நவம்பர் 24, 2011

மாவீரர் யாரோ என்றால்....!!!



சாவுக்கே சவால் விடும் தைரியமும், கொண்ட கொள்கையில் கட்டுக்குலையாத உறுதியும் தான் இவர்களின் அடையாளம். அற்ப வாழ்வுக்கும், புகழுக்கும் அலையும் உலகில் தற்கொடையும்; போலி மனிதாபிமானம், உதட்டளவில் சமாதானம் பேசுபவர்கள் சூட்டிக்கொடுத்த அவப்பெயரும் தான் இவர்கள் பெயரின் பின்னால் எஞ்சியிருப்பவை. இருந்தும் நிலைத்திருக்கிறார்கள், என்றென்றும்  நிலைத்திருப்பார்கள் இவர்களின் உன்னத இலட்சியத்தையும், ஈழத்தின் உண்மை நிலையையும் அறிந்த நல்லவர்களின் மனச்சாட்சிகளில்.

பரந்து விரிந்த உலக வரை படத்தில் எங்களுக்குரிய மண்ணையும், எங்களின் மாண்புகளையும், மறுக்கப்படும் உரிமைகளையும் அறியத்தந்தவர்கள். இவர்கள் எப்படி உருவானார்கள்! அல்லது யாரால் உருவாக்கப்பட்டார்கள்! இலங்கை என்கிற நாடு ஆங்கிலேய ஆட்சியிலிருந்து ஆட்சி கைமாறி சிங்கள பெரும்பான்மையினரிடம் சிக்கிக்கொண்டதிலிருந்து ஈழத்தமிழர் பூமியின் தலைவிதியும் புரட்டிப்போடப்பட்டது. அரசியல் பேசி, ரகசியமாய் செல்லுபடியாகாத ஒப்பந்தங்கள் போட்டு களைத்துப்போனார்கள் சாத்வீக வழியில் போராடியவர்கள்.

1960 களில் சீனாவில் கூட கமியுனிச இயக்கத்தை ஆட்டங்காண வைத்தபின்,  1970 களில் மார்க்சியம் என்கிற சித்தாந்த அடிப்படையில் இலங்கையில் பொருளாதார நெருக்கடிக்கும், வேலையில்லா திண்ட்டாட்டத்திற்கும் தீர்வு காண முற்பட்டது ஜே.வி.பி. என்கிற ஒரு சிங்கள அமைப்பு. தெற்கில் பல வன்முறைகளை தூண்டிவிட்டு அரசு நிர்வாகத்தை சீர்குலைக்க முயன்றது. இவர்களுக்கு சூட்டிய பெயரையே சிறுபான்மையினத் தமிழர்களின் இலங்கை அரசியல் யாப்பில் மறுக்கப்பட்ட உரிமைகளுக்காகவும் போராடிய போராளிகளுக்கும் சூட்டி விடுதலைக்கான முயற்சிகளையும் அழிக்க திட்டமிட்டது இலங்கை சிங்கள பெளத்த ஆட்சியாளர்களின் நரிப்புத்தி!

இலங்கை சோஷலிச குடியரசு யாப்பில் தமிழுக்கு மறுக்கப்பட்ட மொழி உரிமையும், கல்விக்கு தரப்படுதலும், பொருளாதார வளர்ச்சி திட்டங்களில் தமிழர் வாழும் வடக்கு, கிழக்கு புறக்கணிக்கப்பட்டதும் அதிபர் ஜெயவர்த்தனாவின் ஆட்சிக்காலத்தில் தான் உச்ச பட்சமாய் அன்று இடம்பெற்றது. சோஷலிச குடியரசு யாப்பிலும் மறுக்கப்பட்ட உரிமைகளுக்காக கேள்வியெழுப்பாமல், நாற்கலியை கெட்டியாக பிடித்துக்கொண்ட வழக்கமான வயசான தமிழ் அரசியல்வாதிகளின் பேச்சில் இனி எதுவும் நடக்கப்போவதில்லை என்பதை பட்டவர்த்தனமாய் தெரிந்து கொண்ட தமிழ் இளைஞர்களுக்கு இறுதியாய் இருந்த ஒரே வழி ஆயுதப்போராட்டம்! அரசியல் வன்முறை!

தமிழர்களின் உரிமைப்போர் இலங்கையை விட்டு வெளியே தெரியப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று பலவிதமான வழிகளில் முயன்றார்கள். இதன் ஓர் முன்னோடியாக 1983 இல் புதுடெல்லியில் அணிசேரா நாடுகளின் ஏழாவது உச்சிமாநாட்டில் தேசிய விடுதலைக்கான தமிழரின் போராட்டம் என்கிற அறிக்கை வரையப்பட்டு மகஜராக சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அணிசேரா நாடுகள் அன்று முதல் இன்று வரை இலங்கையின் போர்க்குற்றங்கள் என்கிற வரையிலும் தமிழர்களுக்காக எதையாவது செய்ததா என்பது கேள்விக்குறியே!! அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிர்ப்பை காட்ட ஈழத்தமிழன் இனப்படுகொலை செய்யப்பட்டாலும் பரவாயில்லை அணிசேரா நாடுகளின் நிலைப்பாடு!

ஈழப்போராட்டத்தில் ஆரம்பத்திலிருந்தே வேண்டியோ, வேண்டாமலோ இந்தியா தலையிடும் ஒரு நிர்ப்பந்தமும் உருவானது. அது இந்திரா காந்தியின் காலத்தில் தான் முக்கியமாய் ஆயுதப்போராட்டத்திற்கு உதவி என்கிற பேரில் ஈழப்போராளிகளை ஒரு பிராந்திய ரவுடிகளாய் உருவாக்குவதையே நோக்கமாய் கொண்டு செயற்பட்டது. இந்திரா காந்திக்கும் கூட ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஒரு தனியரசை உருவாக்கி கொடுக்கும் நோக்கம் இல்லையென்பதை தெளிவாக புரிந்து கொண்டே ஈழவிடுதலையை முன்னெடுத்தவர்கள் விடுதலைப்புலிகள். இந்த காரணத்துக்காகவே இந்தியாவால் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஓரங்கட்டப்பட்டவர்கள்.

இவ்வாறாக ஈழத்தமிழர்களின் உரிமைகள் குறித்த போராட்ட வரலாற்றில் தங்களை அர்ப்பணித்துக்கொண்டவர்களை நினைவு கூறும் நாள் தான் மாவீரர் நாள். பத்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்டோர் விடுதலைக்காய் ஆயுமேந்திய போரில் களப்பலியானவர்கள். இன்றும், இலங்கை அரசின் வதை முகாமில் முகவரி இல்லாமல் ஆயிரக்கணக்கானோர் இருக்கிறார்கள்.

தமிழீழவிடுதலைப்புலிகளின் அமைப்பில் சங்கர் என்கிற சத்தியநாதன் வீரமரணமடைந்த நாளே மாவீரர் நாளாய், தமிழீழ தேசிய எழுச்சி நாளாய் கொண்டாடப்படுகிறது. 1982, நவம்பர் 20 ம் திகதி யாழ்ப்பாணத்தில் ஓர் ராணுவச்சுற்றிவளைப்பில் சுடப்பட்டு நவம்பர் 27 ம் திகதி வீரமரணமடைந்தவர்.

இவ்வாறு ஈழவிடுதலைக்காய் போராடியவர்களில் மிக முன்னோடியாக கணிக்கப்படுபவர்களில் ஒருவர் சாள்ஸ் அன்ரனி என்கிற சீலன். இவர்களின் போராட்ட குணம் என்பது எங்கிருந்து வேர்விட்டது என்கிற கேள்விக்கு பதில் அதிகம் தேடவேண்டியதில்லை. இலங்கை அரசின் இனப்பாகுபாட்டு கொள்கைகளே வித்திட்டது என்றால் அது மிகையில்லை. அதற்கு உதாரணமாக சீலனையே சொல்லலாம்.

1979 ம் ஆண்டு சிறிலங்கா அரசின் சோசலிசக் குடியரசின் அரசியல் யாப்பின்படி பதவியேற்கவிருந்த இலங்கை முன்னாள் அதிபர் ஜே. ஆர். ஜெயவர்த்தனாவிற்கும், அரசியல் யாப்பிற்குமான தனது தனிப்பட்ட எதிர்ப்பை காட்ட திருகோணமலை இந்துக்கல்லூரியில் பாஸ்பரஸ் கொண்டு சிங்கள தேசிய கொடியை ஏற்றும் போது எரித்ததற்காக கைது செய்யப்பட்டு சித்திரவதைக்கு உள்ளானவர். தன்னால் தனியே சிங்கள இனவெறிக்கு எதிராக போராட முடியாது என்பதை உணர்ந்து விடுதலைப்புலிகள் அமைப்போடு தன்னை இணைத்துக்கொண்டவர்.

இவ்வாறு தங்கள் தனிப்பட்ட செயற்பாடுகளால் இலங்கை அரசின் இனப்பாகுப்பாட்டு, இனவழிப்புக்கு எதிராக செயற்பட முடியாதென நினைத்து தங்களை அமைப்புகளோடு இணைத்து கொண்டார்கள் போராளிகள். இன்று அவர்களை நினைவு கூறவே எங்களுக்கிடையே அடித்துகொண்டு நாங்கள் குழுவாய் பிரிந்து நிற்க வேண்டிய ஓர் துர்ப்பாக்கிய நிலையும் இல்லாமல் இல்லை!

ஈழத்தின் விடிவிற்காய், விடுதலைக்காய் ஊன் இன்றி, உறக்கமின்றி, தாங்கொணா சித்திரவதை அனுபவித்தும், அனுபவித்துக்கொண்டும் இருக்கும் மாவீரர்கள்.ஒரு நாள், ஒருபொழுது எங்கள் செளகர்யங்களுக்கு பங்கம் வந்தால், ஒரு நாள் இயல்புவாழ்க்கை தடம்மாறினால் கூட எப்படியெல்லாம் புலம்பித்தீர்க்கிறோம். வாரங்களாய், மாதங்களாய், வருடங்களாய் எப்படியெல்லாம் சிங்கள ராணுவமுகாமின் முன்னே செவிப்பறையை அதிரவைக்கும் குண்டுச்சத்தங்களின் நடுவே எமக்காய் காவல் இருந்தவர்கள். எங்கள் விடுதலைக்காய் தங்கள் இளமையை, சந்தோசங்களை மறந்து, துறந்து விடுதலைக்கனவை மட்டுமெ நெஞ்சில் சுமந்தவர்கள். மரணத்தையே வென்றவர்கள் இவர்கள்.

இந்த நாலு வரிக்களுக்குள் அடங்கவோ, அடக்கப்படவோ முடியாதது இவர்களின் உயர்ந்த லட்சியமும், தியாகங்களும்.

எனக்கு தெரிந்தது அவர்களின் இலட்சிய வேட்கைக்கும், தியாகத்திற்கும் அதற்குரிய மரியாதையை கொடுப்பதுதான்!



Image: Google

நவம்பர் 13, 2011

ஈழம்- இரட்டை நாக்கு பிழைப்புவாதம்!!!



இயற்கையின் நியமங்களுக்கும், காலத்தின் வரையறைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டு  உலகில் எதுவும் நடந்துவிடுவதில்லை. தனிமனித வாழ்வு முதல் சமூக, பொருளாதார, அரசியல் களம் வரை அதற்கு விதிவிலக்கு இல்லை. பரிணாம வளர்ச்சி கண்டு, விஞ்ஞான முன்னேற்றத்தின் வழி பல அற்புதங்களை மனித குலம் நிகழ்த்தியிருந்தாலும் காட்டுமிராண்டித்தனம் இன்னும் அவனிடமிருந்து மறையவில்லை என்பதை உலகின் எத்தனையோ மனிதகுல அழிவுகள் நிரூபித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.

மனித குலம் நாடோடிகளாய் திரிந்து மிருகங்களை வேட்டையாடி புசித்து, மிருகங்கள் போல் புணர்ந்து இன்று பல்கிப்பெருகி அதன் பன்முக வளர்ச்சி விண்ணையும் தொட்டு நிற்கிறது. இதையெல்லாம் மறந்து இன்று நீ பெரிசு, நான் பெரிசு என்கிற அடிதடிகளும் இல்லாமல் இல்லை. அன்று உயிர்தப்பித்தல், உய்வு என்கிற அளவோடு இருந்தது இன்று பொருளுக்கும், அரசுரிமைக்கும், அடக்கியாளவும் ஆலாய்ப் பறக்கிறது.

மனிதகுலம் பழங்குடி வாழ்விலிருந்து கொஞ்சம், கொஞ்சமாய் முன்னேறி அரசமைத்தல், அரசின் கடமைகள், சட்ட ஒழுங்கு என்று அரசியல் ஒழுங்குகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. இவையனைத்தின் தோற்றுவாய் மதம் சார்ந்த அடிப்படைகளே என்பது சமூக விஞ்ஞான ஆராய்ச்சியாளர்களின் ஆராய்ச்சி முடிவு. அதன் அடிப்படைகளை இன்றும் மிலினியத்தில் கண்கூடாக கண்டுகொண்டிருக்கிறோம்.

எப்படியோ ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளின் பரிணாம வளர்ச்சியில் எல்லாமே அரசியல் என்றான பின் காலத்துக்கு காலம் அதன் வடிவங்களும் கூட மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. மன்னர் ஆட்சியிலிருந்து, பரம்பரை ஆட்சி, காலனியாதிக்கம், அங்கிருந்து விடுதலை பெற நினைத்தவர்களுக்கு/ நாடுகளுக்கு சுய நிர்ணயம் இப்பிடித்தான் தேசங்களும் தேசியங்களும் சிறிது, சிறிதாய் கட்டியெழுப்பப்பட்டு கொண்டிருக்கப்படுகின்றன இன்றுவரை. காரணம், மக்கள் தங்கள் தனித்தன்மைகள், அவர்களுக்கே உரிய சமூக, பொருளாதார, அரசியல் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும், அது சட்டபூர்வமானதாக இருக்க வேண்டும் என்கிற அரசியல் அபிலாசை தான்.

சுய நிர்ணயம் என்பதற்கு ஐ. நா. வின் அரசுகள் மத்தியில் நல்லுறவையும் ஒத்துழைப்பையும் நிலை நாட்டுவது பற்றிய சர்வதேச சட்ட விதிகள், அதன் வழி சுய நிர்ணயமும் சம உரிமை விதிகளும் என்று வரையறுக்கப்பட்டிருக்கிறது மக்கள் அரசியல் அபிலாசைகள். சுய நிர்ணயத்தில் கூறப்படும் வரையறைகளும் கூட அரசியல். பொருளாதார, சமூக, கலாச்சார உரிமைகள் குறித்தே சுட்டி நிற்கிறது.

ஜோசெஃப் ஸ்டாலினும் கூட தேசியம் என்பதற்கு அதற்குரிய வரையறைகளை கூறியிருக்கிறார். அது பலராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றும் கூட. தேசம், தேசியம் பற்றிய அவரது வரைவிலக்கணம் கூட தாயகமண், பொது மொழி, பொது பொருளியல், பொது பண்பாட்டில் உருவான நாம், நம்மவர் என்கிற உணர்வு என்பது தான்.

ஆக, இந்த பண்புகள் அனைத்தும் ஈழத்தின் சுய நிர்ணய உரிமை குறித்த விடயத்தில் சாதகமாகவும், சட்டபூர்வமானதாகவும் உள்ளது. இருந்தும் சர்வதேச சட்டங்களில் வழியிருந்தும் இன்னமும் ஈழத்தமிழர்களின் தமிழ்தேசியம்/சுய நிர்ணயம் குறித்த உரிமைகள் புறக்கணிக்கப்பட்டு, புறந்தள்ளப்படுகிறது. இலங்கை போன்ற நாடுகளின் இனவழிப்பு மாதிரி என்பதும் ஒரு மக்களின் (Peoples) தேசிய அடையாளங்கள், உரிமைகள், அடையாளங்கள் இவற்றை அழிப்பதையே அடிப்படையாய் கொண்டிருப்பது வரலாறு.

என் அறிவுக்கு எட்டியவரை ஈழத்தைப்பொறுத்தவரை சர்வதேச சட்டங்களின் அடிப்படையில் சுய நிர்ணயமும் தமிழ்த்தேசியமும் என்கிறவரையிலேயே முன்னெடுக்கப்படுகிறது எங்களின் உரிமைப்பிரச்சனை. தமிழ்தேசியம் சிங்கள தேசியத்தின் குயுக்தியையும், கொடூரத்தையும் புரிந்து கொண்டு கட்டியமைக்கப்பட்டது. அது தமிழ்த்தேசியம் பேசி இனத்துவேசம் வளர்ப்பதல்ல. பறிக்கப்பட்ட, மறுக்கப்பட்ட எம் தேசம், தேசியம் என்பவற்றை மீளப்பெறுவதற்கான தேசிய இன ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான ஒரு கருத்தியல் வடிவம்.

தந்தை செல்வா காலத்தில் தமிழர்களுக்கான தமிழ் தனி அரசு கட்டியமைக்கப்படவேண்டிய தேவையின் அவசியம் தமிழர் ஐக்கிய விடுதலைக் கூட்டணியால்  1977 இல் தேர்தல் விஞ்ஞாபனத்தில் முன்வைக்கப்பட்டு வெற்றியும் ஈட்டியது வரலாறு.

சரி, இனி தலைப்புக்கு வருகிறேன். ஏன் இன்று இது பற்றி மீண்டும், மீண்டும் பேச வேண்டியிருக்கிறது! எனக்கு ஈழம் பற்றி பதிவு எழுதியோ அல்லது புத்தகம் போட்டோ புகழ், பணம் தேடும் நோக்கமோ, தேவையோ கிடையாது. சிங்கள பேரினவாதத்திற்கு துணை போகும் சில, பல கருத்துகள் வலிந்து திணிக்கப்படுகிறது தமிழர்கள் மனங்களில் என்கிற ஆதங்கமே இதை எழுத வைக்கிறது.

மக்கள் ஆணை வழங்கப்பட்ட தமிழ்த்தேசியத்துக்கு வடிவம் கொடுத்த போராளிகளின் போராட்ட வடிவங்கள், அரசியல் நகர்வுகள் குறித்த விறுவிறுப்பான எழுத்துகள் அதன் சத்தியத்தன்மையை சோதனைக்கு உள்ளாக்கும் போல் தோன்றுகிறது. அது வருத்தமும் அளிக்கிறது. எனக்கு ஈழம் குறித்த எந்தவொரு வெளிவராத உண்மைகள், மர்மங்கள் எதுவும் தெரியவும் தெரியாது. அதேபோல், அந்தப் பாணியிலான எழுத்துகளில் தொலைந்து போகவேண்டிய தேவை எனக்கும், என் போன்றவர்க்ளுக்கும் கிடையாது. கிராஃபிக்ஸ் படம் போட்டு எதையும் நான் நிரூபணம் செய்யவேண்டியதும் இல்லை. எனக்கு எங்கள் போராட்டத்தின் நியாயக்கூறுகளும், அரசியல் அபிலாஷைகளின் அடிப்படைத்தன்மையும் புரிகிறது.

ஈழத்திற்காய் போராடியவர்கள் இறுதிப்போரில் போர்க்குற்றம் இழைத்தால் அதை சட்டப்படி விசாரிக்க வேண்டியது தானே நியாயம். அதை தானே தமிழர்களும் சொல்கிறார்கள். ஆனால், அது பற்றி குயுக்தியாய் எழுத வேண்டிய தேவை இல்லை எமக்கு. நாம் இப்போது கவனம் செலுத்த வேண்டியது எம் சுய நிர்ணய உரிமைகளை மீட்டெடுப்பதற்கான சர்வதேச அரசியல் சாதக, பாதக நிலைமகளை அலசி ஆராய்ந்து செயற்படுவதே என்பது என் புரிதல்.

ஐ. நாவின் மூன்று பேர் கொண்ட குழுவின் அறிக்கை ஈழத்தின் இறுதிப்போரில் மீறப்பட்ட போர்விதிகள் (to assess the nature and scope of alleged violations - Brian Senewiratne) பற்றி மட்டுமே பேசுகிறது. இதற்கே இலங்கை அரசு தைய, தக்கா என்று குதிக்கிறது. இலங்கை அரசின் போலிமுகம் சர்வதேசத்தில் கிழித்து தொங்கவிடப்படுகிறது இப்போது. இதில் எமக்காய் போராடியவர்கள் குறித்த தேவையற்ற விமர்சனங்களுக்கு பதில் சொல்லிக்கொண்டிருக்க நேரமும், தேவையும் ஏது என்று ஒதுங்கவும் முடியவில்லை. போராடியவர்கள் குறித்த தேவையற்ற விமர்சனங்கள் வழி எங்கள் சுய நிர்ணய உரிமையின் குரலும் ஒடுக்கப்படும். சுய நிர்ணய உரிமை மறைமுகமாக நசுக்கப்பட்டால் நாடு கடந்த தமிழீழ அரசு அர்த்தமற்றதாக்கப்படும். வெறும் போர்க்குற்றங்களில் முடிக்கப்படும் எங்கள் உரிமைப்போராட்டம்.

இவர்கள் என்னதான் அரசியல் சித்தாந்தம் வேதாந்தம் சொன்னாலும் ஈழத்தமிழன் ஒருபோதும் உயிர்ப்பயம் இன்றியோ அல்லது தன்னுடைய சொந்த மண்ணில் சுதந்திரமாவோ வாழமுடியாத அளவு பெளத்த சிங்கள தேசிய, ராணுவ அடக்குமுறை குறித்த உளவியல் பாதிப்பு, பயம், வேதனை எல்லாமே வார்தைகளில் விவரிக்க முடியாத அளவுக்கு இருக்கிறது. இதற்குப்பிறகு எந்த அடிப்படையில் ஒரே இலங்கைக்குள் தீர்வு என்று சொல்ல முடிகிறது. தமிழ்தேசிய கூறுகள் இல்லாதொழிக்கப்பட்டு, தமிழினம் அழிக்கப்பட்டு, ஒடுக்கப்படுவதற்குரிய வரலாற்று சான்றுகள் இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஒட்டு மொத்த உலகமும் எங்களை ஏமாற்றப்பார்க்க அதுக்கு ஏற்றாற்போல்  நாமும் பதிவு எழுதுவது நல்லதில்லை!! என்னால் முடியவில்லை!!

அரச பயங்கரவாதத்தால் ஈழத்தமிழனுக்கு உயிர்ப்பயம் காட்டி, உளவியல் தாக்குதலுக்கு உள்ளாக்கி அவனை பெளத்த சிங்களத்தை நேசிக்கும் தமிழனாய், தனி ஈழம் கோராதவனாய் உருவாக்க சர்வதேசம் முயல்கிறது. அதேபோல், அங்குள்ள அரசியல்வாதிகள் பற்றியும் நம்பிக்கை தரும் வகையில் செய்திகள் கிடையாது. அவர்கள் பெரும்பாலும் மேற்கத்திய, மற்றும் இந்திய விருப்பு வெறுப்புக்கே தம் நிகழ்ச்சி நிரலை வைத்துக்கொள்கிறார்கள் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

புலம்பெயர் தமிழர்களும் ஆங்காங்கே கொஞ்சம் கருத்தளவில் மாறுபாடு கொண்டவர்களாகவே இருப்பதாக லக்ஸ்மி வரதராஜாவும், R. சேரனும் தங்கள் அண்மைய புலம்பெயர் தமிழர்கள் பற்றிய ஆய்வுக்கட்டுரை (Empowering Diaspora, The Dynamics of Post-war Transnational Tamil Politics)  ஒன்றில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். அதாவது, ஈழத்தின் மனிதாபிமான உதவிகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுப்பவர்கள், அடுத்து தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பை ஆதரித்து இலங்கை அரசுடன் ஓர் உடன்படிக்கை காணவேண்டும் என்று சொல்பவர்கள், இறுதியாக தாயகம், தேசியம், தன்னாட்சி என்று சொல்லும் தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னணி (தமிழ் காங்கிரஸ், தமிழ் தேசிய கூட்டமப்பிலிருந்து பிரிந்து வந்தவர்களின் அணி) என்று பிரிந்திருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது. ஆனாலும், சுய நிர்ணய உரிமை என்பதிலிருந்து புலம்பெயர் தமிழன் எள்ளளவும் விலகவில்லை என்பதற்குரிய சாட்சி நாடு கடந்த தமிழீழ அரசு!!!

இந்த அளவிற்கு ஒரு இலங்கை அரசாங்கத்தை விட்டு தமிழர்களுக்கு எதிராக வன்முறை அரசியல், பயங்காரவாதம் பரப்பி விட்டதுமில்லாமல் சில்லுண்டித் தனமாக அதுக்கு இந்தியா மாதிரி நாட்டையும் துணைக்கு வைத்துக்கொண்டு அடிக்கிற அரசியல் கூத்துக்கு நாங்கள் ஏன் இடமளிக்க வேண்டும். எங்களுடைய இன்றைய அரசியல் தேவையை உணர்ந்து ஒரு இனமாக முன்னேறுவது நல்லது என்பது என் கருத்து. அதை விடுத்து இன்னும் துலங்காத மர்மம் என்கிற வகையில் கட்டுரை எழுதி, மக்களை குழப்பியடித்து, போராடியவர்கள் பக்கமுள்ள நியாயத்தையும் மழுங்கடிக்கும் தேவை தான் என்ன? ஈழப்போராட்டம் எந்தவொரு நாட்டின் உதவியும் இல்லாமல் ஈழத்தமிழர்களால் இவ்வளவு தூரம் கட்டியெழுப்பப்பட்டு இன்று சர்வதேச கவனத்திலிருந்து ஐ. நா. வரை கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறது.

வெண்ணெய் திரண்டு வரும் தருணத்தில் தாளியை உடைக்காமல் இருப்பதே மேல்.

படம்: Google