செப்டம்பர் 18, 2011

நானும், Outsourcing இந்தியர்களும் ஆதிவாசிகளும்!!


வயது வருடங்களாய் முன்னே போக மனித வாழ்வின் சுவாரஸ்யமான இளமைக்காலமும், வேகமும் நினைவுகளை பின்னோக்கி இழுத்துச்சென்று எங்கோ மிதக்க வைக்குது. காலக்கடிகாரம் எந்த இடத்தில் நின்று போனால் பிடிக்குமோ, அந்த இடத்தில் நின்று கொண்டே நகர மறுக்கிறது. இருந்தாலும் வாழ்க்கையின் அழுத்தங்களும், யதார்த்தங்களும் மறுபடியும் உந்தித் தள்ளினால் மிலினியத்தில் வேகத்தடையின்றி ஓடிக்கொண்டே இருக்கவேண்டியும் இருக்கிறது. வாழ்க்கையின் சூட்சுமங்கள் புரியுமுன்பே காலக்கடிகாரம் தன் ஓட்டத்தை நிறுத்தியும் விடுகிறது.

மனித உடலுக்குள் உயிர்க்கடிகாரம் அல்லது உள்ளமை கடிகாரம் ஒன்று எங்கள் உணர்வுகளுக்குப் புலப்படாமலே இயற்கை அதை இயக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. உயிர், மெய்யின் அசைவும் இசைவும்; வாழ்க்கையுடனான இணக்கப்பாடும் உடம்புக்குள் ஓர் உயிர்க்கடிகையின் ஓட்டத்தில் பிரமிக்க வைக்கிறது. காலக்கடிகை மனதுக்கும், உயிர்க்கடிகை உடலுக்கும் நிகழ்ச்சி நிரல் போடுகிறது. அதன் வழி இயல்பாய் அறிந்தோ, அறியாமலோ எல்லாமே நடந்தேறுகிறது. இந்த பிரமிப்பின் எல்லைக்குள் மனிதனும் மற்றும் உயிரினங்களும் மட்டும் தான் அடங்குமா என்கிற கேள்வி மனதில் மனதில் தொக்கி நிற்கிறது.

கணணி என்கிற இயந்திரத்துக்குள்ளும் Internal Clock என்பது இயற்கையாய் இன்றி, செயற்கையாய் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. கணணி குறித்த "Internal Clock and Y2K" என்று 1999 இன் முடிவில் பூலோகத்தின் ஆளுமைத் தன்மையை தன் இரட்டை சுழியங்களில் (00) பயம் காட்டிய வரலாற்று ஞாபகம் வருகிறது. கணணியிடம் இரட்டை இலக்கங்களில் திகதி, மாதம், வருடம் என்று மனிதன் சொல்லிக்கொடுத்தான். 1999 இன் முடிவில் 99 என்பது 1900 என்று கணணி தவறாய் நினைத்துக்கொண்டது. அது வருடம் 2000 என்று இருந்திருக்க வேண்டுமென்று மனிதகுலம் வழக்கம் போல் ஒரு தொழில்நுட்ப வராற்றுப்பிழையில் இருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டது. அதன் ஆபத்து தடுக்கப்பட்டாலும், அதுகுறித்த அதிர்வலைகள் இன்றும், என்றும் வரலாறு தான்.

இப்படித்தான் காலக்கடிகை, Y2K என்றால்  இந்தியர்களின் ஞாபகமும் இயல்பாகவே ஒட்டிக்கொண்டு கூட வருகிறது. இந்தியாவின், இந்தியர்களின் அபரிமிதமான தொழில்நுட்ப அறிவு உலகிற்கு அமெரிக்காவால் மிகப்பரவலாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டும், அடையாளப்படுத்தவும் பட்டது. இந்தியா எப்படி தொழில் நுட்ப அறிவில் இப்படி முன்னேறியது என்று கொஞ்சம் பின்னோக்கிப்போனால், 1951 இல் இந்தியாவின் முதல் பிரதமரான ஜவகர்லால் நேரு உருவாக்கிய IIT என்றழைக்கப்படும் Indian Institution of Technology தான் இந்த வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டது என்று தெரிகிறது. பிறகு காலப்போக்கில் அது பரிமாண வளர்ச்சியடைந்து இன்று உலகையே தன் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கிறது. இப்படி Y2K என்கிற கணணி வரலாற்றோடு தீவிரமானது "Outsorucing" என்கிற இந்தியர்களின் கடல் கடந்த கணணி தொழிநுட்பப் பயணம். இது அமெரிக்காவின் முன்னாள் ஜனாதிபதி ஜோர்ஜ் புஷ்ஷின் நண்பர் Thomas L.Friedman இந்திய தொழில்நுட்ப அறிவு சார் துறை பற்றி எழுதியதன் சுருக்கம்.

வெளிநாடுகளில் இருக்கும் பாரிய நிறுவனங்களின் பணிகள் சிலவற்றை பகுதியாக இந்திய கணணி அறிவாற்றலுள்ளவர்களிடம் வியாபாரப் பேரத்தில் ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இவ்வாறு Outsorucing நிறுவனங்களில் பணிபுரிபவர்களிடம் நான் வாழும் நாட்டிலிருந்து கட்டணச் சேவைகளை பெறுவதன் விளைவாக உரையாடியிருக்கிறேன். இவர்களின் தொழில் சார் அனுபவம், பேச்சு என்பன என்னிடத்தில் ஏதோவொரு பிரதிபலிப்பை விட்டுச்சென்றதுண்டு.  

தங்கள் சூழலுக்கும், வாழ்வுக்கும் பெரும்பாலும் ஒவ்வாத தூரத்தில் இருக்கும் மனிதர்களிடம் இயந்திரத்தனமான உரையாடல். யாரிடம் பேசினாலும் ஒரு கூட்டு மனோ நிலை, கூட்டு நடத்தை என்கிற மனப்பதிவை உருவாக்குவார்கள். அதாவது ஒருவரின் சொற்பிரயோகம், பேச்சின் தொனி எல்லோருக்கும் ஒரேமாதிரி ஒத்துப்போவதாய் இருக்கும். அது அவர்கள் தவறல்ல. அப்படி பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள், என் போன்ற வெளிநாட்டு வாழ் வாடிக்கையாளர்களை அவர்கள் பணிபுரியும் நிறுவனங்களினால் வழங்கப்படும் சேவைகள் குறித்து திருப்திப்படுத்துவதே நோக்கமாய்.

அவர்களுக்கு அது வாழ்வாதாரம். இருந்தாலும், ஒவ்வாத விதமாய் எத்தனை பேர் அதிருப்தியோடு பணி செய்கிறார்கள் என்பதையும் அவர்கள் பேச்சிலிருந்து புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை இவ்வாறான ஓர் அழைப்பின் பொது ஒருவர் தான் தமிழ்நாட்டில் ஓர் call centre இல் இருந்து பேசுவதாக நான் கேட்டதால் சொன்னார். அவர் சொன்ன இன்னோர் விடயம், இந்தியா தவிர வேறெந்த நாட்டிலாவது போய் வாழவிரும்புவதாக! எனக்கு ஓரளவு இந்திய அரசியல், பொருளியல் வாழ்வு பற்றி தெரிந்திருந்ததால் அவர் கூற்றுக்கு அதிகம் ஆச்சர்யப்படவில்லை நான்.

ஒரு கூடு அல்லது குறுவறை (Cubicle) ஒன்றில் ஒருநாளைக்கு எத்தனை மணிநேரம் உட்காருவார்களோ தெரியாது. நான் யோசிப்பதுண்டு இவர்கள் இப்படி இயந்திரத்தனமாய் பேசிப் பேசி ஓர் "உணர்வற்ற நிலைக்குள்" (Cubicle Coma) செல்வதில்லையா என்று. அதன் அர்த்தம் அந்த சின்னஞ் சிறிய கூட்டுக்குள் புகுந்து கொண்டவுடன் அயர்ச்சியும், சலிப்பும், இயந்திரத்தனமும் ஒருவரிடம் ஒட்டிக்கொள்வது என்பது தான்.

இந்திய Outsorucing பற்றிய என் நண்பருடன் பேசியதில் அவர் சொன்னது இது. மீதியை உங்கள் சிந்தனைக்கும் விமர்சனத்துக்கும் விட்டுவிடுகிறேன்.

"இருக்கும் மக்கள் தொகையைக் கொண்டு சிறந்த அறிவார்ந்த மூளைகளை நம்மிடையே உருவாக்கிக் கொள்ள முடியுமெனினும் பிழைப்புவாத சிந்தனை ரீதியிலேயே முன்பு இஞ்சினியர்கள், மருத்துவர்கள் என்பது சற்றே மருவி... இப்பொழுதுசாஃப்ட்வேர் எஞ்சினியர்கள் என்றே பெருமள்வில் ரப்பர் ஸ்டாம்ப் பண்ணப்படுகிறது. ஏனைய துறைகள் பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டு.

ஏரோநாடிகள் இஞ்சினியர் படித்த ஓர் இளைஞன் உடனடி பணம் மென்பொருள் எழுதுவதில் கிடைக்கிறது என்பதற்காக தன்னுடைய சிறப்பு பாடத்தினையே மென்பொருள் எழுதும் துறைக்காக மாற்றி அந்த படிப்பை விட்டே விலகிக் கொள்கிறான். இந்தியா அது போன்ற மாணவர்களை தங்களது சொந்த கண்டுபிடிப்புகளுக்கு பயன்படுத்திக் கொள்ளலாமே!

எல்லா விதத்திலும் சைனாவுடன் போட்டி போடுகிறார்கள் என்றால், சைனாவைப் போல போர் விமானங்களையும் தாங்களே கட்டிக் கொள்ளும் டெக்னாலஜியில் R & Dல் (Research and Development) நிதியை அதிகப்படுத்தி இதிலுமல்லவா போட்டி போட்டு சரிசமாக வளர வேண்டும். தவிர்த்து f2௦, f24 ரக விமானங்களை அமெரிக்காவிடம் வாங்குவதில் என்ன பெரிய பெருமை இருந்து விடப் போகிறது."

சரி, இதெல்லாம் உலகமயமாக்கலின் விளைவுகள் என்று யோசிக்கும் பொழுதில் மனதில் இன்னோர் விடயம் தட்டுப்படுகிறது. நாம் எல்லோரும் மில்லினியத்தில் உலகமயமாக்கலுக்கு ஒரே விதமாய் தான் பிரதிபலிப்பை காட்டுகிறோமா என்று. இயந்திரமயமாகிப் போன நகர வாழ்விற்கும், இயற்கையோடு ஒன்றிப்போய் வாழ நினைக்கும் ஒவ்வொரு நாட்டின் பழங்குடியினருக்கும் இடையே எத்தனை, எத்தனை போராட்டங்கள். அவை எல்லாம் உலகிற்கு வெளிச்சம் போட்டு காட்டப் படாமலேயே இருளுக்குள் கிடக்கின்றன. எனது அறிவுக்கு எட்டியவரையில் வடஅமெரிக்காவை கொலம்பஸ் கண்டுபிடிக்கிறேன் பேர்வழியாய் கொன்று குவிக்கப்பட்டார்கள் செவ்விந்தியர்கள் என்னும் பழங்குடியினர் அல்லது மண்ணின் மைந்தர்கள். அன்று முதல் இன்றுவரை உலகமயமாக்கலின் பிதாமகர்களோடு அவர்களும் எதுவோ ஒன்றுக்காய் போராடிக்கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள்.

எந்தவொரு நாட்டின் பழங்குடியினர் என்று பார்த்தாலும் அவர்களது வாழ்வியல் பெரும்பாலும் இயற்கையோடு ஒன்றியதாகவே அமைந்துபோகிறது. இயற்கை என்றால் சினிமா தனங்களோடு காட்டுக்குள் சுற்றிச்சுற்றி பாட்டுப்பாடுவது அல்ல. நிலம், நீர், காற்று, மலை என்று அந்த இயற்கையின் போக்கிற்கு ஏற்றாற்போல் தங்கள் வாழ்வியலை கட்டமைத்துக்கொண்டவர்கள். இயற்கையின் சமநிலையை தங்கள் வாழ்வாதாரத்திற்காய் கூட கலைக்கவோ அல்லது குலைக்கவோ விரும்பாதவர்கள். இயற்கையை மட்டுமே படித்து அதன்வழி வாழ்பவர்கள். அவர்களின் உயிர்ப்புக்கும், உய்வுக்குமான வாழ்வியல் முறை முதல் மரபுவழி சட்டங்கள் வரை தங்களுக்கென்று தனி இயல்புகளோடு, விதிகளோடு வாழும் முறையை கட்டமைத்துக் கொண்டவர்கள்.

இயற்கைக்கும், இயல்பு நிலைக்கும் குந்தகம் விளைவிப்பதே பெரும்பாலும் உலகமயமாக்கலின் விளைவாய் போய்விட்ட சூழல் இன்று. பல்தேசிய நிறுவனங்களின் வியாபார நோக்கத்தில் பழங்குடி மக்களின் உரிமைப் போராட்டம் எப்படி நசுக்கப்படுகிறது என்று யோசித்த போது தான் இந்தியஆதிவாசிகளின்  போராட்டம் இயல்பாய் ஞாபகத்தில் வருகிறது. Outsourcing என்று இந்தியர்களின் தொழில் நுட்ப அறிவும் உழைப்பும் குறைந்த விலைக்கு அமேரிக்கா, கனடா போன்ற நாடுகளுக்கு விற்கப்படுகிறது. இன்னோர் துருவத்தில் இந்தியாவின் ஆதிவாசிகளின், அவர்கள் நேசிக்கும் இயற்கை முதல் அது அள்ளிக்கொடுத்த வளங்கள் வரை பல்தேசிய நிறுவனங்களால் பறிக்கவும் படுகிறது.

ஈழம், இந்திய பூர்வகுடிகள் (ஆதிவாசிகள்) என்று நினைக்குந்தோறும் என் புத்தியில் இடறும் ஓர் வார்த்தை "Lebensraum". அதன் பொருள் அகராதியின் விளக்கப்படி, தன் இயல்பான வளர்ச்சிக்கு தேவைப்படுகிறதென ஒரு நாடு கருதும் (இன்னொரு நாட்டின் அல்லது மக்களின்) நிலப்பரப்பு அல்லது நாட்டின் வாழ்நிலத்தேவை என்பதாகும். ஒரு சினிமா நடிகையின் அல்லது நடிகரின் பெயரளவிற்கு இந்த வார்த்தை ஒன்றும் போலி வாழ்க்கை வாழும் எங்களுக்கு தேவையில்லை தான். நடிகை அனுஷ்கா தனது பெயரை "Lebensraum" என்று மாற்றிக்கொண்டால் அந்த வார்த்தையின் தார்ப்பரியம் இளைய தலைமுறைக்குப் புரிந்தாலும் புரியும். எப்படி இருந்தாலும் இருந்தாலும் அந்த ஒற்றைவார்த்தையில் ஒளிந்திருக்கிறது உலகமயமாக்கலின் ஒட்டுமொத்த சூத்திரம்.

நிலத்தையும், வளங்களையும் சூறையாட ஒரு மக்கள் கூட்டத்தை என்னென்ன வழிகளிலெல்லாம் கொன்றொழிக்கவும், கொடுமைப்படுத்தவும், துரத்தியடிக்கவும், அவர்களை மனித சிதைவுக்கு உள்ளாக்க முடியுமோ அத்தனையும் இந்த வார்த்தைக்குள் அடங்கும். ஹிட்லரும், ஹிட்லரின் நாஜிப்படைகளும் தான் "Lebensraum" என்கிற இனவழிப்பின் மாதிரிக்கு, ஒரு நாட்டின் வாழ்நிலத்தேவை என்கிற கோட்பாட்டை கண்டுபிடித்தவர்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. இருந்தாலும் கொலம்பஸ் அமெரிக்காவை கண்டுபிடித்து செவ்விந்தியர்கள் அழிக்கப்பட்டதும், அமேரிக்கா மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் எண்ணெய் வளத்திற்காய் ஹிட்லர் ரேஞ்சுக்கு இல்லையென்றாலும் (வியட்னாம் கணக்கில் கொள்ளப்படவில்லை) ஜனநாயகம் வளர்ப்பதும், ஹிட்லரால் இனவழிப்பு செய்யப்பட்டவர்கள் என்று ஏகபோக உரிமைகளை அனுபவித்து பாலஸ்தீனத்தை ஆக்கிரமிப்பவர்கள் எல்லாம் எந்தக் கணக்கில் சேர்ப்பது!!

இந்திய ஆதிவாசிகளின் விடயத்திலும் இது தான் நடைபெறுகிறது போலும் என்று செய்திகளை, கட்டுரைகளை படித்தபோது தெரிந்துகொண்டேன். வாழ்விடங்களில் இருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்டு, வாழ்வாதாரத்துக்கு தத்தளிக்கவைக்கப் படுகிறார்கள் இந்திய பழங்குடியினர் அல்லது ஆதிவாசிகள். அடக்கப்படுபவன் எத்தனை நாட்களுக்குத் தான் பொட்டுப் பூச்சியாய் அடங்கிப்போவான். மாவோயிஸ்டுகள் உருவானார்கள், ஆதிவாசிகளின் உரிமைக்காய் போராட. மாவோயிஸ்டுகள் பயங்கரவாதிகள் என்று அவர்களை ஒடுக்க அரசபடைகளை விடவும், கூலிப்படைகள் வேறு உருவாக்கப்பட்டு ஆதிவாசிகள் அழித்தொழிக்கப் படுகிறார்கள். ஒரே கல்லில் ரெண்டு மாங்காய் தத்துவம் போலும். என் மூளையில் உறைக்கும் ஒரே கேள்வி, அரசியல் யாப்பு, பொதுச்சட்டம், பாதுகாப்பு, பொருளாதார கொள்கைகள் இதெல்லாம் மக்களுக்காய், மக்களை காப்பாற்ற என்றால் பிறகேன் மக்கள் இது குறித்து எப்போதும் போராடவும், போராடுபவர்களுக்கு ஆதரவும் கொடுக்கிறார்கள்!!! அரசை தானே ஆதரிக்க வேண்டும்?

எப்பிடி சுத்தியடிச்சு யோசிச்சாலும் ஒரு விடயம் தெளிவாய் தெரிகிறது. இங்கே அரசுகளும், அரசியல் சட்டங்களும், பொருளாதார கொள்கைகளும் வலியோரைக் காக்கவே உருவாக்கப்படுகிறது. எளியோரை எப்போதும் இவர்களுக்கு சேவகம் செய்யென்று என்று மறைமுகமாய் பணிக்கிறது. சரி, ஆதிவாசிகள் விடயத்திற்கு வருவோம்.

இந்தியாவின் எல்லாப்பகுதிகளிலும் ஆதிவாசிகள் பரந்து வாழ்கிறார்கள். இருந்தாலும் இந்திய அரசால் சட்டீஸ்கர் மற்றும் ஜார்கண்ட்  மாநிலங்களிலுள்ள ஆதிவாசிகளின் வாழ்நிலைகள், வாழ்க்கைசூழல் என்பன சீரழிக்கப்படுகிறன. சட்டீஸ்கர் மாநிலத்தில் இருக்கும் இரும்புத்தாது கனிம வளத்திர்காய் அங்கிருந்து பழங்குடியினர்/ஆதிவாசிகள் ஆயிரக்கணக்கில் விரட்டியடிக்கப்படுவதும் கொடுமைப்படுத்தவதும் நிகழ்ந்தேறுகிறது. இதற்கு இந்திய அரசு தரப்பில் சொல்லப்படும் விளக்கங்கள் என்பது பறிக்கப்படும் ஆதிவாசிகளின் உரிமைகள் மற்றும் அரசபயங்கரவாதம் குறித்த மறுப்புக்கு ஒப்புக்கு சப்பாணியாய் தோன்றுகிறது.

நான் ஓர் ஈழத்தமிழ் என்கிற அனுபவ அடிப்படையில் யோசித்துப்பார்க்கும்
போது புரிகிறது இந்திய ராணுவப்படைகளின் கொடூரமுகமும் அட்டூழியங்களும். எங்களுக்கே உரிய வாழ்நிலங்கள் பறிக்கப்பட்டு, வாழ்நிலைகள் கசப்பானதாக ஆக்கப்படும் கொடுமைகள் அனுபவித்தால் மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியும்.


இது குறித்த தேடலில் ஆதிவாசிகள் மீது இழைக்கப்படும் வன்முறைகள் மற்றும் அநீதிகளின் சாட்சியமான ஓர் கட்டுரை இது.

"...உண்மையில், அரசு ஏன் இந்தப் படைகளை ஆதிவாசிகள் மேல் ஏவுகிறது? கனிவளம் நிறைந்த அந்தக் காடுகளைக் காலிசெய்து கொழுத்த தொழிலதிபர்களிடம் கொடுக்கவேண்டும் என்பதற்காகவே. .....சிந்திக்க முடியாத அட்டூழியங்கள் எல்லாம் அரங்கேறின. ஒரே கிராமம் 20 முறை தாக்குதலுக்கு உள்ளாகி இருக்கிறது. வேட்டை முடிந்தது என்று கருதி காடுகளில் பதுங்கிய மக்கள் கிராமம் திரும்புவர், வீடுகளை சீர்செய்து நிலங்களைப் பண்படுத்தி பயிர் செய்யத் தொடங்குவர். மீண்டும் பாதுகாப்புப் படை வரும், பயிர்நிலங்களை எரிக்கும். இப்படி இது ஒரு முடிவிலா சுழற்சியாகிவிட்டது. தொடரும் இந்த கொள்ளை, கற்பழிப்பு, கொலைகளால் வெருப்புற்ற ஆதிவாசிகள் தங்கள் பிள்ளைகளைக் காவலிருக்கப் பணித்தனர். அப்பிள்ளைகளும் தங்கள் தடிக்கம்பு, வில், அம்புகளுடன் கிராமத்தைக் காவல் காத்தனர்......"

மாவோயிஸ்ட்கள் எதற்காக போராடுகிறார்கள் என்பதன் காரண, காரிய தொடர்பை ஆராய்வதை தவிர்த்து அவர்கள் ஆட்கடத்தல், கொலை செய்கிறார்கள் என்கிற குயுக்தியான விமர்சனம் வைக்கப்படுகிறது. இதுக்கு ஒத்து ஊதுவதற்கு சில அறிவுசீவிகள் வேறு! அருந்ததி ராய் போன்றோர் மாவோயிஸ்ட்களின் போராட்ட நியாங்களை ஆதரித்தால், நீ மாவோயிஸ்ட்களை ஆதரிக்கிறே என்றும் முத்திரை குத்தப்படுகிறார்கள்.

இந்திய ஜனநாயக சட்டத்தின் பிரகாரம் மாவோயிஸ்ட்கள் செய்வது தவறென்றால், இந்திய அரச படைகள் இழைக்கும் கொலை, கொள்ளை, கற்பழிப்பு இவையெல்லாம் கூட குற்றங்கள் தானே! அது இந்தியப்படை, அமெரிக்கப்படை, ஐ.நாவின் அமைதிப்படை என்றதும் அறிவுசீவிகள் ஏன் நெற்றிக்கண்ணை திறக்க மறுக்கிறார்கள்.  

சாராசரி குடிமக்களின் அரசியல், பொருளாதார உரிமைகள் ஏன் எப்போதும் கிடப்பிலேயே போடப்படுகின்றன்றன. நாங்கள் செய்த தவறு தான் என்ன!

உலகமயமாக்கலில் உதிரிகளாய் ஆகிக்கொண்டிருக்கும் oursorucing மனிதர்களுக்கும், இந்திய பழங்குடியினருக்கும்/ஆதிவாசிகளுக்கும் எங்கேயோ ஒரு நூலிழையில் தொடர்பு மறைந்திருக்கிறதோ!! முன்னவர்கள் வெளிநாடுகளுக்கு தப்பியோட நினைக்கிறார்கள். பின்னவர்களோ சொந்த நிலத்திலேயே வாழும் வழியும் வகையும் புரியாமல் தங்களுக்குத் தெரிந்தவரை எதிர்க்கக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அடக்குமுறைகளின் அட்டூழியங்களை சகித்துக்கொண்டு வாழ்பவனின் காலக்கடிகாரமும் ஒரு நாள் அந்த நினைவுகளில் நிறுத்திக் கொள்ளப்படும் பொழுதில் நீதி பெறுமோ இவர் தேசங்களும்!!

Image Courtesy: Google

11 கருத்துகள்:

Thekkikattan|தெகா சொன்னது…

ரதி,

மற்றுமொரு உலகப் பார்வையில் பரந்த கருத்துக்களை கொண்ட கட்டுரை.

முடிச்சு நன்றாக பொருந்தி வருகிறது. எப்படி இந்தியா இத்தனை பெரிய மக்கள் தொகையை உள்ளடக்கொண்டு வெறும் intellectual cooliesகளை (அப்படியாகத்தான் ந்யூ யார்க் டைம்ஸ் பயன்படுத்துகிறது) மட்டும் உற்பத்திக் கொண்டிருக்கிறது. தொலை தூரப் பார்வையில் எதனையும் முறையாக அறிவார்ந்த செல்வத்தை பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டுமென்ற முனைப்பு இன்றளவும் இருப்பதாக தெரியவில்லை.

அதே நேரத்தில் இயற்கைசார் சுரண்டலை முன்னிட்டு கண்மூடித்தனமாக எப்படியாக தனது தேச மக்களையே விரோதிகளாக்கிக் கொள்கிறது என்பதனையும் அவதானிக்க முடிகிறது.

கையை சுட்டுக்கொண்டதிற்கு பிறகே ஞானம் பிறக்குமோ என்னவோ!

Thekkikattan|தெகா சொன்னது…

//ஒரு கூடு அல்லது குறுவறை (Cubicle) ஒன்றில் ஒருநாளைக்கு எத்தனை மணிநேரம் உட்காருவார்களோ தெரியாது. நான் யோசிப்பதுண்டு இவர்கள் இப்படி இயந்திரத்தனமாய் பேசிப் பேசி ஓர் "உணர்வற்ற நிலைக்குள்" (Cubicle Coma) செல்வதில்லையா என்று. அதன் அர்த்தம் அந்த சின்னஞ் சிறிய கூட்டுக்குள் புகுந்து கொண்டவுடன் அயர்ச்சியும், சலிப்பும், இயந்திரத்தனமும் ஒருவரிடம் ஒட்டிக்கொள்வது என்பது தான்.//

நாங்களும் தான் தினசரி வாழ்க்கையில பேசுறோம். எங்க வீட்டில இருந்து கூட அது போன்ற குறுவறைக்குள்ளர (என்ன தமிழுடாது;) தினப்படி வேலைக்கு போரதிற்கு அனுப்பி வைக்கிறோம். ஆனா, அங்க போனவுடன் ஒரு பீட்டரா, ஒரு ஜென்னியா, டேவ்வா, எல்மோவா அவதாரம் எடுத்து ரோபாடிக் டோன்ல பேசி அவஸ்தை பட்டு மீண்டு அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்து வேர்க்க விறுவிறுக்க பேருந்து பிடிக்கிறதை பத்தி எல்லாம் யோசிக்கிறோமா?

நீங்க எங்கோ உட்கார்ந்துட்டு நேரா பாத்த தாக்கத்தோட எழுதுறீங்க. கண்டிப்பா அது rightly named cubicle comaவேதான் :( ...

ரதி, விசயங்களை ஆழமாக உள்வாங்கி, அழகுத் தமிழில் கலக்குறீங்க. கலக்குங்க!

தவறு சொன்னது…

ரதி வாழ்த்துக்கள்...இந்திய ஆட்சியாளர்கள் சரி அரசியல்வாதிகளும் சரி...தான் என்ற தன் இடம் என்ற நோக்கு எளியோர்கள் வதைக்கப்படகாரணம்.

வளம் கொழித்தவர்கள் தான் நாட்டை முன்னெடுத்து செல்வார்கள் போலும்...ஏழைகள்....என்றும் ஏழைகளாய்...

siva சொன்னது…

ப்ரெசென்ட் டீச்சர்
அப்பாலிக்கா வரேன் am வெரி பிஸி..

அருகில் இருக்கும் கோவிலில் சாப்பாடு போடறத நண்பர் சொன்னார்
கோவில் கிளம்பி கொண்டு இருக்கேன் :)

siva சொன்னது…

அந்த கட்டுரையை பாதிக்கூட படிக்க முடிய வில்லை
வலிக்கறது மனது
என்னால ஏதும் சொல்லமுடியல
நிச்சயம் ஒரு நாள் புரியும் தவறு புரிந்தோர்
அனுபவிப்பர் அது யாறையுனும்..

siva சொன்னது…

அருகில் இருக்கும் கோவிலில் சாப்பாடு போடறத நண்பர் சொன்னார்
கோவில் கிளம்பி கொண்டு இருக்கேன் :)
///for this comment am sorry.

Rathi சொன்னது…

தெகா, ம்ம்ம்.... கணணி என்றாலும் இயற்கை என்றாலும் அதன் சமநிலை குழம்பிப்போனால் எல்லாமே தலைகீழ் \தான்.

Outsorucing, ஆதிவாசிகள் இரண்டுவிடயத்திலுமே இந்தியா...... ம்ஹீம்..... வெளிநாட்டில் வியாபாரப் பேரம் பேசி, உள்நாட்டில் சொந்தக்குடிகளின் பகையை வளர்த்து உலகமயாக்கலை வாழவைக்கிறார்களோ.

உங்கள் குறுவறை (Cubicle) குறித்த விமர்சனம் ரசித்தேன் :))

Rathi சொன்னது…

தவறு, ம்ம்ம்ம்... சொல்லுங்க என்ன செய்யலாம்! அவங்க எப்போதான் திருந்துறது, நாடு எப்ப உருப்படுறது.

Rathi சொன்னது…

சிவா, இங்கே, don't judge a book by its cover ன்னு சொல்றது ஞாபகம் வந்தது உங்கள் கருத்தையும், தவறுக்கு வருத்துவதையும் படித்ததும் :)

இராஜராஜேஸ்வரி சொன்னது…

இயற்கைக்கும், இயல்பு நிலைக்கும் குந்தகம் விளைவிப்பதே பெரும்பாலும் உலகமயமாக்கலின் விளைவாய் போய்விட்ட சூழல் இன்று

வருத்தமான விஷயம்.

திருத்த முடியுமா என்ன!

"என் ராஜபாட்டை"- ராஜா சொன்னது…

உங்களுக்காக இன்று

உங்கள் பள்ளி புகைபடங்களை தரும் ஒரு இனையதளம்