ஜூன் 15, 2012

நாம் தமிழர் கட்சியும் ஈழத்தமிழனும்


என் மனப்பதிவுகள்..... Bury your head in the sand!


ஈழத்தமிழாய் பிறந்ததால் அரசியல் பற்றி எதையாவது கண்டபடி புலம்புகிறேனோ என்று எதையும் எழுதாமல், புலம்பாமல் புதினம் மட்டும் பார்க்கலாம் என்று ஒன்றிரண்டு நாட்கள் பேசாமலிருந்தேன். ஆடினகாலும், பாடின வாயும் சும்மா இருக்காது என்பது போல் எனக்கு எந்த நிர்ப்பந்தங்களும் இல்லாததால் சுதந்திரமாக என் கருத்தை பகிராமலும் இருக்க முடியவில்லை.

எல்லா நிகழ்வுகளும் அதன் போக்கில் தான் நிகழ்கிறது. அதுகுறித்து  நாம் அலட்டிக்கொள்வதால் எதுவும் மாறப்போவதில்லை என்று பாதிக்கப்படாதவர்கள் நியாயம் கற்பிக்கலாம். என்னால் முடியவில்லை அப்படி வாழாதிருக்க. தமிழக அரசியல், ஈழ அரசியல் நிகழ்வுகள், நகர்வுகள் எங்கோ எனக்குள் ஒரு பாதிப்பை உருவாக்கிச் செல்கிறது.

எங்கள் உரிமைப்பிரச்சனை அரசியல் சேற்றுக்குள் மீண்டும், மீண்டும் சிக்கவைக்கப்படுவது என் அறிவுக்கு எட்டியவரையில். தமிழக அரசியலில் அவதானித்த இரண்டு விடயங்கள், ஒன்று டெசோ (TESO) தமிழீழ ஆதரவாளர் அமைப்பு, தி.மு.க. அரசியல் கட்சியால் ஈழ ஆதரவுக்காய் உருவாக்கப்பட்டதாம். இன்னொன்று சீமான் தலைமையில் நாம் தமிழர் கட்சியின் ஆவணம் என்கிற பெயரில் அதன் யாப்பு குறித்த விமர்சனங்கள், அவர் பெரியார் கருத்துகள் பற்றி பேசுவதன் விமர்சனங்கள்.

டெசோ பற்றி எனக்கு அதிகம் பேச ஒன்றுமே இல்லை. முன்னாள் தமிழகமுதல்வர் தனக்கு அரசியல் வளர்க்க நேரிடும் போதெல்லாம் உண்ணாவிரதம், மனிதச்சங்கிலி முதல் இது போன்ற அமைப்பு என்று எதை வேண்டுமானாலும் பொழுதுபோக்கிற்காய் செய்பவர். இவரை ஈழத்தமிழர்கள் சீரியஸாக எடுத்துக்கொள்ளத்தேவையில்லை என்று புரிந்துகொண்டிருக்கிறோம். தவிர, ஹிந்தியை எதிர்த்தால் அது இந்திய அரசியல் நிர்ணயச்சட்டத்துக்கு எதிரானது என்று தமிழக தமிழ்த்தேசியம், திராவிடக்கொள்கையை அரசியலுக்காய் கைவிட்டதையும் நினைவு கூறுகிறோம்.

ஆனாலும், குறிப்பாக நாம் தமிழர் கட்சி குறித்த விமர்சனங்கள், சீமான் பெரியார் குறித்து பேசும் பேச்சுகள், நாம் தமிழர் கட்சி யாப்பு பற்றிய விமர்சனங்கள், இதில் ஈழத்தமிழர்கள் சுயநிர்ணய உரிமையை (தமிழ்த்தேசியம்) கூட அதன் உள்ளீடாக பார்ப்பது என்று நிறைய இருக்கிறது.

என்னுடைய அறிவுக்கு எட்டியவரையில் தமிழகத்தின் எந்த அரசியல் கட்சியும் ஈழத்தமிழர்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளை நியாயபூர்வமாய் முன்னிறுத்தியது கிடையாது. இப்போது என்ன புதிதாய் என்று மண்டையை உடைக்க மட்டுமே முடிகிறது.

எல்லாத்துக்கும் மேல் தமிழகத்திலிருந்து ஈழத்தமிழர்கள் எதிர்பார்ப்பது மக்கள் மயப்படுத்தப்பட்ட ஈழ ஆதரவு என்பது என் புரிதல். இங்கே மக்களை ஒருங்கிணைக்க அரசியல் தேவைப்படுகிறது. ஆனால், அரசியல் வழக்கம்போல் குழப்பங்களை, குறைபாடுகளை கொண்டதாய் இருக்கிறது.
அரசியல் என்கிற நோக்கில் ஈழப்பிரச்சனையை, ஈழத்தமிழ்த்தேசியத்தை எடுத்தாள்வது எரிச்சலையும், வேதனையையும் மட்டுமே மிஞ்சவைக்கிறது.

“....அதாவது நாம் தமிழர் கட்சியின் உறுப்பினர்கள் இந்தியக் குடியுரிமை பெற்றவர்களாக இருத்தல் வேண்டும். இதன்படி ஈழத்தமிழர்கள் நாம் தமிழர் கட்சியில் உறுப்பினராக முடியாது......”

இது நாம் தமிழர் கட்சியின் ஆவணம் பற்றிய கீற்று கட்டுரையில் கண்டது. கட்டுரையாளர் என்னைவிட அரசியல் தெரிந்தவர் என்று நம்புகிறேன். இருந்தாலும் என் அறிவுக்கு எட்டியதை சொல்கிறேன்.

நாம் தமிழர் அமைப்பு தங்களை அரசியல் கட்சியாய் மாற்றிக்கொள்ளும், தேர்தலில் போட்டியிடும் என்றுதான் ஆரம்பித்த நாள் முதல் சொல்லிக்கொள்கிறது. அது அரசியல் அமைப்பாகவோ அல்லது அரசியல் கட்சியாகவோ தங்களை கட்டமைத்தோ அல்லது பதிவு செய்துகொள்ளும் பொருட்டு அது இந்திய சட்டதிட்டங்களுக்கு அமைவாகவே இருக்கும், இருக்கவேண்டும். ஆக, ஒரு நாட்டின் அரசியல் கட்சியில் இன்னொரு நாட்டு அல்லது தேசிய இனத்தை சேர்ந்தவர் உறுப்பினராக சேரமுடியாது என்கிற யதார்த்த அரசியல் புரியாதவன் அல்ல ஈழத்தமிழன்.

அடுத்து, தமிழக அரசியலில் ஈழத்தமிழ்த்தேசியம் என்ன பாடுபடுகிறது என்பது நாங்கள் ஏற்கனவே அறிந்தது தான். இது புதிது அல்ல. இருந்தாலும் கட்டுரையாளர் ஒரு விடயத்தை தெளிவாக புரிந்துகொண்டால் நல்லது. இங்கே கனடாவில் இருக்கும் நாம் தமிழர் அமைப்பு தங்களுடைய அமைப்பு வேறு, தமிழகத்தின் நாம் தமிழர் அமைப்பு வேறு என்று பகிரங்கமாக ஒரு தொலைக்காட்சி பேட்டியில் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்.

இனிமேல் விளக்கமளிக்க வேண்டியவர்கள் கனடாவிலோ அல்லது மற்ற நாடுகளிலோ இருக்கும் நாம் தமிழர் என்கிற அமைப்பின் செயற்பாட்டாளர்கள்.

கட்டுரையின் நடுநிலை என்பது ஈழவிடயத்தில் புலிகளை விமர்சிப்பதால் உருவாக்கப்படும் என்பது ஒரு ஃபாஷனாகவே போய்விட்டது.  கூடவே தமிழியம் என்பது மதத்தோடு சம்பந்தப்படுத்துவதை நாம் தமிழர் அமைப்பு செய்கிறதா அல்லது கட்டுரையாளரின் மாற்றுத்திறனா என்பது என்போன்றவர்களுக்கு புரியுதோ இல்லையோ, மனதில் கேள்வி மட்டும் எழுகிறது. எதுக்கு புதிதாய் பூதத்தை கிளப்புகிறார்கள் என்று.


ஜூன் 09, 2012

சிரியாவும் பெரியண்ணனும்



சுற்றும் பூமியில் சுவாரஸ்யங்களுக்கும் குறைவில்லை, அன்றாட வாழ்க்கைப்பிரச்சனைகள், அரசியல் ஆட்டங்களுக்கும் குறைவில்லை. அன்றாடப்பிரச்சனையில் மூழ்கிப்போய் அரசியலை கடந்துபோகவும் முடிவதில்லை. அது தானே எம்மை ஆட்டிப்படைக்கவும், ஓடவும் வைக்கிறது. எங்கே போனாலும் காதில்விழுவதும், கண்ணில்படுவதுமாய் இருப்பது இப்போது சிரியா, சிரியா, சிரியா.......!

சிரியாவில் மனித உரிமைமீறல்கள் என்கிற ஏகவசனம் தான் மேற்குலகம் முதல் அல்ஜசீரா வரை முதலாளித்துவ ஊடகங்கள் எல்லாவற்றிலும் ஒலிக்கிறது. நான் மத்தியகிழக்கு அரசியலை கரைத்து குடித்த ஆள் கிடையாது. இருந்தாலும் அந்தக்கேள்வி எங்கேயோ அடிமனதில் திரும்பத்திரும்ப ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது. ஏன் எத்தனையோ நாடுகளில்  மனித உரிமை மீறல்கள் நடந்தாலும் கண்டுகொள்ளாமல் சிரியா என்றவுடன் துடிக்கிறார்கள் என்று. அல்ஜசீரா உருகுவதில் ஒரு நியாயம் இருந்தாலும் இருக்கலாம், மேற்குலகம்!!!!

ஈழத்திலும் இதனை விட ஆயிரம் மடங்கில் தானே மனிதப்படுகொலைகள் நிகழ்ந்தன, பெண்கள் கற்பழிக்கப்பட்டார்கள், சிறுவர்கள் பட்டினிபோடப்பட்டு  படுகொலைசெய்யப்பட்டார்கள். அப்போதெல்லாம் எந்த மேற்குலக ஊடகமும் இப்படி துடிக்கவில்லை மனித உரிமை மீறல்களுக்காய். ஏனென்று பதில் தெரியும் இருந்தாலும் கேட்கவேண்டிய இடத்தில், நேரத்தில் கேள்வியை கேட்டுவைக்கவேண்டும்.

மத்தியகிழக்கு என்றாலே எப்போதும் ஞாபகத்தில் வருபவர் பெரியண்ணன் அமெரிக்கா தானே. தமிழ்சினிமாவில் ஏதாவது குற்றங்கள் என்றால் காவல்துறைக்கு அவர்களை அறியாமலே யாரவது ஒரு திருடனின் அல்லது குற்றவாளியின் பெயர் ஞாபகம் வருவதில்லையா. அது போல் தான் இதுவும். மத்தியகிழக்காச்சே இதுக்கும் அமெரிக்காவும் சம்பந்தம் இல்லாமலா போகும் என்று அரசியல் தெரியாதவர் கூட யோசிப்பர். சரி, அமெரிக்காவுக்கும் சிரியாவுக்கும் என்ன விட்டகுறை, தொட்டகுறை என்று தோண்டினால் அது லெபனான் வரை நீள்கிறது ப்ளாஷ்பாக். இந்த பழையகதை எல்லாம் தொலைக்காட்சி நடுநிலைநாயகங்கள் சொல்லாமல் விட்டுவிட்டார்களா, இல்லையென்றால் நான் கவனிக்கவில்லையா தெரியவில்லை.

சொல்லியிருப்பாங்க, சொல்லியிருப்பாங்க சிரியாவில் சுரைக்காய்க்கு உப்பில்லை என்று.

சரி, சிரியாவுக்கும் லெபனானுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று தேடினால், அமெரிக்காவும், அது எப்போதும் தன்  இறக்கையில் வைத்து பராமரிக்கும் இஸ்ரேலும் 1976 ம் ஆண்டு பாலஸ்தீனியர்களை அங்கு அழிக்கும் நோக்கத்துடன் சிரியாவை கண்டும்காணாமல் அங்கே அனுமதித்திருக்கிறார்கள். பாலஸ்தீனியர்களும் லெபனிய இடதுசாரிகளும் கிறிஸ்தவ வலது சாரிகளை தோற்கடிக்கும் நிலை வந்ததால் தான் இது நிகழந்தது என்கிறார் நோம்சாம்ஸ்கி. இவர்  மத்தியகிழைக்கைத் தவிர வேறெங்கு பிரச்சனைகள்
நடந்தாலும் அதுபற்றி அதிகம் பேசி நான் கவனித்ததில்லை. சரி, சிரியாவுக்கு வருவோம். பிறகு, 1977இல் வழக்கம்போல் அமெரிக்கா  பின்னிருந்து இயக்க சவுதிஅரேபியாவின் முயற்சியில் லெபனானில் சமாதான உடன்படிக்கை வந்து; அதுவும் பின்னர் இஸ்ரேல் மற்றும் எகிப்தில் அட்சிமாற்றங்கள் ஏற்பட எல்லாம் தலைகீழ். ஆனால், மத்தியகிழக்கில் அமெரிக்காவின் தலைமையில் மொத்த அரசியல் நிகழ்வும் இஸ்ரேலைக் காப்பது, சந்தைப்பொருளாதார முயற்சிகளுக்கு சிரிய ஆட்சியாளர்கள் தடையாய் இருக்கககூடாது என்பதுதான். அதுதான் இன்றுவரை அமெரிக்காவின் சிரியா குறித்த கொள்கை.

அப்படி, இப்படி என்று லெபனானில் மிஞ்சியிருந்த சிரியாப்படைகளை 2004 இல் தான் அமெரிக்காவும்,பிரான்சும் ஐ.நாவில் தீர்மானம்
போட்டு வெளியேற்ற முடிந்ததாம். அதுக்கு காரணம் சிரியா 1990 ஐப்போல 2003இல் ஈராக் மீது அமேரிக்கா போர்தொடுக்க அனுசரணை செய்யாமல் ரஷ்யா பேச்சை கேட்டது தான் என்கிறது வரலாறு. சிரியாவுக்கும் அமெரிக்கா, இஸ்ரேலுக்கும் இருக்கும் தொடர்புகள் சுவாரஸ்யமான பெரிய தொடர்கதை. அதை நான் விளக்கினால் பதிவு நீளும். எனக்கும் அது குறித்த உள்ளரசியல் இன்னும் தெரிந்துகொள்ள புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அமெரிக்காவில் ஆட்சிக்கு வந்த பெரிய புஷ், கிளிண்டன் வரை அதன் ஆட்சியாளர்கள் சிரியா சொல்பேச்சு கேழாததால் தட்டிவைக்க நினைத்திருக்கிறார்கள், இன்னும் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் ஏனோ இழுபறி யாவே தொடர்கிறது கதை.

ஐ.நாவின் மனித உரிமைகள் சபையில் 47 நாடுகளில் 41 நாடுகள் ஆதரவாய் வாக்களிக்க சிரியாவில் மீறப்பட்ட மனித உரிமைகள் குறித்து விசாரணை செய்யவேண்டும் என்று தீர்மானம் கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள். வழக்கம் போல் ரஷ்யா, சீனாவுடன் க்யூபாவும் எதிர்த்து நின்றார்கள்.


இதில் ஈழத்தமிழர்கள் விடயத்தை ஒப்பிட்டுப் பார்க்க..... தமிழ்நெட் செய்தித் தளத்திலிருந்து சில பகுதிகள் எனக்கு தெரிந்தவரை மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன்.

No UN official called for anything while the massive genocide, including thousands and thousands of women and children was taking place in Vanni.


வன்னியில் ஆயிரம், ஆயிரம் பெண்களும் குழந்தைகளும் உட்பட இனப்படுகொலை செய்யப்பட்ட போது  எந்த ஐ.நா. அதிகாரியும் அதை தடுக்க எதுவும் செய்யப்பட வேண்டும் என்று செயற்படவில்லை.

Former UN chief Kofi Annan runs to and fro for peace mission of UN-Arab League on Syria. In the case of the Vanni war, the Norwegian ‘peace facilitators’ failed even in making the world aware of what was happening.

சிரியா விடயத்தில் முன்னாள் ஐ. நா. செயலர் கோபி அனான் ஐ.நா.-அரபு லீக் இற்குமிடையே (அதாவது அமெரிக்காவின் சார்பில் என்பது என் புரிதல்) ஓடுகிறார் சமாதான முயற்சிக்காய்! வன்னியில் நோர்வேயின் சமாதான முயற்சியாளர்கள் அதிலிருந்து தவறிவிட்டார்கள்.

(அவர்களின் நோக்கம் சமாதன முயற்சியா என்ன!!)

German Chancellor Angela Merkel directly entered into talks with the Russian President Vladimir Putin in Berlin.
ரஷ்யா எதிர்த்தவுடன் ஜெர்மனின் ஏங்கலா மெர்க்கல் ஓடிச்சென்று ரஷ்ய அதிபர் விளாடிமிர் புட்டின் உடன் நேரடியாக பேசுகிறார்.

இதுதவிர, அமெரிக்கா, ரஷ்யா சிரியாவுக்கு ஆயுதம் கொடுத்தது என்று குற்றம் சாட்ட, விளாடிமிர் புட்டின் நாங்கள் உள்நாட்டு யுத்தத்தை உண்டு பண்ணுமாறு எந்த ஆயுதமும் கொடுக்கவில்லை என்கிறார்.

http://tamilnet.com/art.html?catid=79&artid=35249

இது இப்படித்தான் நடக்க வேண்டும் என்று அமெரிக்கா நிகழ்ச்சி நிரல் போட்டாலும் சிரியா விடயத்தில் ரஷ்யா குறுக்கே வருகிறது. சிரியாவில் ஒரே மக்களுக்கிடையே தான் போர் செய்கிறார்கள், ஆட்சிமாற்றம் வேண்டி. நூற்றுக்கணக்கில் சிரியப்பிரஜைகள் இறந்தால் மனித உரிமை மீறல். இனத்துவேஷத்தால் ஆயிரக்கணக்கில் ஈழத்தமிழன் கொல்லப்பட்டால்!!!!
எது அப்படியோ அமெரிக்கா ஈராக், ஆப்கானிஸ்தான் மீது படையெடுத்தது போல் சிரியா மீது படையெடுக்க முடியாது என்பது தான் யதார்த்த அரசியல் என்பது வரை புரிகிறது. மிச்சத்தை மேற்குலக ஊடங்கங்கள் மற்றும் அல்ஜசீரா சொன்னால் தெரிந்து கொள்வேன். கூடவே, அமெரிக்க கொள்கையையும் சேர்த்துப்பார்த்து நானாகப்  புரிந்துகொள்வேன்.

மனித உயிர்கள் எல்லாம் ஒன்றுதான். அதை நாங்களும் மதிக்கிறோம். அதேபோல் ஈழத்து மக்களின் உயிர்கள் மதிக்கப்பட்டு, எங்களுக்கு நடந்த மனித உரிமை மீறல்களையும்,  போர்க்குற்றங்களையும்  ஒரு சர்வதேச குழு அமைத்து பக்கச்சார்பின்றி விசாரித்தால் என்ன!


படம்: கூகுள்

ஜூன் 03, 2012

அமெரிக்கா-ரஷ்யாவும், தமிழர்களும்-ஆரியர்களும்



வாரயிறுதி, பொழுதுபோக்க தொலைக்காட்சி பார்க்க உட்கார்ந்தால் பெரும்பாலும் தமிழ்த்தொலைக்காட்சியில் கையில் மைக் வைத்துக்கொண்டு ஒன்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் அல்லது பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள், அதுவுமில்லை என்றால் ஆடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். குறைபாடு என்னிடமா, தொலைக்காட்சியிடமா அல்லது நான் இதுபோன்ற சமூகவிழுமியங்களிலிருந்து விலகி நிற்கிறேனா என்று நினைத்து குழம்பிப்போவது மட்டுமல்ல, ஓரளவிற்கு மேல் என்னால் இதையெல்லாம் ரசிக்கவும் முடிவதில்லை . தமிழ்த்  தொலைக்காட்சியில் இவற்றைத்தவிர வேறெதையும் எதிர்பார்க்கவும் முடியவில்லை என்கிற யதார்த்தமும் உறைக்கிறது. தொடர்ந்து ஒரேமாதிரியான பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகள் அலுப்பையும், சலிப்பையும் மட்டுமே விட்டுச்செல்கிறது.

இதற்கு நான் கண்டுபிடித்த தீர்வாய் நிறையவே உலக நடப்புகள் குறித்து அரசியல் கலந்து கொடுக்கும் ஆங்கிலத்தொலைக்காட்சி பார்த்துப் பொழுதை கழிக்கும் நாட்களும் உண்டு. அப்படித்தான் அண்மையில் ஒரு ஆவண/விவரணப்படம் காணநேர்ந்தது. ரஷ்யாவின் அதிபர் விளாடிமிர் புட்டின் (காணொளி ஒருவாரத்துக்கு மேல் அந்த செய்தி தளத்தில் இருப்பதில்லை என்பதால் அதன் இணைப்பு நீக்கப்பட்டுள்ளது. ஆட்சியில் அமெரிக்காவின் புவியியல், அரசியல், பொருளாதார கொள்கைகள் குறித்த உடன்பாடுகள், முரண்பாடுகள் பற்றியது. ஏறக்குறைய போரின் விளிம்புக்கு அமெரிக்காவும் ரஷ்யாவும் வந்து நின்ற காரணக்காரியங்களை விளக்கியது. கம்யுனிசத்தை வீழ்த்த ஜனநாயகம் என்கிற தொனியில் அமெரிக்கா தனக்கான கைப்பாவை ஆட்சியாளர்களை ரஷ்யாவை சுற்றி உருவாக்கி தன்னை அந்த பிராந்தியத்தில் ராணுவ, அரசியல் ரீதியாக பலப்படுத்த நினைத்ததை காட்சிகளால் விளக்கியது. ரஷ்யா போன்ற அணுவாயுத நாட்டுடன் அமெரிக்கா மோதுமா என்கிற கேள்வி ஒருபுறம். மறுபுறத்தில், ஈரானின் அணுவாயுத செயற்பாடுகளை கவனிக்க அமெரிக்கா ரஷ்யாவுடன் கூட்டுச்சேர நினைப்பது யதார்த்த அரசியல். ஆனாலும், இன்றுவரை சிரியா விடயத்தில் அமெரிக்காவின் முயற்சிக்கு ரஷ்யா, கூடவே சீனா குறுக்கே நிற்பது அமெரிக்காவும் ரஷ்யாவும் பயணிக்கும் திசைகளை காட்டுகிறது. ரஷ்யாவுக்கென்று ஒரு ஜனநாயகம் உண்டு என்று விளாடிமிர் புட்டின் சொல்வது கொஞ்சம் சிரிப்பாக இருந்தாலும், அமெரிக்காவை மூக்குடைப்பதாய் ஒரு குட்டி சந்தோசம் மனதிற்குள்.  ஒரு நாட்டின் நாணயத்தை போலவே அதன் அரசியலுக்கும் இரண்டு பக்கம் உண்டு என்பதை இது போன்ற ஆவணக்காட்சிகள் அவ்வப்போது உணரவைக்கிறது.

செச்னியாவின் முஸ்லிம் தேசியவாதம் எப்படி அமெரிக்காவின் சர்வதேச அரசியல் சுழலில் பயங்கரவாதம் என்கிற துருப்புச்சீட்டாய் சிக்குகிறது என்பது காணொளியில் காட்சியாய் விரிகிறது. செச்னியா ரஷ்யாவின் ஒரு உட்குடியரசு, Chechen Republic. ரஷ்யாவின் மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டில் தற்போது செச்னியா உள்ளது. அங்கு 1859 வரை இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முடியாட்சி நிலவியிருக்கிறது. அதன் பிறகு அரசியல், ஆட்சி மாற்றம் என்று ரஷ்யாவின் ஆட்சியாளர்களால் அவர்கள் பிரிந்து சென்று தனித்தேசியம் அமைக்க நினைத்தது தடைப்பட்டுக்கொண்டே இருந்துவருகிறது. இரண்டாம் உலகப்போரின் போது நாசிகளின் படையெடுப்பினால் ரஷ்யாவின் ஆட்சியிலிருந்து சற்றே விடுதலைப்பெருமூச்சு விட்டார்கள். ஆனால், உலகப்போர் முடிந்தபின் ஸ்டாலினால் சைபீரியாவுக்கும், மத்திய ஆசியாவுக்கும் செச்னியர்கள் நாடு கடத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள் பாரிய எண்ணிக்கையில். அதன்பிறகு 1957 ம் ஆண்டு தான் அவர்கள் நாடு திரும்ப முடிந்தது என்கிறது இந்த BBC செய்தித்தளம். அடிப்படைகள் வேறாய் இருந்தாலும் நான் பார்த்த காணொளியும், இதைப்படித்த போது ஈழம் குறித்து நினைவும் வந்து போனது. இந்தியா-இலங்கை-சீனா என்கிற ஒரு கல், ஒரு கண்ணாடி முக்கோணக்காதல் விளையாட்டில் அமெரிக்கா பாட்டுப்பாடுகிறது. இங்கே உடையாமல் மோதிக்கொள்ள யார் கல், யார் கண்ணாடி என்பதை விடவும், இடையில் ஈழத்தமிழன் அடிவாங்கி சாவது மட்டுமே முடிவும், விளைவும். காலம் மாறும், அரசியல் காட்சி, களநிலவரங்களும் மாறும். அப்போது ஈழத்தமிழனும் சர்வதேச அரசியலில் காய் நகர்த்தும் வல்லமை பெறுவான் என்று நம்புவோம்.

சரி, என் சொந்தப்பிரச்சனைக்கு வருகிறேன். மேன்மையை, மாற்றத்தைக் காணும் அவாவில் எதிலுமே சுலபத்தில் சலிப்புக் கொள்ளும் ஓர் மனோபாவம் உண்டு என்னிடம். எவ்வளவு நேரம் தான் ஆங்கிலத்தொலைக்காட்சி பார்ப்பது. முக்கி, முக்கி எவ்வளவு தான் பார்த்தாலும் அங்கே கலாச்சார முரண்பாட்டுக்கோலங்களின் காரணமாக அரசியல் தவிர வேறெதனுடனும் சுலபத்தில் அதிகம் ஒன்றிப்போகமுடிவதில்லை.நாங்கள் புலம்பெயர்ந்துவாழும் நாட்டின் அடையாளத்தோடு, நாம் சொந்தமண்ணிலிருந்து கொண்டுவந்த அடையாளங்களோடும் Hybrid Indentity கொண்டவர்களாய் தேசிய நீரோட்ட அரசியலில் தொபுக்கடீர் என்று குதித்து கலந்துபோகிறோம். அப்படி கலந்து போவதன் மூலம் எங்கள் அடையாளங்கள் வலுவிழக்கச் செய்யப்படுவதும் உணரப்படாத யதார்த்த உண்மை. இதற்கு Assimilation என்று அழகான பெயர் வைத்திருக்கிறார்கள். இருந்தும், மே 2009 இற்குப் பின் எங்கே இருந்தாலும், எதனோடு ஒன்றிப்போனாலும் ஈழம் மட்டும் மறக்கவே மாட்டேன் என்கிறது.

என்னதான் புலத்தில் இருந்துகொண்டு ஈழத்திற்காய் பேசினாலும், உன்னைவிட ஈழத்தில் இருப்பவன் பேசுவதே பொருத்தம் வாயை மூடு என்றும் மாற்றுச்சிந்தனையாளர்கள் அறிவுசீவித்தனமாகப் பேசுகிறார்கள். அட, நான் எங்கே இருந்தாலும் என் தமிழன் என்கிற அடையாளம் மாறுமா. நான் விரும்பும் விடுதலைக்காய் எங்கிருந்தாலும் எனக்கு பேசும் உரிமை உண்டு என்பதை ஏன் மறுக்கிறார்கள். நான் தமிழன் என்கிற அடையாளத்தை இன்னும் இழந்துவிடவில்லையே. என் அடையாளங்கள் குறித்து சிந்தனை வேறெங்கோ போகத்தொடங்கியது. விஞ்ஞான முன்னேற்றமும், தொலைத்தொடர்பு, சமூகத்தொடர்பாடல் அதிகளவில் முன்னேறியபின்னர் தான் மக்கள் குழாம் இன்னும் அதிகமாக தங்கள் அடையாளங்களை முன்னைவிட பேணநினைக்கிறார்களாம். பொருளுலகில் எதையெல்லாம் கொண்டு மானிடகுலம் ஒன்றே என்று வெளியே வாய்ச்சொல்லில் சொல்லி, முதுகில் குத்தினாலும் யாரும் தங்கள் அடையாளங்களை இழக்க விரும்பவில்லை என்பது மட்டும் தெளிவாகிறது. எல்லாருக்கும் கிடைக்கவேண்டிய நியாயமான உரிமைகளை, அரசியல் அபிலாஷைகளை மறுக்காதவரை யாரும் தங்கள் அடையாளங்களை தூக்கிக்கொண்டு அலையப்போவதில்லை என்று அரசியல் செய்பவர்கள் புரிந்துகொள்ளும் காலம் எதுவோ!

நான் பதிவுலகம் வந்தநாள் முதல் என்னை எப்போதும் சந்தோசப்படுத்தும் ஒரு விடயம் நான் என் தாய்மொழியில் இங்கேயாவது எழுதமுடிகிறது என்கிற ஒரு ஆத்மதிருப்தி  தான். என் மொழியின் மேல் உள்ள காதல் நான் தமிழில் தட்டச்சு செய்ய சந்தர்ப்பம் கிடைத்த சந்தர்ப்பத்திலேயே எனக்குள் வெளிப்பட்டது. அழிந்துவிடும் ஆபத்தில் இருக்கும் மொழிகளில் தமிழும் உண்டு என்றார்கள். அதையே பின்னாளில் மறுத்துரைத்து தமிழ் சாகாது என்றார்கள். தமிழ் வாழுமா, வாழாதா என்கிற தர்க்கம் அல்ல என் பதிவின் நோக்கம். தமிழை உலகெமெல்லாம் வாழவைத்து, தமிழன் என்கிற தேசியம் ஈழத்தில் அழிந்துபோவதை பார்த்து வாழாதிருந்துவிட்டு வரலாற்றில் காணாமல் போகிறோமா என்கிற ஆதங்கம் தான். 

ஆக, மொழி என்பது ஒரு அடையாளம். அதை இழக்க விரும்பவில்லை நான்.
மொழியில்லை என்றால் தொடர்பாடல் என்னாகும். மொழி ஒரு ஊடகம். அது கடத்தும் உணர்வுகள், கருத்துக்கள், செய்திகள் பயன் பற்றி சொல்லத்தேவையில்லை. இது தான் மொழியின் எல்லையா! அது தாண்டி எதுவும் உண்டா! அதன் தார்ப்பரியம், தெரிவு, தேவை என்று ஏதும் உண்டா. சொந்தமண் விட்டு வெளியேறி அந்நியதேசத்தில் நான் உயிர்பிழைத்திருக்கவும், என் உய்வுக்கும் என் தாய்மொழி தாண்டியும் ஆங்கிலம் வேண்டியுள்ளது. அதுவும் மொழிதான். அதை இன்றுவரை கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

மொழி தவிர வேறு எதெல்லாம் என் அடையாளங்கள் என்றும் கேள்வி எழுகிறது. என் வேர்கள், பூர்வீகம் குறித்து யோசிக்கத்தூண்டுகிறது! மனிதகுலம் குரங்கிலிருந்து வந்தது தான். அது குறித்து கேள்வியில்லை. தமிழனின் பூர்வீகம் என்றால் எல்லோரும் குரங்கிலிருந்து வந்தவர்கள் என்று கேலி, கிண்டலாய் பதில் சொல்வோரும் உண்டு. இதுக்கெல்லாம் யாராவது ஆராய்ச்சி செய்வார்களா என்று யோசித்ததுண்டு. அதுக்குப் பதிலாய் அண்மையில் ஒரு காணொளி கிடைக்கப்பெற்றது. BBC செய்தி நிறுவனத்தால் தயாரிக்கப்பட்ட பழைய ஆவணப்படம் The Story of India, ஒன்றில் தமிழர்களின் பூர்வீகம் குறித்து தமிழ்நாட்டின் மதுரைப் பல்கலைக்கழகம் நடத்திய ஒரு ஆய்வு பற்றி குறிப்பிட்டார்கள். அதை எனக்கு அனுப்பி வைத்த நண்பருக்கு நன்றி.

70,000-80,000 வருடங்களுக்கு முன் ஆபிரிக்காவில் இருந்து அரேபியக்கரையோர வழியாக தமிழ்நாட்டில்  வந்து தமிழ்நாட்டில் குடியேறியவர்களுக்கிடையேயான மரபியல் அலகுகளில் உள்ள ஒற்றுமையை கண்டறிந்திருக்கிறார்கள். தமிழ்நாட்டில் ஒரு கிராமத்தில் விருமாண்டி என்கிற ஒருவர் தான் முதன்முதல் இந்தியாவில் குடியேறிவர்கள் வழியில் வந்தவர்  என்பதாய் குறிப்பிட்டு சிரித்துக்கொள்கிறார்கள். விருமாண்டியும் அது தனக்கும் சந்தோசமே என்று சொல்லிச்சிரிக்கிறார்.  அது தவிர, தமிழ்நாட்டில் அக்கிராமதில் உள்ள மக்கள் அனைவாரிடமும்  மரபியல் அலகுகள் (M130 Gene Pool) எல்லோருக்கும் ஒத்துப்போவதையும் மதுரை காமராஜ் பல்கலைக்கழக பேராசிரியர்  குறிப்பிடுகிறார். இதன்மூலம் இவர்கள் குடி எவ்வளவு தொன்மையானது என்பதை குறிப்பிட்டுக்காட்டுகிறார்கள்.  கூடவே எல்லோரும் இந்தியர்கள், 'Ponder effect" என்கிறதையும் அவர் சொல்லமறக்கவில்லை. ஒரு சினிமாவின் போக்கால் போதிதர்மரின் வரலாறு திரிந்தது போல் விருமாண்டி வரலாற்றையும் காலம் திரிக்குமோ தெரியவில்லை.

காணொளி இதோ மொத்தம் 24 பகுதிகளைக் கொண்ட காணொளித்தொகுப்பினை முழுதாக இன்னும் பார்த்து முடிக்கவில்லை. இருந்தும் இடையே பார்த்ததில் இன்னொரு பகுதி சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. இந்தப்பகுதியில் ஆரியர்களின் வருகை பற்றி ஆராய்ச்சிக்குறிப்புகளோடு விளக்குகிறார்கள். கி.மு. 1500 களில் ஆரியர்கள் புதிய கடவுள்களோடும், மொழியோடும் இந்தியாவிற்குள் நுழைந்ததையும்; அவர்களின் சோமா என்கிற ஒரு பானத்தின் அடிப்படைகளை இந்தியா கடந்து எங்கிருந்து அது வந்தது என்றும் ஆராய்ச்சி செய்கிறார்கள். இன்றைய ஆஃப்கானிஸ்தானிலிருந்து வரும் காபூல் ஆற்றுவழியே படைகளோடு மோதித்தான் ஆரியர்கள் முன்னேறியிருக்கிறார்கள் இந்தியா நோக்கி. இந்த சோமா என்கிற பானம் (சோமபானம் என்று படித்ததாய் நினைவு) தயாரிப்பதற்கான மூலக்கூறு இந்தியாவில் இருந்ததில்லை என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள்.  அதன் மூலத்தை தேடிப்போனால் லிதுவேனியா வரை நீள்கிறது காட்சிகள். அத்தோடு, ஆரியர்களின் சமஸ்கிருத மொழியானது இலத்தீன், கிரீக் மொழிகளோடு தொடர்புபட்டிருப்பதையும் விளக்குகிறார்கள். இது குறித்து ஏற்கனவே ஃபிரான்சிஸ் ஃபுக்குயாமா எழுதியதை படித்திருப்பதால் அதிகம் இந்த செய்திகள் ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை. ஆனாலும், இன்னொரு தரம் அதே தரவுகளை வேறோர் மூலத்தின் வழி அறிவது பொருந்திப்போகிறது.

Copy infringement என்று காணொளிகள் நீக்கப்பட்டதால் அதன் இணைப்பு இங்கே நீக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆரியர்கள் வருகை பற்றிய காணொளிகள் குறித்த கருத்துகளை வாசித்தால், இந்தக்காணொளி  BBC நிறுவனத்தின் இனத்துவேசம் என்று குற்றம் சுமத்தப்படுகிறது. அப்படி மறுப்பவர்கள் யாரும் ஆதாரத்தோடு மறுக்கவில்லை. இந்த நிகழ்ச்சியை தொகுத்து வழங்கும் Michael Wood இன் நேர்மை கூட முன்னர் பதிவுலகில் விமர்சிக்கப்பட்டதாய் ஞாபகம் எனக்கு. எப்படியோ இந்தியாவிற்குள் தமிழர்களின் வருகையும், ஆரியர்களின் வருகையும் இந்தக்காணொளிகள் மூலம் புரிகிறது.

உலகத்தில் இப்படி எத்தனையோ வரலாறுகள் மூடிமறைக்கப்பட்டும், அதன் வழி உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டும் எத்தனையோ போராட்டங்கள் மழுங்கடிக்கப்படுகின்றன. நாங்கள் மறந்தாலும் எதிரிகள், குயுக்தியாய் அரசியல் செய்வோர் எங்கள் வரலாற்றை தோண்டிப்பார்க்க வைக்கிறார்கள்.  ஒன்றே குலம், ஒருவனே தேவன் என்று சொல்ல நானும் தயார் தான். அதற்கு முன் ஒரு ஈழத்தமிழாய் என் அடிப்படை உரிமைகளும், அரசியல் அபிலாஷைகளும் காப்பாற்றப்படட்டும், நிறைவேறட்டும்.