துகொண்டேன் அந்த R2P என்பது ஐ. நா. வின் பாதுகாப்பு சபையின் அனுமதிக்கு காத்திராமல் அமெரிக்கா போன்ற வல்லரசு ஒரு நாட்டின் மீது ராணுவ நடவடிக்கையை மேற்கொள்ள திட்டமிடப்பட்டு கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு கோட்பாடாகும் (Doctrine) என்பதை. 

அமெரிக்காவானது தனது பொருளாதார நலன்களுக்காக மூன்றாம் உலக நாடுகளில் மக்களை அடிமைகளாக வைத்திருக்கும், மக்களின் உரிமைகளுக்கான எந்தவொரு அரசியல் பொறுப்பையும் ஏற்றுக்கொள்ளாத ஜனநாயகத்தை மதிக்காத ஆட்சியாளர்களை அந்தந்த நாடுகளில் வளர்த்தெடுத்து அதன்வழி சமத்துவமில்லா கட்டமைப்பை பேணிவருவதும், இனப்படுகொலைக்கு துணைபோவதும், தூண்டிவிடுவதுமான செயல்களைச் செய்துவருவதாக விளக்குகிறார்கள். 

இதெல்லாம் ஏன் என்னை யோசிக்கவைக்கிறது என்றால், இலங்கையின் வடக்கு மாகாணசபைத்தேர்தல் முடிவில் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு வென்றவுடன் இனி தமிழர்களுக்கு எல்லா உரிமைகளும் பையப் பைய கிடைக்கும் என்கிற சிலரது வாதப்பிரதிவாதங்கள் தான். மாகாணசபை முதல்வராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாண்புமிகு விக்னேஸ்வரன் அவர்களது ஒரே இலங்கைக்குள் அதாவது ஒற்றையாட்சிக்குள் தீர்வும் அதற்கான ஈழத்துக்கவிஞர் காசி ஆனந்தனின் தமிழ் தேசியம் என்றால் தமிழ் தேசியம் என்பதை வலியுறுத்தும் அதேவேளை கொஞ்சம் அதிகப்படியான, வரம்புமீறிய வார்த்தைப் பிரயோகப் பதில்களும்; தமிழ்தேசிய கூட்டமைப்பை அதன் தலைவர்களின் சில அபத்தமான பேச்சுக்களுக்கு சப்பைக்கட்டு கட்டி பிழையைப் பிழையெனக் கூறாமல் மழுப்பும் சில தமிழின அரசியல் ஆலோசகர்களும் என் போன்றவர்களுக்கு பயத்தையே விளைவிக்கிறார்கள். 

இப்படித்தான் கனடாவின் தமிழ்தொலைக்காட்சியில் ஒரு அரசியல் களவிவாதம் ஈழம் பற்றி நடந்துகொண்டிருந்தது. அதில் எப்போதும் தமிழ்தேசிய கூட்டமைப்பை ஆதரித்து பேசும் ஒரு ஐயா ஒருவர் சொன்னார் விக்னேஸ்வரன் உண்மையிலேயே துணிச்சலானவர் என்று. எனக்கு இவர்கள் அளவுக்கு அரசியல் அறிவு இல்லை என்றாலும் ஆர்வக்கோளாறில் ஏன் என்று அறிய தொடர்ந்து கவனித்ததில் அறிந்தது என்னவென்றால், அவர் இலங்கை ஆட்சியாளர்களுக்குப் பயமில்லாமல் தமீழத் தேசிய தலைவரை “Freedom fighter" என்று சொல்லிவிட்டாராம். அடக்கொடுமையே என்றிருந்தது எனக்கு. விக்னேஸ்வரன் அதற்குப் பின் சொன்னது இந்திய மைய ஊடகங்களில் காணப்பட்டது அந்த ஐயாவின் கண்களில் படவில்லை போலும். பிரபாகரனை ராஜபக்‌ஷேக்களோடு ஒப்பிட்டு கொலையாளி ஆக்குவது தான் தமிழின அரைகுறை சாணக்கியம் என்பது ஒருவேளை என் சிற்றறிவுக்கு எட்டாமல் போய்விட்டதோ! இதுபோன்ற சில தமிழின அரசியல் ஐயாக்கள் பேச்சைக் கேட்டால் எனக்கு தலை சுற்றும். உங்களுக்கும் இப்படி தலைசுற்றினால் நீங்கள் என் இனம். 

இதுபோன்ற பேச்சுக்களால் இவர்கள் யாரை சந்தோசப்படுத்துகிறார்கள் என்கிற கேள்வியும் மனதில் எழும்பும். பதிலாய் அமெரிக்கா, இந்தியா என்பதைத் தவிர வேறொன்றும் தோன்றாது. இப்படி அமெரிக்காவை, இந்தியாவை மனம்குளிரச்செய்ய பேசுவதும், நாடகம் நடத்துவமே தமிழினத்தலைவர்கள் செயல் என்றால் உங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட மக்கள் ஆணைக்கு என்ன மதிப்பு. தமிழர்களின் தமிழ் தேசியத்தை மக்கள் கேவலப்படுத்துவதில்லை. அதை அவர்கள் இன்றுவரை மறக்கவுமில்லை. வட்டுக்கோட்டை தீர்மானத்தின் வழி மக்கள் ஆணை வழங்கப்பட்ட தமிழ்தேசியத்தை இவர்கள் காக்கும் லட்சணம் அதன் எதிர்காலம் குறித்து பயம் கொள்ளச் செய்கிறது. 

வடக்கு மாகாணச் சபை முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் அவர்களின் பதவியேற்பு விழாவும் அதன் இந்துமத அடையாளத்தூக்கல்களும் என்ன வகையான சாணக்கியமோ. அது அசூசையாகவே இருக்கிறது. தவறு என்னுடையதல்ல. ஏன் விக்னேஸ்வரனை மாகாணசபைத்தேர்தலில் போட்டியிட தேர்வு செய்யப்பட்டார் என்பதற்கு சம்பந்தன் ஐயாவின் விளக்கம் தந்தை செல்வா இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பாரோ, யாரை தேர்வு செய்திருப்பாரோ அதையே நானும் செய்தேன் என்பது. ஈழவிடுதலைக்காகப் போராடிய புலிகளை ஆங்காங்கே விக்னேஸ்வரன் மறைமுகமாகத் தாக்கிப் பேசுகிறார் என்கின்றன சில ஊடகச் செய்திகள். இப்படி, தந்தை செல்வாவின் தமிழ் தேசியம், புலிகள் கடைசிவரை கொண்ட கொள்கைக்காக உறுதியாய் இருந்ததென எல்லாத்தையும் ஆணவம் என்கிற ஒற்றைச் சொல்லில் கடந்துபோய்விட முடிவதில்லை எம்மால் சுலபமாய். 

உங்களைப்போல அரசியல் படிப்போ அல்லது சாணக்கியமோ கற்றவர்கள் அல்ல நாங்கள். உலகவரலாற்றை சான்றுகளாகவும், கற்பனை கலந்த கதைகளாகவும் படிக்கும் போது தெரிகிறது யாரை நம்பவேண்டும், யாருடைய சாணக்கியத்துக்கு தகுந்த பதிலடி கொடுக்கவேண்டும் என்பது. இவையெல்லாம் மாட்சிமை பொருந்திய பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயக அரசியல்வாதிகளான உங்களுக்குப் புரியாமல் போனால் அது தமிழர்களின் தலைகளை அல்லவா காவு கொள்கிறது. அமெரிக்காவும் இந்தியாவும் ஒட்டுமொத்த தமிழினத்தையே ஏய்ப்பது உங்களுக்குப் புரியவில்லையா! இது புரியாமல் இருக்கிறீர்களா அல்லது புரிந்தும் நடிக்கிறீர்களா! 

ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் உலகம் என்பது உய்ய ஏதோவொரு புதுவழி கண்டுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டதாகவும், இனி மானுடம் விடுதலை பெற்றுவிடும் என்பதும் சொல்லப்பட்டே வருகிறது. Tribal Society ஆக இருந்த மனிதகுலம் முன்னேறி ஜனநாயகத்தின் வழி எல்லா உரிமைகளையும் பெற்றுவிடுவார்கள் என்றெல்லாம் சொல்லப்பட்டாலும் இன்னும் அது பூர்த்தியாகவுமில்லை; மானுடம் விடுதலை அடையவும் இல்லை. கொலம்பஸ் கண்ட கனவுக்கு இன்னும் தீவிரமாக வடிவம் கொடுத்தபடி சுயநிர்ணய உரிமைப்போரையும், மக்கள் விடுதலையையும் நசுக்கியபடியே இருக்கிறார்கள் வல்லமை படைத்தவர்கள்.   ஆளும்முறைமைகளும், அதன் பிரதிநிதித்துவங்களும் குறைபாடுகளுடன் விளங்கும் பட்சத்தில் இதுபோன்ற வல்லாதிக்கத்தின் நிகழ்ச்சிநிரல்களுக்கு துணைபோகிறவர்களால் மனிதகுலத்துக்கு மீட்சியும் இல்லை, மாட்சிமையும் இல்லை. 


Image Courtesy: Google & TamilNet.