ஆகஸ்ட் 08, 2011

இரவின் பயணம்!!


Image from Love of my life...!!

பயணம்!!!  வாழ்க்கை கூட ஓர் மிக நீண்ட பயணம் தான். சில சமயங்களில் சுகமாகவும், சில சமயங்களில் கொஞ்சம் நிறுத்தி, நிதானித்து யோசிக்கவைப்பதாயும் இருக்கும். இருந்தும் பயணத்தை நிறுத்திக்கொள்வதில்லை. அலட்டிக் கொள்ளாமல் ரசிக்கத் தெரிந்தால் நிறைய பிடித்துப்போகிறது இந்தப் பயணங்களும். அன்றாட அற்பப் பிரச்சனைகளில் தலையை உடைக்கும் போதும் கூட இந்தப் பயணம் என்பது சுகமானதே.

பயணம் என்று நான் குறிப்பிடுவது காலாற, மனமாற பத்து நிமிடங்கள் நடப்பது என்பதிலிருந்து விமானப்பயணம் வரை. அதாவது பயணம் என்பதும் அவரவர் அனுபவத்தைப் பொறுத்து மாறுபடும், வேறு பொருள் தரும். சில சமயங்களில் தூர தேசம் போய் கிடைக்காத பயணத்தின் அனுபவம் பக்கத்தில் இருக்கும் ஓர் பூங்காவில் மரத்தின் கீழ் பத்து நிமிடங்கள் இருந்தால் கிடைக்கிறது. இது புத்தரின் தத்துவமல்ல. அனுபவம்!

இந்தப் பதிவை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நேரம் நான் ஆஸ்திரேலியாவில் இருந்திருக்க வேண்டும். ஏனோ எனக்கு நானே தடையாய் இருந்து இருந்த இடம் விட்டு நகராமல் இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஐரோப்பா (பிரித்தானியா, பிரான்ஸ்), ஆஸ்திரேலியா (பெர்த், சிட்னி), தாய்லாந்து என்று உலகம் சுற்றும் சந்தர்ப்பம், அதுவும் ஒன்றரை மாதம் போகத்தோன்றவில்லை. இங்கேயே குண்டுச் சட்டிக்குள் குதிரை ஓட்டலாமே என்று தங்கிவிட்டேன். இது என் இயல்பு. மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று தீவிரமாய் எல்லாம் யோசிப்பதில்லை. என்ன! என் உறவுகள் தான் என்னை ஏதோ கொஞ்சம் அதிசயப்பிறவி போல் பார்ப்பார்கள். எதுவும் சொல்லமாட்டார்கள், சிரித்துக்கொண்டே நகர்ந்துவிடுவார்கள். இந்தப் பயணத்தின் அனுபவங்களை இழந்திருக்கலாம் நான். இருந்தாலும் மீண்டுமொருமுறை பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிட்டேன். நாளை என்பது நிச்சயமில்லாமல் கூட இருக்கலாம். ஆனாலும், நாளை என்பது ஓர் நம்பிக்கை!
 
பயணங்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும். எனக்குப் பிடித்த பயணம் இரவின் அமைதியான நேரத்தில் கொஞ்சம் காலாற நடப்பது தான். இரவில் தூக்கம் விரட்டி அதன் அமைதியை ரசிக்க பிடிக்கும். அப்போது யோசிப்பதுண்டு, தனியே கொஞ்சம் நடந்தால் என்ன என்று. எனக்கு இரவுப்பொழுதில் யாராவது பேசிக்கொண்டு நடந்தால் ஏனோ பிடிப்பதில்லை. எனக்குரிய பொழுதுகள் எப்போதும் அமைதியாய், எனக்குள் நானே பேசிக்கொள்ளும் தருணங்களாக மட்டுமே இருக்கவேண்டும் என்று நினைப்பேன்.

எனக்குப் பிடித்த இன்னோர் பயணம் இரவில் பொதுப்போக்குவரத்து பேருந்தில் பயணம் செய்வது. அந்தப் பொழுதுகளில் தான் மனிதர்கள் பெரும்பாலும் அவர்களின் அமைதியான இயல்புகளோடு இருப்பது போல் எனக்கு தோன்றும். அது ஓர் அலாதியான அனுபவம். கூட்டமே இல்லாத பொதுப்போக்குவரத்து வண்டியில் எனக்குப் பிடித்தமான ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்து நாகரீகம் மீறாமல் மனிதர்களை நோட்டம் விடுவது. அதிகம் பேசிக் கொள்ளமாட்டார்கள். அதுவும் ஆண், பெண் இருபாலர் என்றால் தங்கள் நெருக்கத்தை கண்ணியம் மீறாத மெல்லிய தொடுகையில் பரிமாறிக் கொண்டிருப்பார்கள். இளைய தலைமுறை என்றால் வார இறுதியை கழித்துவிட்டு வீடு திரும்புபவர்கள்  என்றால் ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகளில் தங்கள் அனுபவங்களை சுருக்கமாய் ஏதோ பகிர்ந்துகொண்டிருப்பார்கள். இந்த அகால வேளையில் வயதானவர்களை இப்படி பயணிப்பதை பார்க்க முடியாது.

இவ்வாறு பயணிப்பவர்களில் சிலர் இந்த உலகையே மறக்குமளவிற்கு போதையோடும் காணப்படுவார்கள். பெரும்பாலும் இங்குள்ள நாரிகம் கருதியோ என்னவோ தாங்களும் தங்கள் பாடும் என்று அமைதியாய் உட்கார்ந்திருப்பார்கள். அடுத்தவர்களுக்கு தொல்லை கொடுக்கும் ரகம் கிடையாது.

இப்படி, நேரம் கழித்து ஓர் இரவில் அதுவும் சாமம் பன்னிரண்டு மணிக்கு  பிறகு தனியே பயணம் செய்யும் ஓர் அனுபவம் நேற்று கிடைத்தது, நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு. அந்த பயணத்தின் அழகை, தனிமையை ரசிக்க நினைத்து பொதுப்போக்குவரத்தை தேர்ந்தெடுத்தேன். இதைப் படிப்பவர்கள் தயவு செய்து நான் ஏதோ சமூக விழுமியங்களை மீறி அதுவும் இந்த அகால வேளையில் ஊர்வலம் போகிறேன் என்று அதீத கற்பனை செய்யாதீர்கள். என்னால் அந்த நேரத்திலும் பயமின்றி பயணம் செய்யுமளவிற்கு ஒன்று துணிச்சல் இருக்கு; இரண்டாவது கனடாவில் பெண்கள் இவ்வாறு பயமின்றி போய்வர வேண்டும் என்கிற அளவிற்கு சட்டம், ஒழுங்கு பேணப்படுகிறது. கனடாவின் அரசியல் குறித்து விமர்சனங்கள் இருந்தாலும் நான் வியந்துபோகும் விடயங்களில் இதுவும் ஒன்று.

அந்தப்பயணம் குறுகிய தூரமே என்றாலும் நிறையவே ரசித்தேன். மெல்லிய வெளிச்சத்தில் சுத்தமான, குளிரூட்டப்பட்ட பொதுப்போக்குவரத்து வாகனம், அமைதியான இயல்பான சகபயணிகள், ஆங்காங்கே கடந்து செல்லும் அதே போன்ற வாகனங்கள், பூமியிலும் நட்சத்திரங்கள் முளைக்கும், சிரிக்கும் என்று சொல்லாமல் சொல்லும் இரவின் மின்சார விளக்குகள், அவசரகதியில் இல்லாமல் அமைதியாய், நிதானமாய் வீதியின் இருமருங்கிலும் நடந்து போகும் ஒன்றிரண்டு மனிதர்கள் என எல்லாமே பகற்பொழுதின் அத்துமீறிய ஆர்ப்பாட்டாங்கள் இன்றி ஆழமான அமைதியுடன் கண்முன்னே கனவு போல் விரிந்து கிடந்தது, ஆச்சர்யப்படுத்தியது.

பொதுப் போக்குவரத்தே ஆனாலும், சட்டமும் ஒழுங்கும் அதன் இயல்பின் வழி கடைப்பிடிக்கப்பட்டாலும் நான் இரவில் தனியே பயணம் செய்யும்பெண் என்பதால் அரசு எனக்கு அளித்த சலுகையைப் பயன்படுத்தவும் தவறவில்லை. வாகன சாரதியிடம் என் வீடு இருக்கும் பகுதிக்கு அருகில் வாகனத்தை நிறுத்தச் சொல்லி, அவருக்கு நன்றி சொல்லி இறங்கி வீடு நோக்கி நடந்தேன். வீட்டுக்கு வந்தபோது வாசல் கதவை திறந்துவைத்து விட்டு என் தாயார் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தார்.

 
இந்த ஒரு இரவின் பயணத்தில் எனக்குள் விதைக்கப்பட்ட நம்பிக்கைகள் தான் எத்தனை, வியப்பாய் இருந்தது. என் சமூகத்தில் வாழும் சகமனிதர்கள் மீதான நம்பிக்கை, அரசின் சட்டம், ஒழுங்கு, காவல் மீதுள்ள நம்பிக்கை, வீட்டை திறந்துபோட்டு வைத்தாலும் தனது பாதுகாப்பு பயமின்றி தூங்கிப்போகும் என் தாயாரின் நம்பிக்கை, நான் ஏற்கனவே நேரம் கழித்து வீடு வரும் காரணத்தை சொல்லியிருந்தேன் என்றாலும், என்னை என் பாதுகாப்பை மட்டுமே யோசிக்கும் என் வீட்டுக்கு என் மேலுள்ள நம்பிக்கை.

என் வீடு, நான் வாழும் சமூகம், எனக்குரிய பாதுகாப்பான சூழல் எல்லாத்தையும் நினைக்குந்தோறும் மறக்காமல் ஈழத்தில் பெண்கள் நிலை கூட ஞாபகத்தில் வந்தது.

Yes, I am taking many things for granted!


26 கருத்துகள்:

முத்துலெட்சுமி/muthuletchumi சொன்னது…

ரசிச்ச நேரத்துல அந்த பாதுகாப்பினை அனுபவிக்க இயலாதவர்களை நீங்க நினைச்சுப்பார்த்திருக்கீங்களே..ம்..

kavithai சொன்னது…

நல்ல ஒரு அனுபவப் பயணம். உங்கள் அம்மா போன்ற வயது எனக்கு ரதிக்கு என்ன வயதிருக்கும் என்று நினைத்தேன்; இது ஒரு அமைதிப்பயணம் தான் . இதை நானும் உணர்ந்துள்ளேன்.
வேதா. இலங்காதிலகம்.
http://www.kovaikkavi.wordpress.com

Reverie சொன்னது…

ரதி...பயணம் போதி மரம் போன்றதோ....உங்களுக்கு...

Thekkikattan|தெகா சொன்னது…

ம்ஹூம்... வர வர தெக்கி கம்பெனிக்கு கட்டுபடியகல! நானும் எத்தனைதான் பாராட்டி எழுத சொற்களை தேடுவது :) ...

இந்த பயணம் பொருத்தான கட்டுரையின் நடையே கொஞ்சம் யூசுவல் இடுகைகளை காட்டிலும் வித்தியாசமாக இருக்கிது. அது இந்த பயணம் கொடுத்த புத்துணர்வு காற்றாக் கூட இருக்கலாம். அழகா மூவ் பண்ணியிருக்கு. எஞ்சாய்ட் ரீடிங்க்!

//எனக்குப் பிடித்த பயணம் இரவின் அமைதியான நேரத்தில் கொஞ்சம் காலாற நடப்பது தான். //

எனக்கு காட்டு புலிகள் உறும உறும கேட்டுகிட்டே டார்ர்ர்ர்ர்க் வானத்திற்கு கீழே நடந்திட்டே இருக்கிறது புடிக்கிற மாதிரி. By any chance in your prior birth are you a canid? :))

//மனிதர்கள் பெரும்பாலும் அவர்களின் அமைதியான இயல்புகளோடு இருப்பது போல் எனக்கு தோன்றும்.//

ரொம்ப நுணுக்கமாத்தேய்ன் கவனிக்கிறீங்க...

Rathi சொன்னது…

முத்துலெட்சுமி, என்னை போல் எத்தனை பெண்கள் இப்படி நடமாட முடியும் என்று நினைத்தபோது ஈழம் தான் ஞாபகம் வந்தது.

Rathi சொன்னது…

கவிதை, இப்படி ஓர் அமைதிப் பயணத்தை நீங்களும் உணர்ந்து, அனுபவித்திருக்கிறீர்கள் என்பது சந்தோசம். உங்கள் வருகைக்கும், பகிர்வுக்கும் நன்றி.

Rathi சொன்னது…

Reverie, இந்தப் பதிவை எழுதும் போது எதுவோ ஒரு சொல் மனதில் இடறியது. அது இது தான், "பயணம் ஓர் போதிமரம்". நல்லாருக்கு நீங்க தந்த தலைப்பு :)

Rathi சொன்னது…

தெகா, //எனக்கு காட்டு புலிகள் உறும உறும கேட்டுகிட்டே டார்ர்ர்ர்ர்க் வானத்திற்கு கீழே நடந்திட்டே இருக்கிறது புடிக்கிற மாதிரி. By any chance in your prior birth are you a canid? :))//

அப்படி நடப்பது கூட வித்தியாசமான அனுபவம் தான். ஆனால், புலி உறுமினா நான் எப்பிடி ரியாக்ட் பண்ணுவனோ தெரியவில்லை :)

siva சொன்னது…

என்ன சொல்வது யோசிக்கிறேன் .
வார்த்தையில அருமைனு ORU VAARTHIYILA சொல்லமுடியல..
அதுக்கும் மேல உணர்ந்து அனுபவித்து எழுதும் எழுத்துக்கள்
அதற்கு எனது வணக்கங்கள்(/\).

இதுபோல தனிமையில் நானும் நடப்பது உண்டு
நானும் தொடர்கிறேன் ...
மிக்க நன்றி என்பக்கம் வந்தமைக்கு.

siva சொன்னது…

வர வர தெக்கி கம்பெனிக்கு கட்டுபடியகல! நானும் எத்தனைதான் பாராட்டி எழுத சொற்களை தேடுவது :) .//HAHAHA..REPEATU..:)

அனாமிகா துவாரகன் சொன்னது…

அக்கா, உங்கள் பக்கம் வந்தேன். ஆஸி வந்துட்டீங்களோன்னு சந்தோசமாக படிக்க ஆரம்பித்தால் கர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்

Rathi சொன்னது…

சிவா, நன்றி. எப்படி வணக்கம் (/\) சொல்றது என்று கற்றுக்கொண்டேன், அதுக்கும் நன்றி :)

Rathi சொன்னது…

அனாமிகா, அட அங்கே வந்தால் உங்களுக்கு சொல்லாமலா! வரும் போது தெரியப்படுத்துகிறேன்.

அந்தப் படம் என் மகள் எனக்காய் எடுத்து அனுப்பியது.

புகைப்படக்கலையில் நிறைய ஆர்வம். கண்டது, நிண்டது, புழு, பூச்சி எல்லாம் கிளிக் தான் :))

தவறு சொன்னது…

அட...இரவு பயணமா...ரதி...ம்ம்ம்..உங்களுக்கே உரித்தான பாணியில் அழகாக..வாழ்த்துகள்.

பகல் பொழுதைவிட இரவுதான் நமக்குள் நம்மை கொண்டு சொல்ல உகந்த நேரம் போலும்...

இங்கெல்லாம் அதிகபட்சம் இரவு 11.30
நின்னானலே போலீஸ்கார் வந்து விசாரிப்பார்களோ என்று பயம்...எஸ்கேப்...

Rathi சொன்னது…

தவறு, நன்றி. தமிழ்நாட்டின் "போலீஸ்கார்" என்பவர்களைப் பற்றித்தான் தெரியுமே.

"கற்றது தமிழ்" துஷ்யந்தன் சொன்னது…

அக்கா சூப்பர்.
அழகா உங்கள் எழுத்து நடையில்
உங்கள் சந்தோஷத்தை எங்களுக்கும் தந்து விட்டீர்கள்.
ஹும்.. இதை படித்ததும் நானும் ஒரு இரவுபயணம் செல்ல ஆயித்தம் ஆகி விட்டேன்
அம்சமான கட்டுரை

ஹேமா சொன்னது…

அட...ரதி நீங்களும் என்னைப்போலத்தானா !நானும் இரவு 10 மணிக்குப்பிறகுதான் ஊர் உலாவுக்குப் புறப்ப்படுவேன்.அதுவும் குளிர்காலம் நிறையப் பிடிக்கும்.ஐஸ் அள்ளி எறிந்து சுத்தமான காற்றை இழுத்து நடக்கப் புறப்பட்டால் வீடு திரும்ப மனம் வராது.

இரவுதான் நினைவுகளை யாரும் குழப்பாமல் அழகாகக் கண்முன் கொண்டு வரும்.நடக்க நடக்க அப்பா நெஞ்சில் படுத்துப் பாடமாக்கிய தேவாரம் முதல் அம்மா சொல்லித்த தந்த கத்தரிக்காய் பொரிச்ச குழம்பு,
முதன்முதல் முற்றத்தில் போட்ட கோலம் வரை படம்போல விரியும்.

முழுதாக நாம் நாமாக இருப்பது இந்த இரவுப்பொழுதுதான்.பகலில் நடிப்பு,பசப்பு வாழ்க்கை.பகல் முழுதும் ஆயிரம் சத்தங்களுக்குள் சொந்தமான எங்கள் சத்தம் எங்களுக்கே கேட்காமல் போய்விடுகிறது.இரவில்தான் எனக்குமட்டுமாய் சிரிக்கவும் அழவும் முடிகிறது.

இரவில் பேரூந்தால் வீட்டருகிலேயே வந்திறங்கியதும்,அம்மா வீட்டுக் கதவைத் திறந்து வைத்துவிட்டுத் தூங்கியிருப்பதும் நாம் எவ்வளவு பாதுகாப்பாக சுந்தந்திரமாக இந்த நாடுகளில் வாழ்கிறோம் என்பதைச் சொல்லி ஊரின் நிலைமையையும் சொல்லி முடித்தது அழகும் அருமையும் !

Rathi சொன்னது…

துஷ்யந்தன், நன்றி. கண்டிப்பாக ஓர் இரவுப்பயணம் செய்து உங்கள் அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

பதிவுலகில் மனதில் நினைப்பதை மறைக்காமல், அப்பழுக்கின்றி எழுதுபவர் நீங்கள். தொடருங்கள்.

Rathi சொன்னது…

ஹேமா, என்ன சொல்ல இரவின் பயணங்கள் சுமந்து வரும் நினைவுகள், ஆசைகள், இயல்புகள் எல்லாத்தையும் சுருக்கமாக சொல்லிவிட்டீர்கள். நன்றி.

அது ஒரு அலாதியான அனுபவம். அனுபவித்தால் மட்டுமே அதை உணரமுடியும்.

இது கொஞ்சம் பெண்ணுரிமை என்பதால் ஒரு முக்கிய விருந்தினருக்காக காத்திருக்கிறேன். பார்க்கலாம் நேரம் கிடைக்கிறதா என்று :))

Thekkikattan|தெகா சொன்னது…

ஒரு முக்கிய விருந்தினருக்காக காத்திருக்கிறேன். //

I know who is that VIP ... pavam manushan :)

மாய உலகம் சொன்னது…

//இந்தப் பதிவை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நேரம் நான் ஆஸ்திரேலியாவில் இருந்திருக்க வேண்டும். ஏனோ எனக்கு நானே தடையாய் இருந்து இருந்த இடம் விட்டு நகராமல் இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஐரோப்பா (பிரித்தானியா, பிரான்ஸ்), ஆஸ்திரேலியா (பெர்த், சிட்னி), தாய்லாந்து என்று உலகம் சுற்றும் சந்தர்ப்பம், அதுவும் ஒன்றரை மாதம் போகத்தோன்றவில்லை.//

என்னங்க ஏதோ...தூத்துக்குடிக்கு போறேன்..ஊத்துக்குளிக்கு போறேங்கிற மாதிரி இவ்வளவு சாதாரணமாக சொல்றீங்க... அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்

மாய உலகம் சொன்னது…

இரவில் பயணம் - தலைப்பும் அதற்கேற்ற அழகான நடையுடன் கூடிய பதிப்பும் மிகவும் ஈர்த்தது... நீங்கள் சுதந்திரமாக பாதுகாப்பாக பயணித்த விதம் பற்றி சொல்லியிருந்தீர்கள்... உண்மையில் அந்த நாட்டையும், அந்த நாட்டின் அரசையும் எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும், ஏன் சொல்கிறேன் என்றால் நான் சென்னையில் இருந்தபோது வேலை முடித்தோ அல்லது நண்பர்களை சந்தித்து விட்டோ இரவு அறைக்கு திரும்பும்போது பல நேரங்களில் 12 , 1 மணியாகிவிடும்.. ஆனால் அந்த சமயங்களில் மனது நீங்கள் சொன்னது போல் பாதுகாப்பாகவும், சுதந்திரமாகவும் உணரமுடியாது ..எங்கு பார்த்தாலும் இது எங்க ஏரியா போன்றே ஏகப்பட்ட கேங்குகள் இருப்பார்கள்... அவர்களை தாண்டி செல்வதற்குள் வெருப்பாகிவிடும்.. அது கூட போகட்டும்..ஒரு நாள் அது போல் இரவில் வந்துக்கொண்டிருக்கும் போது ஆட்டோவில் வந்த நான்கு பேர் என்னை வழிமரித்து என்னிடமிருந்ததையெல்லாம் பிடுங்கி அனுப்பி வைத்தார்கள் .என்னிடம் பிடுங்கியது வேறு ஒன்றுமில்லை ஒரு பழைய ரிலையன்ஸ் செல்போன்.. அதை ஓசியில் கொடுத்தால் கூட யாரும் வாங்க மாட்டார்கள்...அடுத்த என்னுடைய பர்ஸ் ஹி ஹி ஹி சிரிக்கப்படாது அன்றைய நிலைமையில் 130 ரூபாய் தான் இருந்தது... யோவ் நான் அந்த அளவுக்கு வொர்த் இல்லையா என்பது போல் வந்துவிட்டேன்....ரொம்ப போர் அடித்துவிட்டேன் என நினைக்கிறேன்.. நாடு செல்லும் போக்கு மிகவும் பாதுகாப்பற்றதாக இருக்கிறது... இதற்கெல்லாம் சட்டம் கடுமையாக்கப்பட்டால் ஒழிய வேறு வழி இல்லை.... கண்டிப்பாக தாங்கள் இருக்கும் நாட்டை மறுபடியும் மனதார மனாதார பாராட்டுகிறேன்... இரவின் பயணம் என்ற பதிவில் நாங்கள் பயணம் செய்தோம்...நன்றி

'பரிவை' சே.குமார் சொன்னது…

அழகான நடையில் உங்கள் சந்தோஷத்தை எங்களுக்கும் தந்து விட்டீர்கள்.

Rathi சொன்னது…

தெகா, பாவ, புண்ணியத்துக்கு அப்பால் நான் பதிவுலகில் தொடர்ந்து எழுத எனக்கு Flash light :) போல வழிகாட்டிய இருவருமே இப்போ என் தளத்துக்கு சொந்த வாழ்க்கை சூழல் காரணமாக வருவதில்லை. அதுவும் அந்த "பாவம் மனுஷன்" என்று நீங்கள் சொல்பவரிடம் ஆரம்பத்தில் நிறையவே குட்டு வாங்கியிருக்கிறேன். சரியாக எழுதவேண்டுமென்று. இப்போதெல்லாம் குட்டு கிடைப்பதில்லை.


It is not sentiment. It's called being "conditioned". U know it :)))

Rathi சொன்னது…

மாய உலகம், கசப்பான அனுபவத்தை கூட எவ்வளவு நகைச்சுவையாக சொல்லுகிறீர்கள். ஈழமும், தமிழ்நாடும் என்றாவது இப்படி ஓர் பாதுகாப்பான சூழலோடு உருவாகும் என்று நம்ப மட்டுமே முடியும். இப்படி இரவில் பெண் சுதந்திரமாய் நடமாடும் போது தான் உண்மையான சுதந்திரம் என்று காந்தி சொன்னார், காந்தி சொன்னார், காந்தி சொன்னார்.... என்று இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற நாள் முதல் உடைந்து போன ரெக்கார்ட் மாதிரி சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இப்போ காந்தியும் இல்லை. சுதந்திரமும் போச்சு.

Rathi சொன்னது…

'பரிவை' சே.குமார், உங்கள் வருகையும், வாசிப்பும், சந்தோசமும் எனக்கும் சந்தோசமே. நன்றி.