மார்ச் 27, 2011

தமிழர்களும் ஜனநாயக மக்கள் எழுச்சியும்!

ஒரு சமூக, விடுதலை அமைப்பை பொதுசனம் ஏற்றுக்கொள்ளவும், தூக்கியெறியவும் வழக்கமாக ஊடகங்கள் தங்கள் பாணியில் இரண்டு விதமான விமர்சனங்களை கையாள்வார்கள். ஒன்று ஒரு அமைப்பின் போராட்ட நியாயங்களை பக்கம், பக்கமாக விவரணமாக விவரிப்பது. மற்றது, எதிர்மறையான விமர்சனங்களை வைக்க வேண்டுமாயின் அவர்களின் போராட்ட நியாயங்களை கண்டும் காணாமல் விட்டுவிட்டு, அவர்களின் போராட்ட வழிமுறைகளை, தந்திரோபாயங்களை மட்டுமே விமர்சித்து அவர்களின் போராடத்தின் பக்கமுள்ள நியாயங்களை மழுங்கடிப்பது. ஆனால், இரண்டிலுமே எங்கேயோ ஓர் இடத்தில் சர்வதேசத்தின் அரசியல், பொருளாதார நோக்கம் மறைந்திருக்கும். அந்த "Official Line" களை தேடிப்பிடித்துப் படித்துப் புரிந்துகொள்பவர்கள் திறமைசாலிகள். 

புலிகளை விமர்சிக்கும் அநேகமான எல்லா ஊடகங்களும் (இணையம், Blogs  உட்பட) இதே உத்தியைத்தான் கையாள்கின்றன. புலிகளின் போர் தந்திரோபாயங்கள், அவர்கள் செய்ததாக சொல்லப்படும் கொலைக்குற்றங்கள் இவற்றை காட்டியே புலிகளை விமர்சிப்பது வழக்கம். அங்கே புலிகளின் போராட்ட நியாயம் மறைமுகமாக மழுங்கடிக்கப்படும். புலிகள் ஈழத்தமிழர்களின் மறுக்கப்பட்ட உரிமைகளுக்காகவும், பறிக்கப்பட்ட மண்ணுக்காகவும் தான் போராடினார்கள் என்கிற நியாயம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் வரை, இலங்கையின் இனப்பிரச்சனைக்கு தீர்வு கிட்டப்போவதில்லை. புலிகளை மறுக்கும் வரை ஈழப்பிரச்சனையின் அடிப்படையும் தந்திரமாக மறுக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும். 

கடந்தவருடம் (August 27, 2010) நியுசிலாந்தின் உச்சநீதிமன்றம் புலிகள் சம்பந்தமாக ஓர் தீர்ப்பை சொல்லியிருந்தது. புலிகள் தங்கள் இலக்கை அடையும் நோக்கில் உலகில் தடைசெய்யப்பட்ட வழிமுறைகளை கையாண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், தமிழர்களின் உரிமைகளை வென்றெடுப்பதே அவர்களின் நோக்கம் என்று. புலிகளின் நோக்கம் நியுசிலாந்துக்குப் புரிந்தபோது கூட, அது சில ஈழத்தமிழர்களுக்கு, பல தமிழக தமிழர்களுக்கு, மற்றும் இந்தியா, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளுக்கும் புரிந்தும், புரியாமல் போனது ஈழத்தமிழனின் துரதிஸ்டம் தான். இதற்கெல்லாம் அதிரடியாய் எங்களுக்கு சொல்லப்படும் பதில், பூகோள அரசியல் தந்திரோபாயங்கள், காய்நகர்த்தல்கள்!

நாங்கள் சொல்லிச்சொல்லி அலுத்துப்போன ஓர் விடயம், புலிகள் எங்கள் உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டதன் விளைவாய் உருவானவர்கள். புலிகள் அல்ல பிரச்சனையின் ஆணிவேர். இப்போ ஏன் புலிகள் பற்றி தமிழக தேர்தல் சமயத்தில் பேசுகிறேன் என்று யாராவது யோசிக்கலாம். தலைப்புக்கும் இவர்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று யோசிக்கலாம். என்னை இந்தப்பதிவை எழுத தூண்டியது இரண்டு, ஒன்று ஜோதியின் பதிவு. மற்றது தமிழ் நெட்டின் இந்த ஆய்வுக்கட்டுரை

ஜோதியின் கட்டுரையில் சொல்லப்பட்ட மாற்றமும், தமிழ் நெட்டில் சொல்லப்பட்ட மாற்றமும் அடிப்படையில் ஒன்று என்பது தான் என் புரிதல். ஜோதிஜி சொல்வது தனிமனித தத்துவம், "தனிமனித சிந்தனை, செயல் மாற்றம்". தமிழ் நெட் சொல்வது "Collective Action and Change". உலகில் இன்று அடக்குமுறைக்கு எதிரான தன்னிச்சையான போராட்டங்கள் வடக்கு ஆபிரிக்கா (எகிப்து, லிபியா, சூடான், துனிசியா போன்ற நாடுகள்), மேற்கு ஆசியாவில் ( பஹ்ரைன், யெமன்) உள்ள நாடுகளில் முனைப்பு பெற்று ஓரளவுக்கு வெற்றியும் காணுகிறது. இங்கு நடைபெறும் மக்கள் எழுச்சிக்கு மேற்குலக ஊடகங்களின் சந்தோசமான ஆதரவும் நிறையவே இருக்கிறது. 
ஈழத்தமிழர்களின் விடயத்தில் சர்வதேச ஊடகங்கள் மேற்சொன்னதைப் போன்று அரபு நாட்டு மக்கள் எழுச்சிக்கு கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை கொடுத்ததில்லை. அத்தோடு, சர்வதேச அமைப்புகள் கூட, சர்வதேச நெருக்கடிகள் குழுவின் (Int. Crisis Group) Louis Arbor முதல் இந்தியாவின் இத்தாலிய சோனியா காந்திவரை ஏறுக்கு மாறாய் கருத்துகளை உதிர்த்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். முன்னவர் சொல்வது புலிகளின் வழியில் தமிழர்கள் தனி நாடு கேட்டு பிரிந்து போவதை புலத்தில் வாழும் தமிழர்கள் தவிர்க்க வேண்டுமாம். இப்படித்தான் சில அறிவுசீவிகள் சொல்கிறார்கள். ஈழத்தமிழர்களுக்கு மாகாணசபை முதல் சமஷ்டி அரசு தீர்வுரை எல்லாமே சிங்கள ஆட்சியாளர்களால் மறுக்கப்பட்டு, உயிர்வாழவே உரிமையில்லை என்றான பின் நாங்கள் வேறு எதைத்தான் கேட்பது என்பதையும்  இவர்களே சொன்னால் நன்று. இன்னும் எதைத்தான் நாங்கள் இழக்கவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். இவர் போன்றோர் பேசுவது சர்வதேச அரசியலின் வெளிப்பாடு. ஆனால், சோனியா காந்தி பேசுவது எகத்தாளம். உலகத்தமிழ் பேரவையின் உறுப்பினர்களிடம் சோனியா காந்தி சொன்னது, "We are with Tamils and I am very concerned about Sri Lanka". இவர் புலிகள் மீதுள்ள சொந்தப்பகையை முடித்து, வன்மத்தை தீர்த்தபின் ஈழத்தமிழர்களுக்காக நீலிக்கண்ணீர் வடிக்க வேண்டிய தேவை இன்னமும் தமிழக சட்டசபை தேர்தல் வெற்றிக்கு அவசியம் போலும். தமிழர்களை, அவர்களின் மூன்று தசாப்த போராட்டத்தை நசுக்கி விட்டு, சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் சம்பந்தமில்லாத பேச்சு. 

தமிழக சட்டசபை தேர்தல் மூலம் தமிழக தமிழர்களுக்கு தேர்தலுக்கு முன் கொடுக்கப்படும் "இலவச" வாக்குறுதிகள் மட்டுமே எப்போதும் செய்திகளின் மூலம் காதுகளில் விழுகிறது. எந்தக் கட்சி ஆட்சியைப் பிடித்தாலும் மத்தியில் தற்போது ஆட்சியிலுள்ள கட்சி சார்ந்தே ஆட்சி நடக்கும். அது ஓர் தேசத்தின், தேசியத்தின் தேவையும் கூட. இந்தியர்கள் என்பது ஓர் தேசிய இனமா என்கிற விவாதத்துக்குள் நான் செல்ல விரும்பவில்லை. ஆனால், இந்திய தேசியத்தில் தமிழக தமிழர்களின் நிலை, பங்களிப்பு என்பதை நான் பெ. மணியரசனின் கண்ணோட்டத்திலேயே பார்க்கிறேன். இதற்கு ஒருவிதத்தில் அரசியல் வாதிகளும் காரணம். தாங்கள் மட்டும் வளர்ந்தால் போதும் என்று தேர்தலுக்கு, தேர்தல் "தேர்தல் கூட்டணி" அமைப்பதையே கொள்கையாய் கொண்டவர்கள் எப்போது  காத்திரமாக வாக்களித்தவர்களுக்காக பேசியிருக்கிறார்கள், செயற்பட்டிருக்கிறார்கள். இதில் இவர்கள் ஈழத்தமிழர்களுக்காய் பேசி எதுவுமே விடியப்போவதில்லை என்பது தெளிவாக நிரூபணமாகிவிட்டது.

ஈழத்தமிழர்கள் விடயத்தில் உலகத்தமிழர்கள் ஓர் அணியில் இன்னும் முனைப்புடன் செயற்பட்டால்  நன்று. தன்னிச்சையான ஜனநாயக மக்கள் எழுச்சி என்பது தமிழகத்தில் நிகழ்ந்தால் ஈழத்தமிழர்களுக்குரிய குரலும் சர்வதேசத்தில் இன்னும் ஓங்கி ஒலிக்கும் என்பது பல ஈழத்தமிழர்களின் எதிர்பார்ப்பு. அதுக்கு இன்னும் நிறைய வருடங்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்பது கசப்பான யதார்த்தம். எங்களால் சர்வதேசத்தையும் ஒதுக்கிவிட்டோ அல்லது பகைத்துக்கொண்டோ முன்னேறவும் முடியாது. சர்வதேச அரசியலும் சரி, ஊடகங்களும் சரி ஈழத்தமிழர்களின் அரசியல் அபிலாசைகளை சரியான முறையில் இதுவரை அணுகியதும்  இல்லை. அதேநேரம், அரபு உலகில் கட்டவிழும் மக்கள் எழுச்சிகள் சொல்லும் செய்தியை நாங்கள் கவனித்து பதிவெழுதிவிட்டு நகர்ந்து போய்க்கொண்டே இருக்கிறோம்.

அண்மையில் பதிவர் தவறு அவர்கள் சொன்ன வாசகங்கள் தான் மனதில் நிழலாடுகிறது,


"நினைப்பவர்கள் செயல்படமுடியாதவர்களாய் இருக்க செயல்பட முடிபவர்கள் அனுபவிக்க கூடியவர்களாய் உள்ளனர். அதனால் மாற்றுசிந்தனை உடையவர்களின் ஆசையும் ஆவலும் நிராசையாக போய்விடுகிறது ".



மார்ச் 24, 2011

நிலைமாற்றங்கள் - Transitions

வாழ்க்கை எப்போதும் ஒரேமாதிரி, ஒரே நிகழ்ச்சிநிரலுடன் நகர்வதும் உண்டு. நாம் விரும்பும் அல்லது விரும்பாத மாற்றங்கள் வாழ்வில் நிகழ்வதும் உண்டு. எத்தனையோ பேர் வாழ்க்கையில் மாற்றங்களை அவர்களாகவே விரும்பி உருவாக்கிக்கொள்வார்கள். என்னைப்போன்றோர் மாற்றங்களை நினைத்தமாதிரமே தங்களை சுருக்கிக்கொள்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். நான் விரும்பிய அல்லது எதிர்பார்த்த ஓர் மாற்றம் நிகழ்ந்தால் சந்தோசமாக ஏற்றுக்கொள்வேன். மாறாக, எதிர்பாராத அல்லது விரும்பாத மாற்றம் என்றால் நிறைய யோசிக்க ஆரம்பித்துவிடுவேன். பிறகு, கொஞ்சம், கொஞ்சமாக மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் படிநிலைகளை யோசிக்கத்தொடங்கி விடுவேன். புறநிலை காரணிகளுக்கு ஏற்ப மனதையும், வாழ்க்கையும் சமப்படுத்த வேண்டும் என்று அறிவு சொல்லும்.  

மாற்றம் அல்லது Transition என்பது வேலைமாற்றம் அல்லது அது சம்பந்தமானது, இடப்பெயர்வு, ஓர் உறவின் வரவு அல்லது இழப்பு, பணம் சம்பந்தமான வரவு, செலவு, அதனோடு இணைந்த வாழ்வு என்று எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஆனால், மனமும் உடலும் தான் அதன் மாற்றங்களை உணரும், உணர்த்தும் கருவிகள். முதலில் உணர்வுகளே அணிவகுத்து மாற்றத்திற்கான காரணங்களை மறைத்து நிற்கும். மாற்றம் குறித்த எதிர்மறையான எண்ணங்கள், கோபம், பயம், எரிச்சல், சோர்வு, கவலை என்று மனிதர்களை ஆட்கொள்ளும். இப்படியான நேரங்களில் தான் எங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் சிலநேரம் எங்கள் அசட்டுத்தனமான உணர்வுகளுக்கு பலியாவதுண்டு, Scapegoat! இந்த சமயங்களில் யாரையாவது திட்டியோ அல்லது அவர்கள் மீது எரிச்சல் படவோ செய்வோம். ஆனாலும், பாவம் பல சமயங்களில் அவர்களுக்கு நாங்கள் எதற்காக கோபப்படுகிறோம் என்பது கூடத் தெரியாமல் இருக்கலாம். எங்களை நன்கு அறிந்தவர்கள், தெரிந்தவர்கள் என்றால் ஒரு கணம் யோசித்து எங்களை பழைய நிலைக்கு கொண்டுவருவார்கள். வழக்கமாக நீ இப்படி நடந்துகொள்வது கிடையாது. இன்று என்னாச்சு உனக்கு என்று எங்களையே எங்களுக்கு உணர்த்துவர். இதுவே, யாராவது எங்களை பொறுத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்கிற தேவையோ, கடப்பாடோ இல்லாதவர்கள்; இன்னும் வெளிப்படையாக சொன்னால் எங்கள் மீது அக்கறையற்றவர்கள் என்று நாங்கள் கருதுபவர்கள் எங்கள் Behaviour ஐ பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள். திட்டிவிட்டு போய்க்கொண்டே இருப்பார்கள்.

ஆனால், நிச்சயமாக ஏதோவொரு தருணத்தில் எங்களை நாங்களே உணர்ந்துகொள்வோம். நான் ஏன் இப்படி நடந்துகொள்கிறேன் அல்லது சிந்திக்கிறேன் என்று. இங்கே தான் எண்ணங்கள் எங்களுக்குள்ளேயே அடித்துக்கொள்ளும். ஆங்கிலத்தில் அதை, "feeling bad", என்று அழகாக சொல்வார்கள். அல்லது அசெளகர்யமாக உணர்வோம். நான் இப்படி சொல்லியிருக்க கூடாது; இப்படி செய்திருக்க கூடாது என்று எங்கள் தவறை உணர்வோம். முடிந்தால் மன்னிப்பு கேட்போம். 

ஒருவழியாய் அதிலிருந்து மீண்டபின் பழையபடி எங்கள் "மாற்றம்" பற்றிய பிரச்சனையை யோசிப்போம். எப்படியென்றாலும் எங்கள் உணர்வுகள், எண்ணங்கள் எல்லாமே எங்கள் கடந்தகால அனுபவம், நம்பிக்கைகள், ஏமாற்றங்கள் இவற்றின் அடிப்படையிலேயே மாற்றத்தின் விளைவுகளை ஓர் ஊகமாக கற்பனை செய்துகொள்வோம். பல சமயங்களில் நான் அப்படித்தான் செய்திருக்கிறேன். யதார்த்தம் அல்லது உண்மை என்ன, Facts! நான் அதை எப்படி உணர்ந்துகொள்கிறேன் (Personal Interpretations) அல்லது எடுத்தாள்கிறேன் என்பதிலிருந்து தான் அதற்குரிய தீர்வையோ அல்லது எங்களுக்கு இருக்கும் தெரிவையோ தேர்ந்தெடுக்க முடியும். சரி, இனி இதனால் ஏற்படப்போகும் ஏதாவது நன்மைகள் இருக்கிறதா என்று எங்கோ மனதில் ஓர் எண்ணம் தோன்றும். அந்தக்கணம் தான் யதார்த்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் தருணம். இப்போ இங்கிருந்து மாற்றத்திற்கான எங்களுக்குள் உருவாகும் மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, எங்களை தயார்ப்படுத்த அதற்கு தீர்வு நோக்கிய செயல்வடிவம் கொடுக்கத்தொடகுவோம்.

மாற்றம் ஒன்றே எப்போதும் மாற்றமில்லாதது என்று சொல்வார்கள்.  மனிதமனம் அதிகம் ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பதும் அதைத்தான். எந்தவொரு மாற்றத்திற்கும், பிரச்சனைக்கும் பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் தீர்வு என்பது எங்களிடமிருந்தே தான் வரும், வரவேண்டும். மாற்றம் என்பது விரும்பாததாக அல்லது தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தாலும் அதிலிருந்து ஏதாவது நன்மை விளையுமா என்று நேர்மறையான விடயங்களை யோசித்து செயற்படுத்துவோம். ஓர் ஈடுபாட்டுடன் கூடிய கடப்பாடு (Commitment) இருந்தால் துன்பமோ அல்லது கஷ்டமோ அதிகம் மனதைப் பாதிப்பதில்லை. அவை தடைகளாகவும் தெரிவதில்லை. சில சமயங்களில் மாற்றத்தின் மூலம் ஏதாவது நன்மை இருக்கிறதா என்று அறிவுக்கு எட்டாவிட்டாலும், அதை கடந்து போகவேண்டும் என்று நினைத்து செயற்பட்டால் நல்லது. 

Put your mind and body to work to achieve your new objectives/goal. இதுதான் அடிக்கடி எனக்கு நானே சொல்லிக்கொள்வது. 

மார்ச் 20, 2011

உருளும் உலகம் - விலைவாசி உயர்வு !!

மத்திய கிழக்கு மக்கள் கிளர்ச்சியை அதன் தாக்கங்களை கவனித்துக்கொண்டிருந்த எனக்கும், என்னைப்போன்ற பலருக்கும் அதிக அதிர்ச்சியைக் கொடுத்த விடயம் ஜப்பானின் நிலநடுக்கம், சுனாமி அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட அணுமின்நிலைய  விபத்தும் இன்னும் பயமுறுத்திக்கொண்டே இருக்கும் அதன் தாக்கங்களும். 

உலகளாவிய பொருளாதார சுனாமியிலிருந்து இன்னும் முழுதுமாக மீளாத நிலையில் உலக மக்கள் தத்தளித்துக்கொண்டிருக்க, மறுபடியும் எரிபொருள், உணவு, உடை என்பவற்றின் விலையேற்றம் தடுக்கமுடியாது என்கிற செய்திகள் மீண்டும் கசப்பாய்! 

உலக வங்கியின் கணக்குப்படி கடந்த ஜூன் மாதத்திலிருந்து ஏறக்குறைய நாற்பத்தி நான்கு மில்லியன் மக்கள் வளர்ந்துவரும் நாடுகளில் உணவு விலையேற்றத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது. 

துனிசியா, எகிப்தில் பொருளாதார மேம்பாடுகள் இல்லாமல் மக்கள் வறுமைக்குள் தள்ளப்பட்டு கிளர்ந்தெழுந்ததைப் போல் சீனாவிலும் ஏதாவது கிளர்ச்சிகள் ஏற்படக்கூடும் என்று கருதி உணவின் விலைகளை கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்கும் திட்டங்களை அந்நாடு யோசிப்பதாக செய்தியில் படித்தபோது அபத்தமாகப் பட்டது எனக்கு. இவ்வளவிற்கும் ஒரு தடவை சீனாவில் மத்தியகிழக்கின் கிளர்ச்சி போல் சமூக கருத்துப் பரிமாற்று ஊடகங்களைப் பயன்படுத்தி சின்னதாய் ஓர் போராட்டம் வெடித்து அது ஒரேநாளில் அடக்கவும் பட்டுவிட்டது. 

எண்ணெய் வள நாடுகளில் ஏற்பட்ட கிளர்ச்சிகளினால் எரிபொருள் விலையோடு கூடவே உணவுப்பொருட்களின் விலையும் அதிகரிக்கும் என்று எதிர்வு கூறப்படுகிறது. ஒரு தனிநபர் எவ்வளவு சொத்துக்களையும் சேர்க்கலாம், எந்த நாட்டில் வேண்டுமானாலும் முதலீடு செய்து லாபம் ஈட்டலாம், அப்படி பெற்ற லாபத்தை தன் சொந்த நாட்டிற்கு எடுத்துச் செல்லலாம் என்கிற உலகமயமாக்கல் சார்ந்த பொருளாதார கொள்கைகள் என்பவற்றின் விளைவுகளை நிறையவே பார்த்தாயிற்று. குறிப்பிட்ட சில நூறு பேரின் கைகளில் உலகத்தின் பெருவாரியான சொத்தும், அதிகாரமும் சிக்குண்டு கிடப்பதால் பொருளாதார வீழ்ச்சி, பணவீக்கம் என்பவை காலத்துக்கு காலம் ஏற்படத்தான் செய்யும் என்பது முதலாளித்துவப் பொருளாதாரம் தலையெடுக்கத் தொடங்கிய நாட்களிலிருந்து பொருளியல் நிபுணர்களின் கணிப்பு. 

பொருளாதார சுனாமிக்குப் பின்னும் கனடாவில் தனியார் நிறுவனங்களில் அதியுயர் நிர்வாகப் பதவியில் இருந்தவர்கள் வாங்கும் மில்லியன் கணக்கான சம்பளத்தில் எந்தவித மாற்றமோ, தாக்கமோ ஏற்படவில்லை என்பதும் குறிப்பிடப்படுகிறது. இதில் இடையே மாட்டிக்கொண்டு முழிப்பது நாங்கள் தான். விலைவாசி ஏற்றத்திற்கு ஏற்ப வருமானம் அதன் போக்கில் அதிகரிப்பதில்லை. பொருளாதார வீழ்ச்சி, பணவீக்கம், விலைவாசி உயர்வு என்று எப்போதுமே பாதிக்கப்படுவது உழைத்துப் பிழைக்கும் வர்க்கம் தான். ஆனாலும், எங்கள் ஆடம்பர வாழ்க்கைக்கும் எப்படியோ பழக்கப்படுத்தப்பட்டு மீண்டும், மீண்டும் அதே வட்டத்திற்குள் சிக்கிக்கொள்கிறோம், மேலும் சிக்கவைக்கப்படுகிறோம்.

ஆனால், போர், பாராளுமன்றத்தில் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவந்து ஆட்சியை கலைத்து அடிக்கடி தேர்தல் வைப்பது இதுக்கெல்லாம் மட்டும் நிதி தட்டுப்பாடு வருவதில்லை.

கனடாவிலும் அடுத்த வரவு செலவுத் திட்டத்தோடு இன்னோர் தேர்தல் வருமா இல்லையா என்கிற ஊடகங்களின் அக்கப்போர் ஒருபுறம். அடுத்த விலைவாசி உயர்வுக்கு தயாராகுங்கள் என்பது இன்னொரு புறம். ஆனாலும் இந்தியா, சீனா போன்று கனடாவில் விலைவாசி கடந்தவருடம் கனடாவில் அதிகரிக்கவில்லை என்று புள்ளிவிவர திணைக்களம் சொல்கிறது. இந்த வருடம் கனடாவிலும் விலைவாசி உயர்வு அதன் தாக்கங்கள் இன்னும் அதிகமாகும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. கனடாவே இவ்வாறு எதிர்பார்த்தால், எதிர்வு கூறினால் வளர்ந்துவரும் நாடுகளில் உள்ளவர்களின் நிலை!!

பொருளாதார வீழ்ச்சி, பணவீக்கம், விலைவாசி உயர்வு என்பது இதுவே முதலோ கடைசியோ அல்ல. இது இன்னும் தொடரத்தான் போகிறது. அரசுகளிடம் சரியான திட்டமிடலோ, பொருளாதார கொள்கைகளோ இன்றி மேலும், மேலும் தனியார்களை வளர்த்துவிட்டு அதே பொருளாதார நெருக்கடி நிறைந்த வாழ்க்கையின் வட்டத்திற்குள் எங்களை தள்ளத்தான் போகிறார்கள். என்றாவது ஒருநாள் நாங்களும் துனிசியா போன்று வீதிக்கு வந்தால் ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை.