ஜூலை 22, 2012

பட்டிப்பூ ஸ்பரிசங்கள் மற்றும் ‘நான்’!


மனம் நிலையில்லாத, வினோதமான ஒரு உணரமுடியாப் பொருள். எத்தனை சொன்னாலும், தட்டிக்கொடுத்தாலும் சில சமயங்களில் விடாப்பிடியாய் ஏதோவொன்றை மறக்க, வெறுக்க அல்லது நினைக்க வைக்கிறது. சில நேரங்களில் இயல்பாகவும், சில நேரங்களில் வலுக்கட்டாயமாகவும் நினைவுகள் பின்னலாய் உயிரை கட்டிப்போடவும் செய்கிறது. அதிலிருந்து விடுவிக்க வேறேதோவொன்றில் கவனமாற்றம் வேண்டியிருக்கிறது. ஏதாவது வாசிக்க வேண்டும் எனக்கு. பிடிப்புகள் ஏதுமில்லையென்றால் நினைவுகள் காற்றில் குதிரையாய் அலைந்து திரிகிறது.

ஏகாந்தப்பொழுதுகளில் கடற்கரையில் சின்னச்சின்ன, வட்டவட்ட குமிழிகளோடு தவழ்ந்து வந்து அலை என் கால் நனைக்க வருவதாயும்; அது என் பாதங்களுக்கு அருகில் வரும்வரை காத்திருந்து பின்னர் நான் ஓடுவதாயும் என் சிறுபிராய கடற்கரை அனுபவ நினைவலைகளுக்குள்  என்னை இழுதுக் கொள்வதுமுண்டு. எப்போதும் மனதோடு அசைபோடும் ஒரு சுகமான வாழ்வனுபவம் இது. பொங்கியெழுந்து எதையோ அள்ளிக்கொண்டு போகப்போவது போல் பிரவாகம் எடுத்து, மெல்ல, மெல்ல தன் வேகம் குறைத்து கரை தொட்டு, மறுபடியும் சுருண்டு, மடிந்து பின்நோக்கி நகரும் அலைகளைப்போலவே சில நினைவுகளும், என் இயல்புகளும் ரசிக்கவும், சிரிக்கவும், சிந்திக்கவும் வைக்கும்.

இது போல் சிறுபிராய நினைவுகள் என்றாலே மனம் இயல்பாய் ஈழத்தில் வாழ்ந்த நாட்களுக்குள் நினைவுகளுக்குள் என்னை தள்ளிவிடும். உருண்டோடும் வருடங்கள் வயதோடு இளமையை பறிக்க, சிலநேரங்களில் மனமோ அதையும் தாண்டி இளம்பிராயத்திற்கு திரும்பி, தேங்கி நின்று திரும்ப மறுத்து அடம்பிடிக்கிறது, சிறுகுழந்தையாய். மனம் ஏழுகடல், ஏழுமலை கடந்து ஈழத்துக் கடற்கரையில் கால் பதிக்கிறது. நான் வாழ்ந்த ஊரில் இலங்கை கடற்படை தாக்குதலுக்குப் பயந்தே கைவிடப்பட்ட, எப்போதுமே பெயிண்ட் அடிக்கப்படாமல், திருத்தப்படாமல் பட்டிப்பூக்களால் இயற்கையாய் ஒழுங்கின்றி சுற்றிச்சூழப்பட்டு கடற்கரையோடு ஒட்டியிருந்த ஒரு உடைந்த, துருப்பிடித்த ராட்டினம். அதன் நினைவுகள் கலையாமல்  இப்போதும் சுற்றிக்கொண்டே மயக்கம் வரவைக்கிறது உள்ளுக்குள்.

ஈழத்துக்குழந்தைகளின் பறிக்கப்பட்ட, இழந்த சந்தோசங்களின் சின்னங்களாய் இது போல் என் மண்ணில் நிறைய இருக்கும். இருந்தும் எங்களுக்கு அது தான் ஏதோ பெரிய பொழுதுபோக்கு போல் அதில் ஏறியமர்ந்து துருக்களையும், துருத்தல்களையும் மறந்து எதையெதையோ கற்பனை செய்து விளையாடி இருக்கிறோம். காலப்போக்கில் அதன் பயனைவிட ஆபத்து அதிகம் என்பதால் அதை கடற்கரை ஓரத்திலிருந்து அகற்றி விட்டார்கள் ஊரிலுள்ள இளைஞர்கள். சிறுபிராயத்தில் தான் யதார்த்தத்தின் உறுத்தல்களின்றி எத்தனை, எத்தனை கற்பனை அற்புதங்களை மனதில் நிகழ்த்திப்பார்க்க முடிந்தது.

கடற்கரை மணலில் பூத்திருக்கும் மெல்லிய ரோஸ் நிறமும், கத்தரிப்பூ நிறமும் கலந்த அந்த பட்டிப்பூக்கள் (சுடலைப்பூ) மென்மை இன்றும் கண்மூடி உணர்ந்தால் என் விரல்களின் ஸ்பரிசத்தோடு உயிர்த்திருக்கிறது. அந்தப்பிரயாத்திலிருந்தே பட்டிப்பூக்களை நினைக்குந்தோறும் ஒரு அபூர்வ சிந்தனை என் மனதில் ஓடும். ஒவ்வாத சமூகப் போலிப்பூச்சுகளால் தன்னை உயர்வாய்க் காட்டிக்கொள்ளும் ஒரு பெண்ணிடம் இருப்பதை விடவும் இயல்பான அழகு, அறிவு அதனுடன் கூடிய திமிர் எல்லாம் ஒரு ஏழைக்குடிசை அப்பாவிப் பெண்ணிடம் குடிகொண்ட தோற்றம் காட்டும் காட்டுப்பூவுக்கு ஒப்பானது இந்தப்பூவும்! அட, இவ்வளவு அழகான பூக்கன்றுகளை ஏன் வீட்டில் வளர்க்க கூடாது என்று யோசிப்பதுண்டு அப்போது.

எந்த உயிரும், மரமும், கொடியும், செடியும் அதன் வாழ்நிலை சூழலிருந்து வேரோடு புடுங்கியெறியப்பட்டால் வாழாமலே போகும் என்கிற பேரரறிவு அல்லது யதார்த்தம் அப்போது உறைத்ததேயில்லை. இந்த இயற்கையையும் தாண்டி ஒன்று உயிர்த்திருக்கிறது என்றால் அதை தக்கன பிழைப்பதாய் கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது.  நான் வளர்ந்து பெரியவளாகி என் இஸ்டப்படி ஒரு வீடு கட்டி இந்தப்பூவைத் தான் என் வீட்டு முற்றம் முழுக்க நட்டுவைப்பேன் என்கிற குழந்தைப்பருவ சிந்தனை என்னை விட்டு இன்னமும் முற்றுமுழுதாய் நீங்கிவிடவில்லை. என் சிறுபிள்ளைத்தனங்களுக்கு மத்தியிலும் மறுதலிப்புகளை முற்றுமுழுதாய் நிராகரிக்காமல் உள்நோக்குடன் ஆராயவும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

நான் வளர்ந்தாயிற்று! வயதில் மட்டுமல்ல போர், சாவு, ரத்தம், பசி, அகதிவாழ்க்கை அனுபவங்கள், இவற்றைவிட வாழ்வின் சில சந்தோசமான கணங்களும் நாட்களும், எனக்கு நானே தேடிக்கொண்ட அசெளகர்யங்கள், துன்பங்கள், பிறர் பரிசாய் கொடுத்த கசப்பான அனுபவங்கள், நான் சொந்தமுயற்சியில்  தேடிச்சேர்த்த பொருள் என்று எல்லாமே எனக்கே எனக்காய் நான் தேடிக்கொண்ட அனுபவங்களாய் அவற்றை அசைபோடவும் பழகிக்கொள்கிறேன். இதிலெல்லாம் நான், எனது என்கிற அகம்பாவம் மட்டுமல்ல சுயமுகதரிசனமும் நீக்கமற நிறையவே நிறைந்திருக்கிறது. சந்தோசங்களில் நான் தேடியது என்கிற கர்வமும், துன்பங்களில் இது சரியா, தவறா என்பதே தெரியாமல், புரியாமல் என்னை நானே வருத்திக்கொண்டதாயும் எங்கேயும், எந்த நினைவுகளிலும் நான், நான், நான்...... நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது. இந்த நான் தான் என்னை இயங்கவைக்கும் உந்துசக்தி என்றால் அதில் மிகையுமில்லை. நான் என்கிற தனிமனிதத் தத்துவம் தான் என்னை என்னைப்பற்றிய பிரக்ஞையுடன் நான் நிலைத்திருக்க உதவுகிறது. இந்த நான் எப்போதும் நானாகவே இருக்கிறேன். அப்படியே இருக்கவும், நிலைக்கவும் வேண்டும்.

இப்போ இந்த நானுக்கு என்ன வந்தது என்று யோசிக்கிறேன். பொருளியல் வாழ்வும், பொருள் வாழ்வும் (Material Life) என் ஆழ்மன நுண்ணுணர்வுகளும், அற்ப ஆசைகளும் மட்டும் ‘நான்’ என்று என்னை சுருக்கிக்கொள்ளத் தெரியவில்லை எனக்கு. எனக்கு சமூகக் கூட்டுவாழ்வும் தேவையாய் இருக்கிறது. சமூகக்கூட்டு வாழ்வில் சமூக, அரசியல் மாற்றங்கள், நிகழ்வுகள் எனக்குள் ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் போது ‘நான்’ வியாபித்து அங்கேயும் ஒரு அங்கமாகிறேன். சொந்தவாழ்வோ, சமூகக்கூட்டுவாழ்வோ எனக்கு குறை என்று பட்டியலிடவோ, அழுது புலம்பவோ அதிகம் தெரிவதில்லை. அதில் ஒப்புதலுமில்லை. ஏதாவது இல்லையென்றால் அதை நானே தேடியடைய முயற்சித்துவிட்டு குறைப்பட்டுக்கொள்ளலாம்  என்று நினைப்பேன். ஆனால், முயன்று பின் அது கிடைக்காவிட்டால் புலம்ப மனம் ஒப்புவதில்லை. முயன்றேன் என்கிற திருப்தி கூட என்வரையில் ஒரு சந்தோசமே! எவ்வளவுதான் முயன்றாலும், புலம்பினாலும் நாம் விரும்பியது நடக்காமலே போவதென்பது எனக்கு ஈழம் குறித்த இழப்புகளும் அதன் வலிகளுமே. என் வீட்டுமுற்றத்து பட்டிப்பூ கனவு பொய்த்துப்போனாலும், அந்நியமண்ணில் நான் வாழ எனக்கென்றோர் வீடு நான் தேடிக்கொள்ள முடிந்தது. சொந்தமண்ணில் இன்றும் கூட வாழ்ந்த வீடு, தொழில் இவற்றை இழந்து வீதியில் நின்று ராணுவ அடக்குமுறைக்கு முகம்கொடுக்கும் எம்மவர்  நிலை தான் மனசைப் பிசைகிறது.

இலங்கை ராணுவத்தின் 75% பிரிவுகளில் 60% ராணுவப்படையினரின் எண்ணிகை மற்றைய படைகளையும் சேர்த்து 1, 98, 000 வடக்கில் மட்டும் குவிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

இதை இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கினால்..... வடக்கில்

1 ராணுவம் : 5.04 அப்பாவி மக்கள்
அல்லது

200 ராணுவம் : 1000 அப்பாவி மக்கள்.

நன்றி: தமிழ்நெட், Economic and Political Weekly- Mumbai

சொந்தமண்ணில் வாழ்நிலங்களை, வாழ்நிலைகளை இழந்து நித்தியப்படி என்பது சிங்களராணுவத்தின் கொடுமைகள் தான் என்றால் அதை நம்பவும் உலகம் மறுக்கிறது. தமிழீழத்தின் வடக்கு வன்னியிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் வரையும், கிழக்கிலும் நில ஆக்கிரமிப்பு, நிலம் மற்றும் சொத்து அபகரிப்பு என்பது அன்றாட அரசகருமம் என்கிற அளவு இயல்பாகிப்போனது. ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல ஏக்கர் கணக்கில் காணிகள் சிங்கள அரசால், ராஜபக்‌ஷேவின் அரசகண்காணிப்பில் பறிமுதல் செய்யப்படுகிறது தமிழர்களிடமிருந்து. இவர்கள் பறிமுதல் செய்வது காடு, களனி மட்டுமல்ல. ஒற்றைப்பனை தோப்பாய் கருதிய தமிழர்களின் குடிசை வீ்டுகளு, நிலமும், தொழில்வளமும்.

நன்றி: தமிழ் நெட்

இது பழைய செய்தித்தாள் தான். ஆனால், நிலைமைகள் இன்னும் அதே தீவிரத்துடன் தான் தொடர்கிறது. பறிக்கப்படும் நிலங்களுக்கான ஆவணங்கள்- தமிழ் நெட்.

எப்போதும் பிரசன்னமாயிருக்கும் சிங்களராணுவத்தின் மத்தியில் வாழ்வது துயரம் என்றால், அதை விட கொடுமை அரசு நடத்தும் சித்திரவைதைப் படுகொலைகள். அண்மையில் நடைபெற்ற நிமலரூபன் என்கிற ஒரு அரசியல் கைதியின் மரணம் பலரையும் மீண்டும் ஒருமுறை பதறவைத்திருக்கிறது. நிமல ரூபனின் மரணம் பற்றி அவர் தாயார் குறிப்பிடுகையில் “அவனது கால்கள் நேரான திசையில் இல்லாது பிரண்டு திரும்பியிருக்கிறது.” என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

இறைவடிவத்திருவுருவங்கள் தான் பாரளுமன்ற கட்டிடங்களுக்குள் கொலுவிருந்து கோலோச்சுகிறது என்பது போன்ற 17 ம் நூற்றாண்டு சிந்தனைகள் இன்னும் கூட மாற்றமடையவில்லை என்பதற்கு இப்படி எத்தனையோ சர்வாதிகார ஆட்சிவடிவங்களை அதன் பிரதிநிதிகளை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது உலகம். அரசியலும் அறிவியலும் சேர்ந்தே நடத்தும் கண்கட்டு வித்தைகளில் கட்டுண்டு அரசியல்வாதிகளை, ஆட்சியாளர்களை  போற்றித்துதிக்கவும் தொண்டர்படைகள், அபிமானிகளுக்கும் குறைச்சல் இல்லை.   

1757 ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் ப்ரெஞ்ச் நாட்டு மன்னனை சிறிய கத்தியால் தாக்கி சின்னக் காயத்தை உருவாக்கியமைக்காக டேமியன் என்கிற ஒரு மனிதனுக்கு மிகக்கொடிய தண்டனையாக அவனை உடல்ரீதியாக துன்புறுத்தி, சதைப்பிண்டக்குவியலாக்கி கொன்றார்களாம். அந்த தண்டனையின் ஒரு பகுதி அவனது கைகளையும், கால்களையும் நாற்கோணமாக, நான்கு குதிரைகளில் கட்டியிழுத்து, நான்கு துண்டங்களாக அவன் உடலைப் பிய்த்தெறிய வேண்டும் என்பதே. இது மட்டுமல்ல அவன் சதைப் பகுதிகளை வெட்டியும், காயங்களில் அமிலத்தை ஊற்றி எரித்தும் கொடுமைப்படுத்தியதை தண்டனை என்று ஆட்சியாளர்கள் நியாயப்படுத்தியதாக பூக்கோ (Michel Foucault - Discipline and Punish: The Birth of the Prison - ஒழுங்கும் தண்டனையும்: சிறையின் பிறப்பு, 1975) தன் ஆய்வு நூலில் விளக்குகிறார்.

இது போன்ற ஒரு காட்சியமைப்பு Mel Gibson நடித்த ஒரு திரைப்படத்தில் (Braveheart!) தத்ரூபமாய் (Graphics!!) காட்சியாக்கப்பட்டிருந்தது. காட்சி மட்டுமே பூக்கோ விவரிக்கும் காட்சியை ஒத்ததாய் இருக்கும். கதைக்களம் வேறு. அதைப் பார்க்க முடியாமல் ’நான்’ கண்களை மூடி, முகத்தை திருப்பிக்கொண்டது வேறு விடயம். திரைப்படத்தின் பெயர் சரியாய் நினைவில் இல்லை. யாராவது நினைவூட்டினால் நல்லது. பூக்கோவின் ஒழுங்கும் தண்டனையும்: சிறையின் பிறப்பு என்கிற நூல் பற்றிப் படித்துக்கொண்டு போக நினைவில் வந்து போன மூன்று முகங்கள் பேரறிவாளன், சாந்தன், முருகன்! மரணதண்டனை என்பது குடிமக்களுக்கு கடும் எச்சரிக்கையாக, அரச அதிகாரத்தை, மேலாதிக்கத்தை குறியீடு செய்வதாய் இருக்கவேண்டும் என்று ஆட்சி செய்பவர்கள் நினைப்பதாய் பூக்கோ விளக்குகிறார். அதைப் படித்த போது இம்மூவரின் முகங்கள் நினைவில் வருவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

நான் சொல்ல வருவது டேமியனை நாற்கோணமாய் கட்டியிழுத்து குதிரைகளால் கூட பிய்த்தெடுக்க முடியாத மனித தசைநார்களைத் தான் நிமல ரூபன் தாயார் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்; “அவனது (நிமல ரூபன்) கால்கள் நேரான திசையில் இல்லாது பிரண்டு திரும்பியிருக்கிறது.”் அதாவது அவன் இடுப்பு எலும்பு அதன் இயற்கையான அமைப்பிலிருந்து விலகியிருந்திருக்க வேண்டும், அவர் தாயாரின் கூற்றுப்படி. அதுமட்டுமல்ல, உடலில் ஏகப்பட்ட காயங்கள் வேறு. தாயார் மகனின் உடலையாவது கொடுங்கள் என்றால் சிங்கள அரசு அதற்கும் ஆயிரம் கட்டுப்பாடுகள் விதித்து, நிமல ரூபன் என்கிற இளைஞன் மாரடைப்பில் தான் இறந்தான் என்று அறிக்கை தயாரித்து கையொப்பமிடச் சொல்லி மிரட்டியிருக்கிறார்கள்.

இதைவிடக் கொடூரங்களை எல்லாம் சந்தித்திருக்கிறான் ஈழத்தமிழன். ஆனால், அவையெல்லாம் வெளியே வந்தாலும் பரிதாபத்திற்குரிய பிறவிகள் என்பது போன்ற பாவனைகளோடு பார்வையாளர்கள் கடந்து போவது அன்றாட நிகழ்வாகிப் போனது.

ஈழத்தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை கழிவிரக்கம் அல்ல அவன் தேவை. எங்கள் சுயநிர்ணய உரிமைக்குரிய நியாயத்தையும், அதற்குரிய அரசியல் அங்கீகாரத்தையும் தேடிக்கொள்வதும், தேடிக்கொடுப்பதுமே ஆகும். எங்கள் ஈழத்துக் கலைவடிவங்களில் ஒன்று காத்தவராயன் கூத்து என்பது. தமிழக அரசியலில் கூட ஈழ ஆதரவு என்பதும் அமைப்பு (TESO) வைத்து ஈழ ஆதரவு குறித்து மாறி, மாறி வாக்குப் பிறழ்வதும் எங்களுக்கு காத்தவராயன் கூத்து பார்ப்பதற்கு சமம், வேறொன்றுமில்லை.

என் பட்டிப்பூ ஸ்பரிசங்கள் குறித்த நினைவுகள் மட்டுமல்ல ‘நான்’ என்பது. என்னை சூழ நடக்கும் சமூக, அரசியல் கண்கட்டு வித்தைகள், சமூகக் கூட்டுவாழ்வு என்கிற அங்கங்களிலும் ‘நான்’ நிரம்பி இருக்கிறேன். இவற்றின் காட்சிகள், நிகழ்வுகள், கட்டுக்கதைகள், குறித்த விளைவுகளுக்கு எப்படி ‘நான்’ கருத்துரீதியாக வனையப்படுகிறேன் என்பதுவே என் இருப்பு குறித்தும் அதன் அர்த்தங்கள் குறித்தும் சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது!


Images: TamilNet, Google


ஜூலை 18, 2012

நானும் கடிதம் எழுதுவேன்......




மாண்புமிகு முன்னாள் மற்றும் இன்னாள் தமிழக முதல்வர்களுக்கு,


நீங்கள் இருவரும் கடிதப்போராளிகள் என்பதற்கு வரலாற்றுச் சான்றுகள் ஏராளம். உதாரணங்கள் காட்டி உங்களையே உங்களுக்கே நிரூபிக்க வேண்டியதில்லையே! நீங்கள் யாருக்கு வேண்டுமானாலும் கடிதம் எழுதும் வல்லமை படைத்தவர்கள் என்பதும் இந்த நான் அறிந்தது தான். அப்பெருமைக்குரிய உங்கள் இருவருக்கும் ஒரு மடல் வரைந்தே ஆகவேண்டிய சூழ்நிலை எனக்கு.

இப்போது நான் உங்கள் இருவருக்கும் இந்தக் கடிதம் எழுதக் காரணம், உங்கள் பரிவாரங்களும், தொண்டர்களும், உங்கள் பாசக்காரப் பசங்களும் சமூகவலைத்தளங்களில் நிறையவே முட்டிமோதிக் கொண்டு பதட்ட நிலையை தோற்றுவிக்கிறார்கள். சில வேளைகளில் ஒதுங்கி நின்று வேடிக்கை பார்த்தாலே சொல்லடிபடுமோ என்கிற அளவு பதட்டநிலை.

யாராவது துணிச்சல் உள்ளவர்கள், உங்கள் அரசியல் அத்துப்படிகள் தெரிந்தவர்கள் பதில் தாக்குதல் தொடுத்தால் என்னைப்போன்றவர்கள் விசில் அடிக்கும் வசதி சமூகவலைத்தளங்களில் இல்லாததால் எங்கள் ஆதரவை, ஆதங்கத்தை எல்லாம் +1, Like இப்படி ஊமைப்பாசையில் கொட்டிவிட்டு நகர்ந்துவிட நேரிடுகிறது. இருந்தாலும் முடியவில்லை, you know.

நீங்கள் இருவரும் ஏன் கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்கி இவர்களுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதக்கூடாது. எல்லோருக்கும் தனித்தனியே எழுதவேண்டும் என்கிற காலம் தான் மாறிவிட்டது என்பது அறிவுடமைப் பெருந்தகையீர் நீங்கள் அறியாததா! ஒரு கடிதம் எழுதி அதை நிறைய பிரதி எடுத்தும் அனுப்பலாமே. மனதில் பட்டதைச் சொன்னேன்.

தயை கூர்ந்து என் வேண்டுகோளை ஏற்று ஒரு கடிதம் எழுதுவீர்கள் என்று நம்பிக்கையுடன் இந்த கடித்தத்தை நீட்டாமல், முழக்காமல் முடிக்கிறேன்.

நன்றி.

இப்படிக்கு,

உண்மையுள்ள,

சமூகவலைத்தளத்தில் வேடிக்கை பார்த்தே பாதிக்கப்பட்ட தமிழர் சங்கம்.

ஜூலை 08, 2012

சர்வதேச இலக்கிய இந்தியா!!


அண்மையில் என்னை, “இவையளுக்கு என்ன விசரோ...”  என்று சொல்லவைத்த ஒரு விடயம், தமிழ்நாட்டின் இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் என்று பட்டம் சூட்டப்பட்ட ஜெயமோகனுக்கும். எஸ். ராமகிருஷ்ணனுக்கும் கனடாவில் வாழும் ஈழத்தமிழர்கள் ஏதோ இலக்கியவிருது கொடுத்தது தான். முன்னவர் ஈழப்போராட்டத்தையும், ஈழப்போராளிகளையும் கேவலப்படுத்தி எழுதுவதையே ஈழம் குறித்த இலக்கியமாய் கருதுபவர் என்பது அவர் எழுத்திலேயே வெளிப்படும் உண்மை. ஈழத்தமிழச்சிகள் இந்திய அமைதிப்படையிடம் அனுபவித்த பாலியல் வன்கொடுமைகளைக்கூட எள்ளிநகையாடியவர். மற்றவர் என்ன எழுதுகிறார் என்றே எனக்கு தெரியாது. நான் அவரைப் படித்ததும் கிடையாது. ஆனால், இவர் ஈழம் பற்றி ஏதாச்சும் எழுதினாரா, பேசினாரா என்பது ஈழத்தமிழர்கள் பலர் அறியாத விடயம். ஈழம்பற்றி பேசினால், எழுதினால் தான் அவர்கள் இலக்கியவாதிகள் என்கிற விதண்டாவாதம் செய்யவும் நான் தயாரில்லை.

இவர்கள் பற்றி நான் பேசி என் நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பவில்லை. மேற்கொண்டு என்ன எழுத வந்தேன் என்பதை சொல்லுகிறேன். நான் ஒரு இலக்கிய ஞானசூனியம்.  இலக்கியம் என்றால் தமிழ்பேசும் நல்லுலகில் எப்படி புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது என்பதே எனக்குப் புரிவதில்லை. மனிதமாண்புகளை, அவர் தம் சமூக-அரசியல்-வாழ்வாதாரப் பிரச்சனைகளை அதன் அடித்தளத்தை, மனித இயல்புகளோடு சொல்ல முனைவதெல்லாம் என் வரையில் இலக்கியம்! இலக்கியத்துக்கு நான் நட்போ, பகையோ கிடையாது. அது குறித்த என் புரிதல் வேறு. இலக்கியங்கள் மீது நான் விமர்சனம் வைக்கவில்லை. இலக்கியம் என்கிற பெயரில் திணிக்கப்படும், திரிபுபடுத்தப்படும் யதார்த்தங்கள் இலக்கியவாதிகளின் எழுத்து மீது கசப்பையே உண்டாக்குகிறது என்பதையே பதிய விரும்புகிறேன்.

ஜெயமோகன் என்பவர் சோரம்போகும் பெண் தன் கணவனுடன் நல்ல உறவைப் பேணுவாள், மற்றும் ஈழத்தமிழ்ப்பெண்கள் யாரும் இந்திய அமைதிப்படையால் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளாகவில்லை என்பது மாதிரியான படைப்புகளை இலக்கியம் என்பதும்; மனிதர்கள் வாழும் சூழ்நிலைகள், கலாச்சாரம் என்கிற பழக்கப்படுத்தப்பட்ட வழக்குகள் எப்படி தனிமனித சிந்தனைகளை கட்டியமைக்கிறது என்கிற யதார்த்தம் மீறி மனிதவாழ்வு ஏன் பெண்குறியோடு சம்பந்தப்படுத்தப்பட்டே பார்க்கப்படுகிறது என்று யோசிக்க வைக்கிறது. இதைத்தவிர்த்து வேறேதாவது எழுதினால் பெரும்பாலும் Irrational Pride, பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாத பெருமைகளை உயர்த்திப்பிடிக்கிறார்கள். அரசியல் கொள்கைவகுப்பாளர்களின் நிகழ்ச்சிநிரலுக்கு இலக்கியம் படைக்கும் திறமையை மதிக்கவும் கூசுகிறது மனசு. அதையெல்லாம் படித்துவிட்டு இந்த எழுத்தாளர்களுக்காக சப்பை கட்டு கட்டும் வித்தை எனக்கு தெரியாதது, பழக்கமில்லாதது.

ஜெயகாந்தனின் சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் கதையையும் எப்போதோ படித்த ஞாபகம். அதில் கூட அசந்தர்ப்பமான ஒரு சூழ்நிலையில் நடந்த ஆண், பெண் கலவியின் மையத்தை வைத்தே ஏன் காட்சிகளும், கதையும் நகர்த்தப்படுகிறது, விரிவாக்கம் பெறுகிறது என்று யோசித்ததுண்டு. அது ஒரு விபத்து, அதை கடந்து போ என்று ஏன் அந்த நாயகியின் அம்மாவும் சொல்லத்தலைப்படவில்லை. அங்கும் பெண் தான் குற்றவாளியாகவும் ஆக்கப்படுகிறாள். அல்லது, அவள் குற்றவாளியாக்கப்படும் அளவுக்கு சமூகக்கூட்டுமனம் கட்டியமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆண் தன் சமூகத்தளைகளிலிருந்து, முகச்சுழிப்புகளிலிருந்து தப்பித்தலுக்கான நியாங்களையும் இன்னொரு பெண்ணான தன் மனைவியின் பெயராலேயே நியாயப்படுத்த முடிகிறது. ஜெயகாந்தன் எழுத்தை ஆராய்ச்சி செய்யும் இலக்கிய அறிவு என்னிடம் இல்லை. இருந்தும், அந்தக் கதையை படித்த போது உருவான கேள்வி குறித்த மனவோட்டம் இது. இலக்கியவிருது பெற்ற இதுபோன்ற தமிழ் இலக்கியம் பெண்கள், ஒழுக்காற்று விழுமியங்கள் குறித்தே வனையப்படுகிறதா! அது தவிர்த்து தனிமனித விருப்பு, வெறுப்பு, சமூக நிந்தனைகள், அரசியல்-பொருளாதார வாழ்வு எப்படி மனிதவாழ்க்கையை தீர்மானிக்கிறது, புரட்டிப்போடுகிறது என்பது பற்றி எழுதப்படுவது குறைவாகவே உள்ளதா!

பெண்களுக்கு தங்கள் மீதே கழிவிரக்கமும், குற்ற உணர்வும், அவர்களையே குற்றவாளிகளாகவும் ஆக்கும் குயுக்தியான எழுத்துக்குப் பெயர் தான் இலக்கியம் என்றால், அந்த இலக்கியத்தை நான் புறக்கணிக்கிறேன்.


இது போன்ற இலக்கியம் என்பது ஒரு சமூகத்தை, அதன் கூட்டுமனதை பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி என்பதை இவர்கள் மறந்து போகிறார்களா! அந்த கூட்டுமனோபாவத்தை மாற்றி, தனிமனித சிந்தனையை மேம்படுத்தும் வேலையை இலக்கியம் மூலம் செய்தால் என்ன கெட்டுப்போகும்!



இலக்கியம் என்பதும் அது குறித்த புரிதல் என்பதும் கூட என்வரையில் சில இந்திய எழுத்தாளர்களின் எழுத்து மூலமே அறிமுகமானது, கட்டியமைக்கப்பட்டது. என்னைக்கவர்ந்த இந்திய எழுத்தாளர்கள், படைப்பாளிகள் சிலர், அருந்ததி ராய், Rohinton Mistry (A Fine Balance), ஏப்ரஹாம் வர்ஹீஸ் (An amazing writer!!!- Abraham Verghese-Cutting for Stone, இது பற்றி ஒரு தனிப்பதிவு எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.), தீபா மேத்தா. இவர்கள் எழுத்தும், படைப்புகளும் ஏன் எனக்குப் பிடிக்கிறது என்று படிப்பவர்கள் யோசிக்கலாம். மனிதமாண்புகளை, இயல்புகளை ஒதுக்கி மத, கலாச்சார, அரசியல் விழுமியங்களை அரசியல் கொள்கைவகுப்பாளர்களுக்காய் தூக்கி நிறுத்தும் எத்தனிப்புகள் இன்றி இவையெல்லாம் எப்படி இயல்பாய் மனிதவாழ்வை, தனிமனித சிந்தனையை, வாழ்க்கை நெறிகளை உருவாக்குகிறது, புடம்போடுகிறது என்பதை சொல்லும் கதைகள், படைப்புகள் இவர்களுடையது.

மற்றப்படி, இவர்களின் அரசியல் சார்புநிலைகள் பற்றி நான் இதுவரை அறிந்ததில்லை. அவர்கள் எழுத்தில் அது அதிகம் புலப்பட்டதும் இல்லை. இருந்தும், அரசியல் கடந்தும் இலக்கியம் என்பது சாதாரண, சராசரி மனிதர்களின் மனவழி உண்மையை, யதார்த்தத்தைப் பேசும் என்பது இவர்கள் எழுத்தின் வழி புரிந்துகொண்டது. எல்லாவற்றுக்கும் மேல் இவர்கள் இந்தியா கடந்து சர்வதேச அளவில் அறியப்பட்டவர்கள். அதனால், இவர்களின் எழுத்தின் வழி இந்தியா 2020 இல் ஒளிரும் என்பதையும் தாண்டி இந்தியாவின் யதார்த்தம் சர்வதேச மட்டத்தில் அறியப்படுகிறது.

துரதிஷ்டவசமாக, நானறிந்த வரையில் அருந்ததி ராய் தவிர்ந்த மற்றவர்கள் எழுத்துகள் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டதில்லை. அவை மொழிபெயர்க்கப்பட்டால் வாசிக்காமல் போகக்கூடாது.

நான் வாழும் சூழல் தமிழ் இலக்கியத்துக்கு என்னை அதிகம் அறிமுகப்படுத்தியதில்லை. அதுவும் எனக்கு ஒரு குறையே. ஜெயமோகன், சாருநிவேதிதா, எஸ். ரா இவர்களையே இலக்கியவாதிகள் என்று கொண்டாடினால், அவர்கள் குறித்த தமிழ்கூறும் நல்லுலகின் விமர்சனங்களே இவர்கள் எழுத்தை படிக்காமல் கடந்து போக வைக்கிறது. இன்னொரு பெரிய குறை எனக்கு ஈழத்து இலக்கியவாதிகள் குறித்தும் அதிகம் அறிமுகம் இல்லாமற்போனது. ஷோபாசக்தியை இலக்கியவாதி என்று கொண்டாடும் அபத்தத்தை என்னால் செய்யமுடியாது. அ. முத்துலிங்கம் பலரால் அறியப்பட்டவர். இவர் எழுத்து ஏனோ என்னை கவர்ந்ததில்லை. பொழுதுபோக்க வாசிப்பவர்களை இவரின் எழுத்து ஏமாற்றாது. தமிழ்நதியின் ஈழத்தின் போரியல்வாழ்வு, போர் குறித்த படைப்புகள் நான் விரும்பிப் படிப்பதுண்டு. உயிர்ப்பயம், மரணம், இரத்தம், சதை, பசி, நாடோடியாய் அகதி வாழ்க்கை, இவற்றுக்கிடையே சமூகத்துக்காய் காபந்து பண்ணப்படவேண்டிய கற்பு என்பது எல்லா ஈழத்தமிழர்களுக்கும் பொருந்துவது போல் எனக்கும் பொருந்துவதால் அவர் எழுத்தோடு ஒன்றிப்போகவும் முடிகிறது.

வேலைத்தளத்தில் நான் எல்லாவிதமான மனிதர்களுடனும் பேசும் சந்தர்ப்பம் உண்டு. வேலை அதிகம் இல்லாத நேரங்களில் இந்தியாவின் தயாரிப்பான முகத்தின் தோலை வெள்ளையாக்கும் (Bleaching) முகக்களி (Cream) இல் உள்ளடக்கப்பட்டிருக்கும் இரசாயன கலவையும் (Benzoyl Peroxide) அதன் அளவு இந்திய கனேடிய உற்பத்திகளின் இடையே உள்ள விகிதாசார வித்தியாசங்கள் முதல் உலக அரசியல் வரை அலசுவதுண்டு. இவர்களுக்கு எப்படி அந்த முகக்களி பற்றி தெரியும் என்று கேட்டேன். உபயம் ஷாருக்கான் நடித்த விளம்பரம் என்றார்கள். அதே போல் புத்தகங்கள் பற்றியும் அவரவர் படித்த விடயங்களை நாளை என்று ஒன்று இல்லையென்கிற அளவுக்கு அலசோ, அலசென்று அலசித்தீர்ப்போம். அப்படி பேசிய பொழுது தான் ஒரு புத்தகம் பற்றி பேசத்தொடங்கினார்கள்.

Behind the Beautiful Forevers - Katherine Boo, இந்தியாவின் மும்பையின் சேரிவாழ் மக்கள் பற்றிய ஓரு படைப்பு. அதை கடைக்கு போய் உடனடியாக வாங்கி எனதாக்கிக்கொண்டேன். நல்ல படைப்புகள் என்றால் தவறவிடக்கூடாது என்பது என் கொள்கை :) கதையை படித்துக்கொண்டு போகப்போக புரிந்தது அந்தக் கதையின் முக்கிய கதாபாத்திரங்கள் தமிழ்நாட்டில் இருந்து விமானநிலையக்கட்டுமானப் பணிகளுக்காக அழைத்துவரப்பட்டு மும்பாயில் சேரி ஒன்றை உருவாக்கி அங்கேயே தங்கள் வாழ்க்கையை கட்டமைத்துக் கொண்டவர்கள் என்பது. மும்பாயின் சேரிகள் பற்றி இதற்கு முன் அறியாததில்லை. ஆனால், அந்த மனிதர்களின் இயல்புகள், வாழ்க்கை முறைகள், அன்றாட வாழ்வாதாரப்பிரச்சனையின் சவால்கள், அவர்கள் வாழ்வை அலைக்கழிக்கும் அரசியல், குடும்ப பிரச்சனைகள் பற்றி முழுதாய் ஒரே புத்தகத்தில் படித்ததில்லை. கதாசிரியர் மும்பாயில் அண்ணாவாடி என்கிற சேரியைப் பற்றி ஏறக்குறைய மூன்று வருடங்களுக்கு மேல் கவனித்து, ஆராய்ந்து உண்மைகளை கதைவடிவத்தில் கொடுத்திருக்கிறார்.

அப்துல் என்கிற 17 வயது சிறுவனின் கதாபாத்திரம் மூலம் கதை நகர்த்தப்படுகிறது. அவனின் வயதை உடற்பரிசோதனை மூலம் உறுதிப்படுத்தும் மருத்துவர் நீ 2000 ரூபாய் கொடுத்தால் உன் வயது 17. இல்லையென்றால் 20 வயது என்று சொல்வது எனக்கு அதிர்ச்சியில்லை. ஆனால், இங்கு வாழும் சிலருக்கு அது பெரிய அதிர்ச்சி. அதேபோல் எல்லா சராசரி இந்தியர்களின் பிரச்சனைகளையும் ஒரு பதினேழு வயதுப் பொடியனின் பார்வையில் சொல்லி இந்தியாவின் மறுபக்கத்தை எழுத்தில் வடிக்கிறார் எழுத்தாளர். ஃபாத்திமா என்கிற பெண்ணின் பாத்திரப்படைப்பு சமூகத்தால் ஏதோவொரு காரணத்தால் ஒதுக்கப்படும் பெண் இந்த சமூகத்தை தன் வழியில் எப்படி பழிவாங்குவாள் என்பதன் வடிவம். ஆஷா என்கிற இன்னோர் பெண் பாத்திரம் ஆண்களை, ஆணாதிக்கத்தை எள்ளிநகையாடும் வடிவம் என்று எல்லாரும் வேதனைகளோடு, அவரவர் இலக்குகளோடு படிப்பவர்களின் மனங்களில் நிறைகிறார்கள்.  இது எல்லாத்தையும் விட, அது அண்ணாவாடி என்கிற தமிழர்கள் வாழும் சேரி என்பது, தமிழா நீ எங்கே போனாலும் அவலவாழ்வா என்று வேதனைப்படவும் வைக்கிறது.

உலகின் மூன்றில் ஒரு பங்கு வறுமையையும், நான்கில் ஒரு பங்கு பட்டினியையும் எதிர்கொள்ளும் நாட்டின் மறுபக்கத்தை தான் தன் எழுத்தில் கொண்டுவர நினைத்ததாக Behind the Beautiful Forevers - Katherine Boo குறிப்பிடுகிறார். இந்தியாவின் அரசியல், பொருளாதார கொள்கைள் ஈழத்தமிழர்கள் வாழ்வையும் சீரழிக்கும் அபாயம் உண்டு. இதுபோல் யாராவது ஈழம்பற்றி புத்தகம் எழுதும்முன் ஈழத்தமிழர்கள் விழித்துக்கொள்வது நல்லது.

மூன்றாம் உலகத்தில் இன்னல்கள் நிறைந்த, கஸ்டஜீவனம் நடத்தும் மாந்தரின் வாழ்வியல் போராட்டங்களை இது போன்று சர்வதேச எழுத்தாளர்கள் வெளிக்கொணரும் போது, நான் பேசும் மொழிசார் இலக்கியங்கள் எதைப்பற்றி சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது என்றும் யோசிக்க வைக்கிறது. அதேபோல், தோலை வெள்ளையாக்க முகக்களியில் சேர்க்கப்படும் Benzoyl Peroxide போன்றது தான் இலக்கியத்தில் சேர்க்கப்படும் அரசியலின் அளவும். அது இல்லையென்றாலும் பலனில்லை. அது கொள்கைத்திணிப்புகள் என்கிற அளவில் இருந்தால் ஆபத்துவிளைவிப்பதாகவும் ஆகிப்போகிறது. பெண்ணின் குறி தாண்டியும் சமைக்கப்ட்ட  சமூக தமிழ் இலக்கியங்கள் குறித்து அறிந்து கொள்ள எனக்கும் தீராத ஆர்வம் உண்டு. யாராவது நல்ல இலக்கியங்களை, இலக்கியவாதிகளை அடையாளம் காட்டுங்கள் எனக்கு.