மே 28, 2011

தமிழ்த்தேசியமும் சுயநிர்ணய உரிமையும்!!

இந்தப் பதிவிற்குள் செல்லுமுன் தேசியம் என்கிற சொல்லின் வரையறையை என் முந்தைய பதிவுகளில் ஒன்றான இலங்கை தேசியம்- ஈழத்தமிழர்கள் ஆற்றவேண்டிய கடமைகள்  என்கிற பதிவில் காணலாம். 

நான் கவனித்த வரையில் தேசியம் என்பதை ஜோசெப் ஸ்டாலின் பொதுவாக வரையறுத்திருந்தாலும் அது 'தமிழ்த்தேசியம்' என்று தமிழர்களின் உரிமைகள் அரசியல் அபிலாஷைகள் என்பன பற்றி குறிப்பிடப்படும் போது இன்று பல முரண்பாடுகள், தெளிவின்மைகள், அது பற்றிய புரிதல் இல்லாமலேயே தொடர்கிறது. தமிழ்த்தேசியம் என்பதற்கு சிலர் கொடுத்த பொதுவான வரையறைகளில் எனக்கு உடன்பாடானது பேராசிரியர் சுப. வீ. அவர்களின் வரைவிலக்கணம் தான். 

"ஒரு தேசிய இனத்தின் அடிப்படையாக இரண்டு செய்திகளைப் பார்க்க முடியும். தன்னுடைய அடையாளத்திற்கான போராட்டம். இன்னொன்று சமத்துவத்திற்கான ஜனநாயகப் போராட்டம். பொதுவாக தேசிய இனப்போராட்டம் என்பது வர்க்கப் போராட்டம் அல்ல. அது ஒரு ஜனநாயகப் போராட்டம்தான். அந்த அடிப்படையில் தமிழுக்கான உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. தமிழ், தமிழர்கள் அடையாள அடிப்படையிலும், ஜனநாயக அடிப்படைகளிலும் நம் நாட்டில் உருவாக வேண்டிய தேசியம் தமிழ்த் தேசியம்தான்." (தமிழ் விக்கிபீடியா).


சுயநிர்ணய உரிமை (தன்னாட்சி உரிமை - Self-Determination) என்பது ஐ. நா. வின் பிரகடனத்துக்கு அமைய எல்லா மக்களுக்கும் (குழு) அவர்களுக்குரிய குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியில் எந்தவொரு புறநிலை குறுக்கீடின்றி சுயமாக, சுதந்திரமாக தங்கள் அரசியல் நிலையையும், பொருளாதார, சமூக, கலாச்சாரத்தையும் தொடர்ந்து பேணிக்காக்க, மேம்படுத்த உள்ள உரிமை ஆகும். அனைத்துலக குடிசார் மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்கான ஒப்பந்தம் (ICCPR), பொருளாதார, சமூக, பண்பாட்டு உரிமைகளுக்கான சர்வதேச ஒப்பந்தம் (ICESCR) ஆகிய ஐ. நாவின் ஆவணங்களிலேயே தன்னாட்சி உரிமை உறுதிப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. இந்த தன்னாட்சி உரிமை என்பது ஒன்றுபட்ட நாடு அல்லது தேசத்திற்குள்ளேயே உருவாகக்கூடிய கூட்டாட்சி அல்லது தனியே பிரிந்து செல்லுதல், தனிநாடு என இருவகைப்படும். அதாவது Internal or External Self Determination என்பதாகும். 

சுயநிர்ணய உரிமை என்பது ஒரு நாட்டை துண்டாடவும் வழி செய்யும் என்று அதை எதிர்க்கும் அரசுகளும் உண்டு. அப்படி எதிர்ப்பவர்கள் குறைந்த பட்சம் தன்னாட்சி, கூட்டாட்சி (Internal Self-Determination) என்பதையாவது வழங்கி மக்களின் (குழு) உரிமைகளை உறுத்திப்படுத்த வேண்டியது அரசுகளின் கடமை. அதில் கேள்விக்கு இடமில்லை. 

விடுதலைப் போராட்டம் என்பது பல படிநிலைகளைக் கொண்டது, Dynamic Cycle. ஈழப்போராட்டமும் ஆரம்பத்தில் பேச்சுவார்த்தைகள் தோல்வி, சத்யாக்கிரகம், காவல்துறை மற்றும் ராணுவ அடக்குமுறைக்கான எதிர்ப்பு என்பது ஆயுதப்போராட்டமாக பரிணமித்தது. உலகத்தின் அங்கீகாரத்திற்காய் காத்திருந்த De facto state, இப்படி ஓர் படிநிலை வளர்ச்சி மூலம் தான் ஈழத்தமிழர்களின் தமிழ்த்தேசியமும் சுயநிர்ணய உரிமையும் அதன் களங்களை சந்திக்கிறது.  தமிழ்த்தேசியம், சுயநிர்ணய உரிமை, ஈழத்தமிழர்கள் உரிமைப்போரில் இந்த இரண்டு கருத்தியல்களும், சொற்களும் தவிர்க்க முடியாத அளவுக்கு சரியான ஓர் படிநிலையில் இன்று இருக்கிறது என்று சொன்னால் அது மிகையில்லை.

எவ்வளவுக்கு இது பற்றி ஆர்வமாகவும், அக்கறையோடும் பேசுபவர்கள் இருக்கிறார்களோ, அதைப்போலவே தமிழ்த்தேசியம் என்பதை வெறுப்பவர்களும், விமர்சிப்பவர்களும், வெறுத்துக்கொண்டே விமர்சிப்பவர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். நாங்கள் தமிழர்கள் ஆயிற்றே. நாங்கள் எதில் வல்லவர்களோ அதைத்தானே செய்வோம்.  எதையாவது சீர்தூக்கிப் பார்த்து அதிலிருந்து என்ன நன்மைகள் கிடைக்கும், அதை எப்படி மேற்கொண்டு வழிநடத்துவது என்பதை ஒத்த கருத்துடன் மாற்றுக்கருத்துகளையும் உள்வாங்கி பொதுவாக தமிழர்கள் சிந்திப்பதில்லை. அதற்கு தமிழீழ, தமிழ்நாட்டு 'தமிழ்த்தேசியமும்' விதிவிலக்கல்ல. 

மேலே சொன்ன ஸ்டாலினின் விளக்கம் (1942), அவரை ஒத்துக்கொள்ளாதவர்கள் கூட அவரது தேசியம் என்கிற வரையறையை ஏற்கவே செய்கிறார்கள். அதாவது குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியை பரம்பரை/பூர்வீக தாய்நிலமாகவும், பொது மொழி, பொதுப் பொருளாதாரம், பொதுப்பண்பாடு இவற்றின் வழி உருவானது தான் தேசம், தேசியம் என்கிற கருத்துருவாக்கம் ஆகும். 

தமிழ்த்தேசியம் என்றவுடன் சிலரால் தமிழீழ தேசியம், தமிழ்நாட்டு தேசியம் என்பதைக் கூட பிரித்துப் பார்க்க முடியாத வகையில் குழப்பமாகவே நோக்கப்படும் ஓர் சூழ்நிலை காணப்படுகிறது. இரண்டுமே அதனதன் நிலைகளில் வேறுபாடுகளை கொண்டவை தான். ஆனால், இரண்டுமே சரியான பாதையில் அவற்றிற்குரிய நியாயங்களோடு கட்டி எழுப்பப்படுமாயின் ஒன்று மற்றொன்றுக்கு பலம் சேர்க்கும் என்பதே என் புரிதல். 

இன்றைய உலகப் பொருளாதார ஒழுங்கமைப்பில் புதிதாய் உருவாகும் ஓர் தேசம், தேசியம் என்கிற கருத்தியலை ஏகாதிபத்திய முதலாளியப் பொருளாதார முறைமைகள் சுலபமாக ஆதரிக்கவோ, அனுமதிக்கவோ போவதில்லை. அத்தோடு, என் புரிதலில் ஸ்டாலின் வரையறை செய்த தேசியம் என்பதன் அடிப்படைக்கூறுகளுக்கும், தன்னாட்சி அல்லது சுயநிர்ணய உரிமை என்பதன் அடிப்படை கூறுகளுக்கும் இடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை என்பது தான். ஐ. நாவின் உருவாக்கம் சுயநிர்ணய உரிமை என்பதைத்தான் வரையறை செய்திருக்கிறது. தேசம், தேசியம் என்கிற கருத்துருவாக்கங்கள் ஐ. நா. பிரகடனங்களில் உருவானால் பிறகு அவர்கள் விரும்பும் ஒன்றுபட்ட தேசம்/நாடு (Unitary State) (அடித்தாலும், கொன்றாலும்) என்று போதிக்க முடியாது. நான் படித்தவரை ஐ. நா. வின் ஆவணங்களில் குறிப்பிடப்படும் வார்த்தைகள் அரசு (State), இறையாண்மை (Sovereingnty), மக்கள்குழு (Peoples), சமவுரிமை (Equal Rights) etc. என்பவை தான். ஆனாலும், இனம் மற்றும் மொழி சார் தேசிய உரிமைகள் ஐ. நா. வின் பிரகடனங்கள் மூலம் வென்றேடுக்கப்படக் கூடியவையே.

இதை மிகத் தெளிவாக தமிழ்நாட்டு தமிழ் தேசியத்தில் காணக்கூடியதாய் உள்ளது. பெரும்பாலான தமிழர்கள் இந்தியர்கள் என்கிற அடையாளத்தையே விரும்புகிறார்கள். இந்திய தேசியத்தை நேசிக்கிறார்கள். தமிழ்த்தேசியம் என்றவுடன் இந்தியர்கள் என்கிற தங்கள் அடையாளத்தை தொலைத்தவர்கள் ஆகிவிடுவோமோ என்று அஞ்சுவது  போல் சில கருத்துகளை படித்திருக்கிறேன். தமிழ்த்தேசியம் பேசினால் அது இந்தியாவிலிருந்து ஒரேயடியாய்ப் பிரிந்து போவதல்ல. அது இந்திய இறையாண்மைக்கு எதிரானதும் அல்ல. தமிழ்த்தேசியம் மொழியின் அடிப்படையில் உருவான உரிமை, அறிவு மற்றும் உணர்வு சார் கருத்தியல்.

இங்கே எனக்கு கனடாவில் பிரெஞ்ச் தேசியம் பேசும் நண்பர்கள் ஞாபகம் வருகிறது. என் பிரெஞ்ச் நண்பர் ஒரு சில சமயங்களில் சொல்வார், கியூபெக் தனியே பிரிந்து போக ஆசைப்படுகிறது பிரித்தானியாவின் முடியாட்சியின் கூறுகளையும் சேர்த்துக்கொண்டே, Constitutional Monarchy!! ??

தமிழ்த்தேசியத்தை யார் முன்வைத்தாலும் தமிழ்நாடு இந்தியாவோடு சேர்ந்தே இருக்கவேண்டுமா அல்லது பிரிந்து தனிநாடாய் அமைய வேண்டுமா என்றால் அதற்கு விடை கானவேண்டியவர்கள் தமிழ்நாட்டு தமிழர்களே. ஈழத்தமிழர்களோ அல்லது வேறு யாரோ எந்தவொரு முடிவையும் தமிழ்த்தேசியம் என்கிற பெயரில் திணிக்க முடியாது. ஆனாலும் தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை பெரும்பான்மை ஈழத்தமிழர்களின் Wishful Thinking என்று ஒன்று இருக்கவே செய்கிறது!!

தமிழீழத்தேசியம், தமிழ்நாட்டு தமிழ்த்தேசியம் என்கிற தமிழ்மொழித் தேசியத்தின் மூலம் சர்வதேச சட்டங்களிற்கு இணங்க சுயநிர்ணய உரிமை அல்லது தன்னாட்சியை வென்றெடுக்கலாம் என்பது புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை அது தமிழ்மொழிக்கு மட்டுமன்றி மற்றைய மொழிசார் தேசியமும் உள்வாங்கப்படவேண்டும். சாதியை ஒழித்துவிட்டு, பொருளாதார சமநிலையை உருவாக்கிவிட்டு தமிழ்த்தேசியம் பேசலாம் என்பது நடைமுறை சாத்தியமற்ற ஒன்று. அது கடலில் அலை ஓய்ந்த பின் குளிக்கலாம் என்பது போன்று. சாதி ஒழிக்கப்பட வேண்டியது தான். அதில் எனக்கும் மாற்றுக்கருத்து கிடையாது. சாதி, மதம் (இந்துத்துவா) என்கிற வரையறைகளை தாண்டி மத்தியில் எல்லா மொழிசார் மாநிலங்களும் அரசியல் சமவலுப்பெற்று இருக்கவேண்டும். அதுவே சரியான ஓர் ஜனநாயக அமைப்பின் பிரதிநிதித்துவமாக இருக்கும். இந்தியா தன்னை ஓர் ஜனநாயக நாடு என்று பெருமைப்பட்டுக் கொள்வதில் அப்போதான் அர்த்தமிருக்கும். 

இந்துத்துவா என்பது மேலும், மேலும் ஒன்றுபட்ட இந்தியாவின் எல்லாக்கூறுகளிலும் அதன் ஆதிக்கத்தை செலுத்துமாயின் அதே வேகத்திற்கு இந்தியாவில் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதமும் வளர்ந்துகொண்டே போகும் என்கிற கசப்பான உண்மையையும் கவனத்திற் கொண்டால் நன்று.

எனக்கு இந்திய அரசியல், தமிழக அரசியல் பற்றிய பூரண அறிவு கிடையாது. எனக்கு தெரிந்த வரை, நான் அறிந்தவரை என் கருத்துகளை இங்கே முன்வைக்கிறேன். 

இனி தமிழ்த்தேசியம் பேசுபவர்களைப் பற்றி கொஞ்சம் பார்த்துக் கொள்ளலாம். என்வரையில், ஈழத்தில் தமிழ்தேசியத்தின் முன்னோடி ஆறுமுக நாவலர் என்று சொல்வது எவ்வாறான முரண்நகையோ அது போன்றது பா.ம.க. ராமதாஸ் தமிழ்தேசியம் பேசுவது. 

ஈழத்தில் ஆறுமுக நாவலர் தமிழுக்கும், சைவத்துக்கும் தொண்டாற்றினார் என்பது மறுக்க முடியாதது தான். தமிழர்கள் ஓர் தனி தேசிய இனம், எங்களுக்கு என்றோர் வரலாறு, இலக்கியம், அது சார்ந்த வாழ்க்கை முறை என்பனவெல்லாம் இருக்கிறதென்று உலகிற்கு எடுத்துக்காட்டியவர் தான், மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், அவர் எல்லோருக்கும் பொதுவான தமிழ்த்தேசியம் பேசினார் என்பதை என் முன்னோர்கள் சொன்ன கூற்றுகளின் அடிப்படையில் யோசித்தால் ஏற்றுக்கொள்ள மனம் மறுக்கிறது. 

ஈழத்தமிழர்கள் ஓர் தனி தேசிய இனம். எங்களின் அந்த தேசிய அடையாளக்கூறுகள் அழிக்கப்பட்டது, அழிக்கப்படுகிறது என்பது வரலாற்றில் மறுக்கவோ மறைக்கவோ முடியாத உண்மை. இருந்தாலும், ஈழத்தில் தமிழ்தேசியம் என்பது எல்லோரும் ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையில் தந்தை செல்வாவால் தான் முன்வைக்கப்பட்டது. ஜி.ஜி. பொன்னம்பலம் (இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ்) போன்றோர் ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் தமிழர்கள் சமவுரிமைகளுடன் வாழவேண்டும் என்று சொன்னபோது, தந்தை செல்வாவால் (தமிழரசுக்கட்சி) முன்வைக்கப்பட்டது தான் தமிழ்தேசியம். குறைந்த பட்ச உரிமையாய் அவர் தமிழர்களுக்கு கேட்டது மாநில சுயாட்சி. 

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், 1952 இல் ஜி. ஜி. பொன்னம்பலம் தேர்தலில் வெற்றிபெற்று தந்தை செல்வா வெற்றியீட்டாமல் போனது தமிழர்கள் அன்று தமிழ்தேசியத்தை கட்டியெழுப்பும் ஓர் சந்தர்ப்பத்தை இழந்துவிட்டார்கள் என்கிற விமர்சனப் பார்வை தான். என்னுடைய கருத்து அன்று இருந்த அரசியல் சூழலில் ஈழத்தமிழர்களுக்கு தமிழ்தேசியம் என்கிற கருத்தியல் நிச்சயம் தெளிவாக புரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது தான். அதே தந்தை செல்வா தலைமையில் (தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை  முன்னணி) உருவான வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் மூலம் பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட தமிழ்தேசியம் பின்னர் நடந்த பொதுத்தேர்தலில் வெற்றியீட்டியது. அதுவும் தமிழ்மொழிக்குரிய சட்டரீதியான அந்தஸ்தை 1956 இல் பண்டாரநாயக்க பறித்துக்கொண்டது தமிழ்தேசியத்தை அதன் அவசியத்தை ஈழத்தமிழர்கள் உணர்ந்துகொண்டார்கள். இப்படி வரலாறு ஈழத்தமிழர்களுக்கு கற்றுக்கொடுத்த பாடங்கள் ஏராளம்.

இப்போ தமிழ்நாட்டிலும் தமிழ்தேசியம் என்பது அதனைப் பேசும் தனிமனித கூறுகளை கொண்டே மதிப்பிடப்படும் ஓர் சூழ்நிலை உருவாகியிருக்கிறது. அதன் விளைவாய் தமிழ்த்தேசியம் விமர்சிக்கப்படுகிறது.

நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல் ஜாதியைக் காட்டி தேர்தல் அரசியலில் மந்திரிப்பதவி கனவு காணும் ராமதாஸ் தமிழ்தேசியம் பேசினால் யாருக்குமே தமிழ்த்தேசியம் மீது நம்பிக்கை வர மறுப்பது இயல்பே. இவர் போன்றோர் தமிழ்தேசியத்துக்கும் இந்திய இறையாண்மைக்கும் இடையே கோடு போட்டு ரோடு போட்டு தங்களை வளர்த்துகொண்டது தான் வரலாறு. தமிழ்நாட்டையே பிரிக்கவேண்டும் என்று சொல்பவர்களில் இவர் முன்னணியில் இருப்பவர். இதைத்தவிர இவர் பற்றி எனக்கு சொல்ல ஏதுமில்லை. 

அடுத்து, பெ.மணியரசன், கொளத்தூர் மணி போன்றோர் தமிழ்த்தேசியம் குறித்த ஓர் சரியான பார்வையை கொண்டவர்களாக எனக்கு தெரிகிறார்கள். தமிழ்நாட்டின் அரசியல் தேவை முதற்கொண்டு சமூக, பொருளாதார கூறுகள், அதன் பண்புகள், வளர்ச்சிக்கான திட்டங்களை முன்வைக்கிறார்கள். நதி நீர்ப்பிரச்சனை மற்றும் பங்கீடு, மொழி சார் குடியுரிமை, தமிழக வளங்கள் அதன் பயன்பாடு, தமிழகத்தின் புவியியல் அமைப்பு அதன் பாதுகாப்பு போன்ற விடயங்களை தெளிவான ஓர் பார்வையில் விளக்கியிருக்கிறார்கள். மொத்தத்தில் அரசியல், பொருளாதார, கல்வி, சமூக கட்டுமானங்கள் அதன் பொருட்டு உருவாக்கப்பட வேண்டிய தமிழ்த்தேசியம் குறித்து என் போன்றோருக்கு ஓர் தெளிவான பார்வையை கொடுக்கிறார்கள். 

இவர்கள் பேசும் தமிழ்த்தேசியம் என்பது தமிழ்நாடு தனிநாடாய் உருவாக்கப்படவேண்டும் என்பதானதே என்கிறது தான் என் புரிதல். அதாவது External Self-Determination என்பதாகும். இவர்கள் ஈழத்தமிழர்களின் நாடு கடந்த தமிழீழத்தை, அது தாங்கி நிற்கும் தமிழ் தேசியத்தை ஆதரிப்பது வரவேற்கத்தக்கது. 

அடுத்து வை.கோ., பழ நெடுமாறன் போறோரைப் பார்த்தால் இவர்கள் ஒன்றுபட்ட இந்தியாவிற்குள் அரசியல் சமவுரிமைகளுடன் கூடிய ஓர் கூட்டாட்சியை வலியுறுத்துபவர்களாக காணப்படுகிறார்கள். இந்திய இறையாண்மையையும் தமிழ்தேசியத்தையும் ஒருசேர நேசிப்பவர்கள். ஆனால், ஈழம் குறித்து அதிகம் பேசுபவர்கள் என்பதால் இவர்கள் பேசும் தமிழ்த்தேசியம் ஈழம் சார்ந்தது என்கிற ஓர் தப்பான அபிப்பிராயம் உண்டு. 

இங்கே ஓர் விடயத்தை குறிப்பிட விரும்புகிறேன். அறிஞர் அண்ணா காலத்தில் ஹிந்தி எதிர்ப்பிற்காய் பேசப்பட்ட தமிழ்நாட்டு தமிழ்த்தேசியம் எப்படி தந்தை செல்வாவை பற்றிக்கொண்டதோ, அதே போல் ஈழத்தமிழர்களின் தமிழ்த்தேசியத்திற்கு தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் கொடுத்த உடலும், உயிரும் வை.கோ., பழ. நெடுமாறன் ஆகிய இவர்கள் இருவரையும் கவர்ந்ததில் ஆச்சர்யமில்லை. ஆக தமிழீழ தமிழ்தேசியம், தமிழ்நாட்டு தமிழ்த்தேசியம் இரண்டும் வெவ்வேறு. ஆனால், இரண்டிலுமே ஒன்றின் பாதிப்பு இன்னொன்றில் இருக்கவே செய்யும். 

இறுதியாக, திருமாவளவன் பற்றி நான் பேசவே விரும்பவில்லை. அவரின் கொள்கை என்னவென்று அவருக்கே தெளிவில்லாத போது, அது பற்றி நான் என்ன விவரிக்க. இவர் தமிழ்தேசியத்தை நேசிக்கிறாரா அல்லது இந்திய இறையாண்மையை பூஜிக்கிறாரா என்பதே எனக்கு புரிவதில்லை. அதனால் இவரை எனக்கு விமர்சிக்கத்தெரியவில்லை என்பதை ஒத்துக்கொள்கிறேன்.

தந்தை பெரியார், அவரை நேசிக்கும் வே.மதிமாறன் போன்றோரது தமிழ்தேசியம் குறித்த பார்வை பற்றி இன்னோர் பதிவில் என் கருத்துகளை பதிய வேண்டும் என்றோர் விருப்பமுண்டு. நேரமிருக்கும் போது அதையும் முயற்சிக்க வேண்டும். 

ஈழத்தமிழர்கள் ஆனாலும் தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் ஆனாலும் தமிழ்தேசியம், சுயநிர்ணய உரிமை என்பன இனி தவிர்க்க முடியாத கருத்தியலாய் ஆகிப்போயின. ஈழத்தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை அது தனித்தமிழீழம் என்கிற தனிநாடு தான். அதன் மூலமே இனி எங்கள் மொழி, அரசியல், பொருளாதார, சமூக உரிமைகளையும், எங்கள் தேசியத்தையும்; இவை எல்லாவற்றிகும் மேல் தமிழன் என்கிற ஓர் தேசிய இனத்தை பாதுகாக்கவும், தக்கவைத்துக்கொளவும் முடியும் என்று முள்ளிவாய்க்கால் முடிவு உணர்த்தியிருக்கிறது. முள்ளிவாய்க்கால் முடிவின் பின்னரும் தமிழ்தேசியத்தின் அவசியத்தை தமிழர்கள் உலகிற்கு உணர்த்தவில்லை என்றால் எங்கள் இனம் மட்டுமல்ல நாங்கள் வாழ்ந்ததின் அடையாளங்கள் கூட அழிக்கப்படும். 

தமிழ்நாட்டு தமிழ்த்தேசியம் ஒன்றுபட்ட இந்தியாவிற்குள்ளா அல்லது தனி தமிழ்நாடா என்பது வேண்டுமானால் கேள்விக்குள்ளாகலாம். தமிழ்தேசியம் தமிழ்நாட்டுக்கு தேவையா இல்லையா என்பது தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை காலம் கடந்த கேள்வி!!!


6 கருத்துகள்:

Rathi சொன்னது…

testing

விந்தைமனிதன் சொன்னது…

me too testing! :)

தவறு சொன்னது…

ரதி என்ன பதிவை காணவில்லை.

Rathi சொன்னது…

தவறு, இருங்க இவருக்கு நல்ல டோஸ் கொடுக்கலாமென்று தான் இருந்தேன். போனால் போகிறதென்று இந்த தடவை விட்டு விடுவோம். சரியா விந்தைமனிதன்!!!! :)))

விந்தைமனிதன் சொன்னது…

யாருக்கு டோஸ்? என்னாச்சு? கடேசி பதிவை வேற காணலை?

Rathi சொன்னது…

தவறு, அது என்ன நடந்தது என்று தெரியவில்லை. பதிவு மீண்டும் அங்கேயே போஸ்ட் செய்திருக்கிறேன்.