ஜனவரி 31, 2011

துணிவே துணை!



ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் சிறிலங்காவுக்கான பிரதி வதிவிடப் பிரதி
Uploaded by valarytv. - Up-to-the minute news videos.

இது யாழ் தளத்தில் காணப்பட்ட ஓர் காணொளி. ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் இலங்கைக்கான பிரதி வதிவிடப்பிரதிநிதி மேஜர் ஜெனரல் சவேந்திரா சில்வாவுக்கும் (எங்கேயோ கேட்ட பெயர் போல் இருக்கா!) நாடு கடந்த தமிழீழ அரசின் பிரதிநிதி சுபா சுந்தரலிங்கத்திற்கும் இடையே நடந்த ஓர் கருத்து மோதல்.

தன்னுடைய பயத்தை ஒத்துக்கொள்ளும் அதேவேளை, இலங்கை ஐ. நா. பிரதி வதிவிடப்பிரதிநிதியை (முன்னாள் ராணுவ அதிகாரி) கேள்விகேட்ட இந்த தமிழ்ப்பெண்ணின் துணிச்சல் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது.

சவேந்திரா சில்வா, போற்குற்றவாளியாக சந்தேகிக்கப்படுபவர், ஐ. நாவின் பிரதிநிதி என்கிற பதவியைப் பெற்றது மனித உரிமை அமைப்புகளை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியதாகவும்;  ஈழத்தில் நாற்பதாயிரம் தமிழர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டதில் இவருக்கு முக்கிய பங்கு (Key Role) இருப்பதாக அந்த செய்தியில் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது.


நன்றி: படம் அறியது

ஜனவரி 27, 2011

இனமும், மொழியும், இலக்கியமும்....!!!

இலங்கை காலியில் ஓர் இலக்கிய நிகழ்வு, Galle Literary Festival, இடம்பெற இருக்கிறது. அதற்கு சர்வதேசத்திலிருந்தும் பல பிரபல எழுத்தாளர்கள் கலந்து கொள்வார்கள் என்று இலங்கை எதிர்பார்க்கிறது. இதற்கிடையே பாரிஸ் நகரை தளமாக கொண்டு இயங்கும் 'எல்லைகளற்ற ஊடகவியலாளர்கள்' அமைப்பு இந்த விழாவை பகிஷ்கரிக்குமாறு உலக பிரபல எழுத்தாளர்களை கேட்டுக்கொண்டுள்ளது. அதே போல் Noam Chomsky, அருந்ததி ராய் போன்ற இன்னும் சில சமூக ஆர்வலர்கள் மற்றும் அக்கறையுள்ள எழுத்தாளர்களால் இணையத்தில் ஓர் கையெழுத்து மனு தயாரிக்கப்பட்டு பலர் அதில் கையெழுத்திட்டு இந்த இலக்கிய விழாவை பகிஷ்கரிக்க தங்கள் ஆதரவை தெரிவித்திருப்பதாக AFP செய்தி தளம் தெரிவிக்கிறது. 

எழுத்தாளர்களுக்கேயுரிய சமூகப்பொறுப்பு என்ன என்பதற்கு இது ஓர் எடுத்துக்காட்டு. இவர்களால் ஓர் தனிமனிதனின் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை வரலாறாக்கவும் முடியும். சமூகத்தின் அவலங்களை அதன் இயல்புகளோடும், நியாயங்களோடும் உலகிற்கு எடுத்துச் சொல்லவும் முடியும். அதற்குரிய தைரியமும், கடப்பாடும் இவர்களுக்கு உண்டு. மேற்சொன்னதைப்போன்று எழுத்தாளர்களும் இருக்கிறார்கள். உலக அங்கீகார விருதுகளுக்காக எழுதுபவர்களும் இருக்கிறார்கள். எப்படிப்பார்த்தாலும் இலக்கியம் என்கிற ஊடகத்தின் மூலம் ஓர் மொழிக்குரிய அங்கீகாரம் கிடைக்கிறது.  

ஈழத்தில் இருக்கும் ஒருவரால் நிச்சயமாய் அங்கே அவருக்கு நடக்கும் கொடுமைகளை வெளியே சொல்லமுடியாத, எழுதமுடியாத ஓர் சூழல் தான் நிலவுகிறது. மனித உரிமை மீறல்கள், சட்டத்திற்குப் புறம்பான கொலைகள், காணாமற்போதல், கொடுமையான கைதுகள், தாங்கமுடியாத சித்திரவதைகள், கேட்டுக்கேள்வியற்ற தடுத்துவைப்புகள் என தமிழர்களுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைகள்  இலங்கை அரசால் காலங்காலமாய் மறுக்கப்படும் உண்மைகள். அங்கே இவைபோன்ற மனிதத்திற்கு எதிரான குற்றங்களை இழைப்பவர்களுக்கும் அவர்களின் குற்றங்களுக்காக தண்டிக்கப்பட மாட்டார்கள் என்கிற உத்தரவாதமும் சேர்த்தே வழங்கப்படுகிறது. அதனாலேயே வேலியே பயிரை மேய்வது என்கிற நிலையும் தசாப்தங்களாய் இருந்துவருகிறது. வெலிக்கடை முதல் அனுராதபுர சிறை வரை இனப்படுகொலைகளும் தொடர்கிறது. 

இதெல்லாம் தமிழன், அவன் தமிழ்மொழியைப் பேசுகிறான் என்பதால் தான் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. தமிழினம் என்பது எந்த கலப்பும் இல்லாத ஓர் தனியினம். இலங்கையில் அது ஓர் தேசிய இனமும் கூட. அதற்குரிய நிலம், மொழி, பண்பாடு, கலாச்சாரம், பொருளாதாரம், அதையொட்டிய வாழ்க்கைமுறை இவற்றை காலங்காலமாய் வெளிப்படுத்தும் இலக்கியம் என்கிற உலக வரையறைகளுக்குட்பட்ட எல்லா அம்சங்களும் உண்டு. எல்லாவற்றுக்கும் மேல் அந்த மொழிக்காகவும், இனத்துக்காகவும் தங்களை போராளிகளாய் அர்ப்பணித்த ஓர் வீர வரலாறும் உண்டு. அத்தோடு இலங்கையில் தமிழ்மொழியைப் பேசுவதாலேயே தமிழர்கள் என்று அடையாளப்படுத்தப்படுபவர்கள் முஸ்லீம்கள். ஆக, மொழி என்பது ஓர் மனிதனுக்கு ஓர் தனி அடையாளம் மற்றும் அங்கீகாரம்.

இலங்கை இனப்பிரச்சனைக்கு மொழி தான் ஓர் அடிப்படைக்காரணம் என்பது எழுதி, எழுதி தேய்ந்து, நொந்துபோன ஓர் விடயம். ஓர் ஒடுக்கப்பட்ட இனத்தின் இருண்ட எதிர்காலத்திலிருந்து விடுதலைக்கான கலங்கரை விளக்கம் கல்விதான். அது தமிழர்கள் என்கிற காரணத்தால் இலங்கையில் மொழி மூலம் பறிக்கப்பட்டது. இலங்கையில் தமிழ்மொழிக்குரிய அங்கீகாரம் காலங்காலமாய் இழுபறி நிலையிலேயே இருந்துவருகிறது. 1956 ம் ஆண்டின் சிங்களம் மட்டும் சட்டத்தில் தொடங்கி, 1978 (Chapter IV) ம் ஆண்டின் அரசியல் நிர்ணயச்சட்டம் தான் தமிழ்மொழிக்குரிய வரைவுச்சட்டமாக கருத்தப்படுகிறது. பிறகு அது அரசியல் காரணங்களுக்காக 13, 16 வது திருத்தச்சட்டம் என்று திருத்தப்பட்டு, 1991 ம் ஆண்டு Official Language Commission Act (Minority Rights Group International Report) என்பவற்றின் மூலம் தமிழ் மொழிக்கு சட்டத்தில் மட்டும் உலக ஒப்புக்கு ஓர் அங்கீகாரம் உண்டு. இன்றும் கூட அரச சுற்றறிக்கையில் இருந்து திருமணத்தை பதிவு செய்வது வரை எல்லாமே சிங்களத்தில் தான் பெரும்பாலும் நடைபெறுகிறது. 
இன்றைய அரசியல் சூழ்நிலைகளை தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தாலும் ஈழத்தமிழன் ஒருவன் தன் எழுத்துக்குரிய அங்கீகாரத்தை பெற அதை தமிழ்நாடுவரை எடுத்துக்கொண்டு ஓடவேண்டியிருக்கிறது. அதில் எங்களுக்கு வருத்தம் ஒன்றும் இல்லை என்றாலும், எங்களுக்கு நாங்கள் வாழும் மண்ணில் எம் மொழி சார்ந்த இலக்கியத்துக்கு கிடைக்கும் ஓர் அங்கீகாரம் என்பது ஓர் தனிப்பட்ட சன்மானம், திருப்தி. புலத்தில் உருவாக்கப்படும் இலக்கியப்படைப்புகளுக்கும் தமிழ்நாட்டிலேயே அதற்குரிய அங்கீகாரத்திற்கான களங்களை தேடவேண்டியுள்ளது. எங்கள் மண்ணில் எங்கள் அவலங்களை எம் சொந்தமொழியில் சொல்லும் நாள் எந்நாளோ!!!! 

ஓர் தேசிய இனத்தை ஒடுக்க மொழியை ஓர் ஆயுதமாக எடுத்தாண்டு கொடுங்கோல் ஆட்சி செய்யும் மண்ணில், மேலே சொன்னது போல் இலங்கை காலியில், நடைபெறும் இலக்கிய விழா ஓர் தேசிய அவமானம். ஓர் இனத்துக்கு பேச்சு சுதந்திரம், கருத்து சுதந்திரம், இது எல்லாவற்றையும் விட உயிர்வாழும் உரிமையை கூட மறுத்துவிட்டு, இலக்கிய விழாவில் தமிழனுக்கும் இலங்கையில் சமவுரிமை கொடுக்கிறோம் என்று பகுத்தறிவுக்கொவ்வாத அலங்கார வார்த்தை ஜாலங்களில் பொய்களை ஒப்பேற்றுவார்கள். ஓர் சினிமாத்துறை சார்ந்த iifa விழாவுக்கான எதிர்ப்பை விடவும் இதற்கு உலகறிந்த Noam Chomsky, அருந்ததி ராய் போன்ற சமூக ஆர்வலர்களின் எதிர்ப்பு சர்வதேசத்தில் ஈழத்தமிழர்கள் பிரச்னையை இன்னோர் கோணத்தில் பார்க்க உதவலாம். 

நன்றி: படங்கள் Google, அறியது 

ஜனவரி 23, 2011

நீதிக்கு தட்டுப்பாடு.....!!



கடந்த சில நாட்களுக்கு முன் தமிழ்தொலைக்காட்சியில் செய்திகளின் ஆய்வு ஒன்றில் திடீரென்று தமிழ்நாட்டில் தியாகி முத்துக்குமாரின் உடலையும் ஆர்ப்பாட்டத்தையும் காட்டினார்கள். நானும் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து அடுத்து என்ன சொல்லப்போகிறார்கள் என்று கவனித்தேன். காட்சியும் மாறியது, துனிசியாவில் இன்னோர் இறந்த உடல், மக்கள் ஆர்ப்பாட்டம்!!! சர்வாதிகாரத்தை எதிர்த்து நிகழ்ந்த தன்னெழுச்சியான மக்களின் கிளர்ச்சி. அது பாட்டாளி வர்க்கப்புரட்சியோ அல்லது சோசலிஷப் புரட்சியோ அல்ல, தன்னியல்பானது. இப்படி காட்சியும் செய்தியின் பின்னணியும் விரிந்தது. ஒரு கணம் இரண்டு செய்திகளின் காட்சிமாற்றங்களுக்கிடையே சொல்லப்பட்டதும், சொல்லப்படாததுமான செய்தி முள்ளாய் உறுத்தியது. 




சில நாட்களுக்கு முன் தெற்கு சூடான் தனியே பிரிந்துபோவதையடுத்து நாடுகடந்த தமிழீழ அரசினை உத்தியோகபூர்வமாக அதன் நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்ள அழைப்பு என்கிற செய்தி. தெற்கு சூடான் பிரிந்துபோக எத்தனையோ உலகநாடுகளின் கண்காணிப்பில் ஏன் வாக்கெடுப்பு நடந்தது என்கிற அரசியல் பின்னணிகளை (எண்ணெய் வளம்!!) தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால், அந்த மக்களைப்பார்த்து சந்தோசமா அல்லது பொறாமையா என்கிற விவரிக்க முடியாத ஏதோவோர் உணர்வு எனக்கு. இப்படி எங்களுக்கு ஓர் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் என்று சிறுபிள்ளைதனமாய் யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். இரண்டு தசாப்தங்களாக நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த சூடானின் அரபு ஆதிக்க ஆட்சிக்கும் தெற்கு சூடானைச்சேர்ந்த மக்கள் விடுதலை அமைப்பிற்கும் இடையே 2005 ம் ஆண்டு ஜோர்ஜ் புஷ்ஷின் ஆட்சிக்காலத்தில் ஏற்பட்ட ஒப்பந்தத்தை தொடர்ந்து வந்த வெற்றி இது. 
அடுத்து, இப்போ தமிழ் செய்திகளில் அடிக்கடி அடிபடுவது இலங்கை ஜனாதிபதி அமெரிக்காவுக்கு தனிப்பட்ட ஓர் விஜயமாக அமெரிக்கா சென்றுள்ளார் என்பது தான். ஏற்கனவே பிரித்தானியாவிற்கு ஓர் தனிப்பட்ட விஜயம் சென்று காரியசித்தி கிட்டாமல் திரும்பி வந்தார். இப்போ அமெரிக்கா!! இவர் மீது அமெரிக்காவிலுள்ள TAG - Tamils Against Genocide என்கிற இனப்படுகொலைக்கு எதிரான அமைப்பு. இவர்களால் பதிவுசெய்யப்படும் வழக்கு குற்றவியல் வழக்காக அன்றி தனிப்பட்ட வகையில் பாதிக்கப்பட்ட மூன்று பேர்கள் சார்பில் பதிவுசெய்யப்பட்டதாக சொல்லப்படுகிறது. அதில் அடங்குபவை கடந்த 2009 ம் ஆண்டு முல்லைத்தீவில் கொல்லப்பட்ட 40 000 கொல்லப்பட்டது, 2006 இல் திருகோணமலையில் 5 மாணவர்கள் கொல்லப்பட்டது, ACF - Action Contre La Faim ஐச்சேர்ந்த  17 பேர் கொல்லப்பட்டது என்பனவாகும். இது தவிர, தமிழர்கள் புலம் பெயர்ந்துவாழும் நாடுகளிலுள்ள அமெரிக்க தூதரகங்கள் ஆர்ப்ப்பாட ஒன்றுகூடலையும், தொலைபேசி மற்றும் மின்னஞ்சல் மூலம் அமெரிக்க அரசுக்கு ராஜபக்க்ஷேவை அமெரிக்காவில் மேற்சொன்ன குற்றங்களுக்காக கைதுசெய்யும்படி கோரிக்கைகளை அனுப்பும்படியும் கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள். 

அமெரிக்காவின் போர்குற்ற விசாரணைப்பிரிவு  - 101 (202) 514-2000
மின்னஞ்சல் முகவரி - askdoj@usdoj.gov

உங்களால் முடிந்ததை செய்வீர்கள் என்கிற எதிர்பார்ப்புடன்.

அமெரிக்காவிற்கான இலங்கை தூதுவர் Patricia Butenis இன் விக்கிலீஸ் ஆதாரம் இலங்கை அதிபருக்கும் போர்க்குற்றங்களில் பங்கிருப்பதாக சொல்கிறது. ஆனாலும், அமெரிக்கா ராஜபக்க்ஷேவை அமெரிக்காவிற்குள் அனுமதிக்கிறது. 

இன்று வழக்கம் போல் ஜோதியின் தேவியர் இல்லம் தளத்திற்கு சென்றால், அங்கே ம. தி.மு. க. பொதுசெயலாளர் வை. கோ. அவர்களின் ஈழம்பற்றிய ஆவணப்படம் மற்றும் விவாதங்கள். வை. கோ. அவர்கள் அரசியல்வாதி தான். ஆனால், இந்த ஆவணப்படங்கள் அரசியல் கடந்த ஈழத்தின் அவலம்! 

மனிதத்திற்கெதிரான குற்றங்கள், தமிழர்களுக்கு எதிரான இனவழிப்பு போர் மற்றும் போர்குற்றங்கள் இவற்றுக்கெதிராக இலங்கை அதிபர் அமெரிக்காவில் கைது செய்யப்படுவாரா? அல்லது வழக்கம்போல் மேற்குலகின் அரசியல் சித்துவிளையாட்டு அரங்கேறுமா? துனிசியா போன்ற தன்னெழுச்சியா அல்லது சூடான் போன்ற ஜனநாயக வழியா எதில் எங்களுக்குரிய நீதியும் நியாயமும்  கிடைக்கும் என்று யோசித்தாலும் இடையே எதுவோ ஒன்று இடறுகிறது!! என்ன சொல்ல! 


நன்றி: படங்கள் CBC, கூகிள் 

ஜனவரி 19, 2011

பொருளியல்வாழ்வும் பொழுதுபோக்கும் - Work and Leisure - இறுதிப்பாகம்


சந்தோசங்களுக்கான தேடல் தான் ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையையும் நகர்த்தவும் அர்த்தப்படுத்தவும் செய்கிறது. துன்பத்தின் முடிவில் ஏதோவொரு சந்தோசம், நிறைவு எப்போதும் காத்திருக்கும் என்று நம்பித்தான் கல்லில் நார் உரிக்கும் முயற்சிகளை கூட சில சமயங்களில் சர்வ சாதாரணமாக செய்துமுடிக்கிறோம். அப்படியிருக்க, எப்போதுமே எங்களுக்கு மகிழ்வைத் தரக்கூடிய பொழுதுபோக்கு என்கிற அம்சம் எப்படி எங்கள் வாழ்வோடு பின்னிப்பிணைந்து இருக்கிறது என யோசித்தால் கொஞ்சம் வியப்பாகவும் இருக்கிறது. பொழுதுபோக்கு, இதுக்கு ஒவ்வொருவரும் அவரவர் வாழ்வில் வெவ்வேறு காரியங்களை, செயல்களை பொருளாதார, தொழில்நுட்ப, கலாச்சார மாற்றங்களுக்கேற்ப  செய்வதாக சொல்லிக்கொள்வோம். 
தொழில் புரட்சிக்குப் பின்னான இன்றைய காலத்தில் ஒருசில பொழுதுபோக்குகள் உலகமயமாக்கப்பட்டாலும், அது நாட்டுக்கு நாடு, சமூகத்திற்கு சமூகம் பல சமயங்களில் வேறுபடவும் செய்கிறது. இந்தப் பொழுதுபோக்கு என்பது எப்படி மனித சமூகத்தில் அறிமுகப்படுப்பட்டது என்பதை தேடிப்படிப்படித்தபோது கண்ணில் பட்டது தான், "Leisure Revolution" என்கிற வார்த்தை. 1800 களில் இங்கிலாந்தில் ஏற்பட்ட தொழில் புரட்சியின் விளைவாக உருவானதுதான் இந்த பொழுதுபோக்கு புரட்சி. வேலைநேரத்துக்கான வரையறைகள் உருவாக்கப்பட்டதோடு இந்த பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் உழைக்கும் மனிதர்கள் வாழ்வில் இடம்பெறத்தொடங்கியதாக சொல்லப்படுகிறது.


முதலில் இந்த "Leisure" என்கிற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் கொஞ்சம் தெரிந்துகொள்ளலாம். ஓய்ந்த அல்லது ஒழிந்த நேரத்தில் ஓர் பொழுதுபோக்கு அல்லது அலுவல் ஈடுபாடற்ற நேரம் என்றும் கொள்ளலாம். இந்த பொழுதுபோக்கு என்பது ஐம்புலன்களுக்கும் மனதுக்கும் உற்சாகத்தை சந்தோசத்தை தரக்கூடியதாய் இருக்கும், இருக்கவேண்டும். இது ஒவ்வொரு வயதுக்கும் வாழ்வின் படிநிலைக்கும் ஏற்றாற்போல் வேறுபடும். இதன் மூலம் மனிதனின் உடல்தேவை, உளத்தேவை இரண்டும் சமப்படுத்தப்பட வேண்டும்.



குழந்தைப்பருவத்தின் ஆரம்ப வருடங்களில் (Early Childhood) மிக அதிகமான நேரம் இவ்வாறான விளையாட்டு மற்றும் பொழுதுபோக்குகளிலேயே கழிந்துவிடுகிறது. அதன்பின்னர் பதின்பருவம், திருமணம் குழந்தைகள் என்கிற வாழ்க்கை (Parenthood), இறுதியில் பேரன், பேத்தியை கொஞ்சும் வயசு இதுக்கேற்றாற்போல் பொழுதுபோக்குகளும் வேறுபடும். பதின்பருவம் என்றாலே உடலில் நிறையவே வலுவிருக்கும். ஈழத்தில் போரியல்வாழ்வின் மத்தியிலும் அதற்கேற்றாற்போல் ஓடி, மரங்கள், கட்டடங்கள் என்று ஒன்றுவிடாமல் ஏறி, விழுந்து, எதையாவது உடைத்து அல்லது முறித்து, வீட்டில் திட்டுவாங்கி எத்தனை குழப்படிகள் செய்தோம். இப்போதெல்லாம் கட்டட காடுகளில் வாழவே பழக்கபடுத்தப்பட்டு, முகம் காணாமலே அடுத்தவர்களுடன் தொலைத்தொடர்பு சாதனங்களில் எங்களுக்கு பொழுதுபோகாத நேரங்களில் அவர்களை இம்சைப்படுத்தி வாழப் பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறோம். எல்லாத்தையும் விட ஓரளவிற்கு வயது வேறுபாடின்றி Facebook தான் இப்போ சீனா, இந்தியாவின் மக்கள் தொகைக்கு அடுத்தபடியான மக்களை தன்னகத்தே கொண்டிருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது!! இதுவும் தொழில்நுட்ப பொழுதுபோக்கு புரட்சி!

இந்த நினைவுகளிலிருந்து மீண்டு தற்கால யதார்த்த வாழ்க்கையைப் புரட்டிப்பார்த்தால் எங்கள் வேலையையும் பொழுதுபோக்கையும் சமப்படுத்தி எங்களால் வாழமுடிகிறதா என்கிற கேள்வி மனதில் எழுகிறது. அநேகமான சந்தர்ப்பங்களில் வேலையிலிருந்து வீட்டுக்கும் அது தொடர்பான பணிகளை மட்டுமல்ல மன உளைச்சலையும் சேர்த்தே கட்டிக்கொண்டுவருவோம்.  எங்கள் மன உளைச்சலுக்கு வீட்டில் யாரையாவது பலியாக்க கூடாது என்கிற எச்சரிக்கை உணர்வும் அவ்வப்போது மூளைக்குள் மணியடிக்கும். இன்றைய வாழ்வின் அசுரவேகம், வேலைத்தளத்தில் உருவாகும் அதிக எதிர்பார்ப்புகள் (High Expectations) என்பவற்றுக்கிடையில் மன உளைச்சல் சாதாரணம் தான். ஆனால் அது என்னை தவிர யாரையும் பாதிக்க கூடாது என்று எல்லோரும் நினைவில் கொள்ளவேண்டும். வேலையையும் வாழ்க்கையையும் சமப்படுத்த பழகிக்கொள் என்கிற  அறிவுரைகள் எரிச்சலைத்தவிர வேறெதையும் கொடுப்பதில்லை. ஆனாலும், என்னை நானே சமாதானப்படுத்தவும் பழகிக்கொண்டிருக்கிறேன். அப்படி எனக்குள் நானே சொல்லிக்கொள்வது, "இது ஒன்றும் உலகின் கடைசி நாளல்ல" என்பது தான். It just is. 

தவிர, வீட்டிலும் வேலை சம்பந்தமான வேலைகளையே இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டு செய்துகொண்டிருந்தால் ஒருவருக்கு குடும்பம், கணவன், மனைவி குழந்தைகளோடு செலவிட நேரம் ஏது! பெரும்பாலும் வியாபாரம் மற்றும் கணணித்துறையில் பணிபுரிபவர்களைப் பார்த்தால் வீட்டிலும் ஓர் மடிக்கணணியை வைத்து உலகமே மூழ்கப் போகிறதென்றாலும்  உணராதவர்களாய் தலையை உடைத்துக்கொண்டிருப்பார்கள்!!!! அது ஒருபுறமிருக்க "Job Security" இல்லாத காரணத்தாலோ என்னவோ சிலர் ஒரு வேலைக்குப் பதில் இரண்டு வேலைகள் அல்லது துறைகள் என்று கால்பதித்து Workaholic ஆகியும் போகிறார்கள். இதில் விடுமுறைக்காலம் (Vacation) என்று ஒரு இரண்டு மூன்று வாரங்கள் ஓர் மாற்றத்திற்க்காகவேனும் எங்காவது ஓட வேண்டும். ஆனால், குடும்பத்துடன் போய்வர அதுக்கு தனியாய் சேமிக்கவேண்டும். 

வீட்டிலிருந்தபடியே குடும்பத்துடன் நேரம் செலவிடும் போதும் பொழுதுபோக்குகள் என்று அதன் அம்சங்களைப் பார்த்தாலும் இன்று விளையாட்டுகள், சினிமா சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வுகள் இவற்றை ஒரேநேரத்தில் ஒட்டுமொத்த உலகமுமே தொலைக்காட்சியில் பார்த்து பரவசப்படுவது தான்  அதியுச்ச பொழுதுபோக்கு என்றாகிப்போகிறது மத்தியதர உழைக்கும் மக்களுக்கு. பிறகு அந்த நிகழ்வுகள் பற்றிய விமர்சனங்கள், சர்ச்சைகள் இவற்றையும் ஊடகங்களே கிளப்பிவிட்டு பிறகு அவர்களே பதிலும் கொடுப்பார்கள். நாங்களும் வாயைப்பிளந்து இருக்கையின் நுனிவரை வந்து அதை பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். பிறகு நாங்கள் அதுபற்றி பேசி, பதிவெழுதிவிட்டு பலசமயங்களில் அடுத்த பதிவுக்கு என்ன தலைப்பு என்று யோசிக்கத்தொடங்கிவிடுவோம். அதை தவறென்றும் கூறமுடியாது. காரணம், எங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையின் அழுத்தங்களிலிருந்து வேறெப்படித்தான் எங்களை விடுவித்துக்கொள்வது. இவ்வாறான கவனச்சிதறல்கள் தேவைபடுகின்றன!!

தொழிற்புரட்சிக்குப் பின்னான தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் பயனாக வேலைப்பழு குறைந்து போகும்,பொழுபோக்கு மற்றும் குடும்பத்துக்கான நேரம் அதிகமாகும் என்று கற்பனை எல்லாம் செய்துகொண்டோம். ஆனால் இன்றைய யாதார்த்தம் அப்படி இல்லாமல் போனது தான் கசப்பான உண்மை. பணிபுரியும் நிறுவனத்துக்காக உழைத்து ஓடாய் தேய்ந்து போவது மட்டுமல்ல; காலமாற்றத்துக்கேற்ப துறைசார் தகவல் தொழில்நுட்ப அறிவு, சாமர்த்தியம், செயற்திறன் போன்றவற்றையும் கூடவே வளர்த்துக்கொள்ளவே வேண்டியிருக்கிறது. ஆனாலும், வேலை உத்தரவாதம் என்பதெல்லாம் சந்தேகம் தான். பெரும்பாலும் கணணி முதற்கொண்டு அத்தனை இயந்திரங்களும் மனிதர்களின் வேலைகளை பறித்துக் கொள்ளுமோ  என்கிற பயம் இன்னமும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. 

இறுதியாக நான் என் முதல் பதிவில் குறிப்பிட்ட Abraham Maslow சொன்ன மனித தேவைகளை மறுபடியும் நினைத்துப்பார்க்கிறேன். 

கால ஓட்டத்தில் மனித தேவைகளும் அதிகரித்து வாழ்க்கைமுறைகளும் கூட மாற்றமடைந்து, இன்று கற்பனைக்கும் எட்டாத அற்புத வாழ்வில் மனம் திளைத்து வாழ்ந்து தேய்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். மனித தேவைகளை Abraham Maslow ஐந்தாக வரிசைப்படுத்தியுள்ளார். Physiological, Safety and Security, Love & Belonging, Self-Esteem, Self-Actualization என்பதே அவை. உடற்கூற்றின் தேவைகள் நீர், உணவு முதற்கொண்டு sex என்பது வரையும் (Physiological), உயிர்வாழ்தலுக்குரிய பாதுகாப்பும் காவலும் (Safety & Security), எங்கள் மீது அன்பு காட்டவும் சொந்தம் கொண்டாடவுமான உறவு (Love & Belonging), சுயமதிப்பீடு (Self-Esteem), மேற்சொன்ன நான்கும் ஒருங்கே அமையப்பெற்று அதில் தன்னிறைவு கண்டால் இறுதியாக ஒருவர் தன் அறிவு, திறமைகளின் அடிப்படியில் தன்னைத்தனே இனங்கண்டு சுயவிருத்தியை அடைதல் (Self Actualization) என்பனவாகும். இந்த ஐந்தில் எங்கோ ஓரிடத்தில் நிறைவு காணப்படாவிட்டாலும் மனித மனம் சிதைந்து போகும். 
   
எங்களை நாங்களே சமப்படுத்தி, வாழ்க்கையை பொருளாதார, தொழில்நுட்ப, சமூக மாற்றங்களுக்கேற்ப வசப்படுத்தி புரிந்துகொண்டு வாழ்வின் அடிப்படை தேவைகளையும், சந்தோசங்களையும் "Leisure Revolution" என்கிற கனவையும் எப்படி தக்கவைத்துக் கொள்ளப்போகிறோம்!!!  ஆனாலும், ஓடும்வரை ஓடு, நிறுத்தாதே. ஓடுவதை நிறுத்திவிட்டால் எனது வாழ்க்கை, கனவுகள், வெற்றிகள் எதுவும் எனக்கு சொந்தமில்லை என்பதுதான் என் கருத்து.


தொடர்புடைய முந்தைய பதிவுகள்





  

ஜனவரி 16, 2011

கவிதைகள் இரண்டுவிதம்!



கொடிய வறுமை !




ஒளவையார் பாடிய
இளமையில் வறுமை
என் வாழ்விலும்
அடித்துப் பிடித்து
வறுமைக்கோட்டை அழித்துவிட்டு
திரும்பிப்பார்த்தேன்...
வயதோடு
வாழ்க்கையையும் கோட்டைவிட்டிருந்தேன்

*********************************************************
அலைந்து பெற்ற அனுபவம்
செல்வத்தை தந்தது
வறுமைக்கோட்டை
தாண்டிவிட்டோம் என்று
திரும்பிப் பார்த்தேன்
நான்
இழந்த இளமை
என்னைப்பார்த்து சிரித்தது



திருட்டும்...! லஞ்சமும்....!!




சின்னச் சின்ன திருட்டில் தான்
ஆரம்பித்தது
முதலில் பார்வை
சிரிப்பு, உன் அசைவுகள்
யாருமில்லா நேரத்தில் நீ செய்யும்
அசட்டுத்தனங்கள்
புரியாத உலகை
விழிகள் விரியப் பார்க்கும்
உன் குழந்தை தனம்....
பிறகு உத்தேசமாய் யோசித்தேன்
காதலின் பெயரால் உன்னை
உன் இதயத்தை
மொத்தமாய் திருட....
ம்ஹீம்... வேண்டாம்
பல நாள் திருடன்/திருடி
ஒரு நாள் அகப்படும்போது பார்த்துகொள்வோம்
காதலை லஞ்சமாய் கொடுத்து
உன்னிடம் ஆயுள் கைதி ஆகிறேன்.

**********************************************************

சிரிப்பு, உன் அசைவுகள்
யாருமில்ல நேரத்தில் நீ செய்த
அசட்டுத்தனங்கள்
அத்தனையும் எனக்கு
காதலை அறிமுகப்படுத்தியது
திருடிய நீ வெளியேயிருக்க
நான் மட்டும் உன் காதலை ஏற்று
ஆயுள் கைதி ஆகிப்போனேன்.



ஜனவரி 13, 2011

அவலவாழ்வின் அனுபவங்கள்.....!!


வாழ்க்கை என்றால் என்ன? மனிதனைத்தவிர வேறந்த உயிரினமும் இந்த கேள்வியை கேட்குமா தெரியவில்லை. வாழ்க்கையை எந்த தத்துவ விசாரணை மூலமோ அல்லது கருத்தாக்கங்கள் மூலமோ எளிதில் விளங்கிக்கொள்ள முடிவதுமில்லை. அதை விளக்கவும் முடியுமா தெரியவில்லை. அப்படியானால் வாழ்க்கை என்றால் என்னதான் அர்த்தம். பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடைப்பட்ட கால அனுபவம், வாழ்வு வாழ்க்கை என்று அகராதி விளக்கம் தருகிறது.

அப்படியானால் அனுபவம் தான் வாழ்க்கையா! அனுபவங்கள் மட்டுமே வாழ்க்கையை நகர்த்துகிறதா!ஒருவரின் அனுபவங்களுக் கேற்றாற்போல் அவரவர் வாழும் இடத்துக்கும், சூழலுக்கும், சூழ்நிலைக்கும் ஏற்ப இசைவாக்கம் (Adaptation) அடைவதா வாழ்க்கை! வாழும் சூழலுக்கும், சூழ்நிலைக்கும் ஏற்ப இசைவாக்கம் என்பது இயல்பாய் இருக்கவேண்டுமா அல்லது அது கைவர பகீரத பிரயத்தனம் செய்யவேண்டுமா! சிலருக்கு இது வெகு சுலபமாக கைகூடும் என்றாலும் இந்த இசைவாக்கம்  என்பது எல்லா நேரத்திலும் ஓர் சந்தோசமான மனோநிலையை/மன உளைச்சலை  (Eustress) கொடுக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. Eustress என்பது மனதுக்கும் உடலுக்கும் புத்துணர்ச்சியை கொடுப்பது. பெரும்பாலும் காதல் தான் இந்த "Eustress" வரிசையில் முதலிடத்தில் இருக்கிறது. விரும்பாத மாற்றங்களுக்குள் எங்களை நாங்களே திணித்துக்கொள்ளும் போது உண்டாவது "Distress" ஆரோக்கியமற்ற மனஉளைச்சல்.

சந்தோசமான பொழுதுகளில் வாழ்க்கை என்கிற கருத்தியலுக்கு, மனித இருப்புக்கு ஓர் விளக்கமும்; கஷ்டங்கள், கவலைகள் சூழ்ந்து பிடிக்கும் போது அதற்கு வேறோர் விளக்கமும் கொடுப்பவர்களே எம்மில் பலர் இருக்கிறோம். நம்பிக்கைக்கும் ஏமாற்றத்திற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியில் தான் ஒவ்வொருவரும் எங்களை நாங்களே தரிசித்தும் கொள்கிறோம், சுயதரிசனம். அந்த புரியாத இடைவெளிகளில் எங்கள் அனுபவங்களை இட்டு நிரப்பி ஒன்றில் கரைசேருவோம் அல்லது மீள முடியாதபடி மூழ்கிப்போவோம். ஆங்கிலத்தில் அடிக்கடி சொல்வார்கள், "Swim or sink" என்று.


மனிதனும் இயற்கையின் ஓர் அங்கம் தான் . மனிதனைச் சூழவுள்ள கவனமாற்றங்கள், கவனச்சிதறல்கள் இதை அடிக்கடி அல்லது அவ்வப்போ மறந்து போக செய்கிறது. இயற்கை, அது தனிமனித அங்கம் முதல் அண்டசராசரம் வரை, தன்னை எப்போதுமே சமநிலையில் வைத்துக்கொள்ளவே முயல்கிறது. அந்த சமநிலைக்கு பங்கம் வரும்போது ஒன்று இயல்பாகவே இயற்கை தன்னை சமப்படுத்திக்கொள்கிறது. அல்லது சீற்றம் கொள்கிறது. அழிவு நேரிடுகிறது. இன்று சுற்றுச்சூழல் இயற்கையால் உண்டாகும் அனர்த்தங்களை விடவும் மனிதனால் சகமனிதனுக்கு உண்டுபண்ணப்படும் அழிவே மிதமிஞ்சி இருக்கிறது.

ஆதிகாலத்தில் இயற்கைக்குப்பயந்த மனிதன் அதனை வழிபடத்தொடங்கினான். அதுவே பின்னர் அவனை எப்போதும் ஏதோ ஒன்றுக்கு  பயப்படவும்; அதன்நிமித்தம் உருவாக்கப்பட்ட வாழ்க்கை நெறிகளை கற்றும் கொடுத்தது. இங்கே நெறிகளின் வழிகாட்டலின்  படி வாழ்ந்து மாமனிதர்கள் ஆனவர் எத்தனைபேர்! பல சமயங்களில் கண்டதே காட்சி. கொண்டதே கோலம் என்று ஆகிப்போகிறது வாழ்வு. இதில் சகமனிதர்களை நீ உன்னைப்போலவே நேசிக்க கற்றுக்கொள் என்று யாராவது சொன்னால் தான் சிந்திப்போம்; "நான் என்னை எவ்வளவு நேசிக்கிறேன்" என்று.

தன்னைத்தானே நேசிக்கத்தெரியாதவன் தான் சகமனிதனை துன்புறுத்துவான், கொடுமைகள் செய்யத் தயங்க மாட்டான். வாழ்க்கையே பள்ளிக்கூடம். அனுபவங்களே ஆசான் என்பார்கள். பெரும்பாலும் வாழ்க்கையில் கசப்பான அனுபவங்களை சந்தித்தவர்கள் அதையே தங்களைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் உண்டாக்குவார்கள் என்று சொல்வார்கள். தங்களைத் தாங்களே அல்லது தங்கள் பிரச்சனைகளை அடையாளம் காணத் தெரியாதவர்கள் சமூகத்தில் எப்போதுமே பிரச்சனைக்குரியவர்கள் தான்.

இவர்களின் இயற்கையை மீறிய அதற்குப் புறம்பான மனித இயல்புகள் வெளிப்படும்போது தான் நோய்க் கூறுகள் கொண்ட மனோ நிலைக்கு ஓர் சமூகம் தள்ளப்படுகிறது. இன்று இலங்கையில் இதுதான் நடக்கிறதோ என்று நினைக்க தோன்றுகிறது. ஓர் நோய்க்கூறு கொண்ட சமூகம் நலிந்தோரை மேலும், மேலும் முடமாக்க முனைவதேன்? அதற்கு அரசுகளும் சட்டங்களும் கூட உடந்தையாவதேன்.

இலங்கையில் ஏற்கனவே சிங்களத்துக்கும் சிங்களர்க்கும் தான் அரசியல், சமூக, பொருளாதார, கலாச்சார கூறுகளில் எல்லாத்திலுமே முதலிடம். அது போருக்குப்பின்னான தமிழர் வாழ்வில் இன்னும் காயம்பட்டுப்போயிருக்கிறது (Vulnerable). அது புறநிலைக்காரணிகள், அகநிலைக்காரணிகள் என்று இரண்டுபடுகிறது. இங்கே புறநிலைக்காரணிகள் எப்போதும் சூழ்ந்திருக்கும் ராணுவமும் ஆயுதக்குழுக்களும் கூடவே திட்டமிடப்பட்டு தமிழர் நிலங்களில் குடியேற்றப்படும் சிங்களர்களும். இதையெல்லாம் எதிர்க்கவோ அல்லது அது பற்றிப் பேசவோ கூட அச்சப்படும் சூழலில் ஓர் பாதுகாப்பற்ற தன்மையும், எதிர்காலம் பற்றிய நிச்சயம் இல்லாத்தன்மையுமே தமிழர் வாழ்வில் மிச்சம் சொச்சமாய் இருப்பது. பிறகு அவர்கள் வாழ்வில் எது தான் மிஞ்சியிருக்கும். பிறகு வாழ்வின் அர்த்தம் தான் என்ன!!

இன்று எனக்கிருக்கும் வாழ்க்கை பற்றிய அற்ப கேள்விகள் தான் ஓர் யாழ்ப்பாணத்  தமிழனுக்கும் இருக்குமா? சிங்கள அடக்குமுறைக்கு அடிபணிந்தே அவர்கள் வாழ்க்கை பற்றிய அர்த்தமும் மனப்போக்கும் மாறிப்போயிருக்கிறது. இதுதான் அவர்களின் வாழ்க்கை பற்றிய இசைவாக்கம். வடக்கில் குறிப்பாக யாழ்ப்பணத்தில் இந்த புற மற்றும் அகநிலைக்காரணிகள் பற்றிய அழுத்தம் அதிகரிக்கும் போது எப்படிப்பட்ட மனோநிலைக்குள் தள்ளப்படுவார்கள். பாரிய மன உளைச்சலுக்கு (Distress) ஆளாகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கணக்கில்லா இடப்பெயர்வுகள், சொத்துகளின் இழப்பு, பொருளாதார தடை, ராணுவ அட்டூழியங்கள், உயிர்ப்பலிகள்  இவைதான் ஆண்டாண்டு காலமாய் இலங்கை அரசு தமிழர்களுக்கு வழங்கிய சமூக, அரசியல், பொருளாதார, கலாச்சார அழிவுகள். அது போருக்குப்பின்னும் வேறுவடிவங்களில் தொடர்கிறது. பெரியவர்கள், சிறியவர்கள் என்கிற வயது பேதமின்றி தமிழர்கள் எல்லோரையுமே இது பாதிக்கிறது. ஆனால், குழந்தைகள் மனோநிலை எப்படி இதை சமபடுத்த முயற்சிசெய்யும்.  அனுபவமே வாழ்க்கை என்றால் அந்த அனுபவம் குழந்தைகளுக்கு கிடையாதா! அவரவர்க்கு என்ன திறமைகள் இருக்கிறதோ அந்த வழிவகைகளில் அந்த அனுபவப்பகிர்வுகள் சரித்திரத்திலும் இடம்பிடிக்கும். அது எழுத்து, ஓவியம், இசை, நடனம், கவிதை என்று எல்லாவழிகளிலுமே.

அடக்குமுறையால் பாதிக்கப்பட்ட இரண்டு குழந்தைகளின் நாட்குறிப்புகள் உலக சரித்திரத்தில் இடம்பெற்றிருக்கிறது. அவை ஜெர்மனியில் பிறந்த யூத இனத்தைச்சேர்ந்த Anne Frank (June 12, 1929- early March 1945) மற்றும் சோவியத் ஒன்றியத்தில் ஸ்டாலின் காலத்தில் வாழ்ந்த Nina Lugovskaya (I want to live)  ஆகிய  இரண்டு பதின்மவயதுப்  பெண்களின் நாட்குறிப்புகள். இதில் Anne Frank இன் நாட்குறிப்பு சில உலகத்தலைவர்களால் மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது.

"John F. Kennedy discussed Anne Frank in a 1961 speech, and said, "Of all multitudes who throughout history have spoken for human dignity in times of great suffering and loss, no voice is more compelling than that of Anne Frank.


Nelson Mandela addressed a crowd in Johannesberg, saying he had read Anne Frank's diary while in prison and "derived much encouragement from it". He linked her struggle against Nazism to his struggle against apartheid, drawing a parallel between the two philosophies.


சோவியத் ஒன்றியத்தின் நீனாவுக்கு கிடைத்த தண்டனை...Their sentence was harsh; Five years of hard labour in the Siberian gulag, followed by seven years of internal exile. 


Courtesy: Tamil Canadian 

எங்கள் குழந்தைகள் ஈழத்தில் நாட்குறிப்பு எழுதித்தான் தங்களுக்கு நடக்கும் அநியாயங்களை சொல்லவேண்டும் என்பதில்லை. அப்படியே எழுதினாலும் அவர்களின் நிலை என்னாகும் என்பது எல்லோரும் அறிந்ததே. சோவியத் ஒன்றியத்தில் நீனாவுக்கு நடந்தது தான் ஈழத்தின் குழந்தைகளுக்கும் நடக்கும் என்று சொனால் அது மிகையில்லை. எத்தனையோ சர்வதேச அமைப்புகள்,  UNICEF போன்றவற்றுக்கு இதுதான் ஈழத்தில் நடக்கிறது என்று தெரியும். ஆனாலும் அதை தடுக்க ஏதும் வழிவகைகள் செய்வதாய் தெரியவில்லை. தலைவர்களும், அரசியல்வாதிகளும் எப்போதும்  போல் மேலேயுள்ளது போன்ற மேற்கோள் காட்டி (அது மக்களுக்கு புரிகிறதோ இல்லையோ!) மேடையில் முழங்கிவிட்டு போய்விடுவார்கள். பாதிக்கப்படுபவர்கள் வாழ்வு மட்டும் என்றைக்குமே அவலத்தில் தான்.

இது வன்னியில் இருந்து  இடம்பெயர்ந்த ஓர் ஈழத்தமிழ் குழந்தையின் கவிதை. இது உலகத்தின் எந்த தலைவரையாவது எட்டுமா!!! இந்த கவிதை சொல்லும் ஈழத்தில் மானிட வாழ்வின் மாண்புகளை, இழப்புகளை, அதன் வலிகளை, அனுபவங்களை உலகம் எப்போது புரிந்துகொள்ளும்!!!

Tham Thimithimithom Thaiyathom

Tham Thimithimithom
Living we were- on Vanni soil
Living we were
Educating ourselves we were - Joyfully
Educating ourselves we were
Running around we were - with friends
Running around we were
Came the airplanes- on us
Throwing bombs
Died relations- our
Relations fell
Race destroyed- Tamil
Race disappeared
Life destroyed- our
Life scattered
Suffering saw- we
Sadness imposed
Caged by war- we were
Trapped in suffering
Enough the sorrow- we
Escape to survive -
Song/Poem by Vanni IDP school student
நன்றி: War without Witness 



நன்றி: Google


ஜனவரி 07, 2011

இது சும்மா.....பலதும் பத்தும்!!


எதைப்பற்றி எழுதுவது என்ன எழுதுவதென்று ஒன்றுமே தோன்றவில்லை. எதையாவது எழுத்தொடங்கினாலும் அது எங்கே ஈழத்தில் போய் முட்டிமோதி நிற்குமோ என்று பயம் வருகிறது. அது பற்றி யோசிக்கதொடங்கினால் முடிவின்றி நீளும் நினைவுகள். வெளியே போகலாமென்றால் குளிருக்குப் பயம். கண்ணாடிக்கு வெளியே பனியை வேடிக்கைபார்ப்பதும்; செய்தித்தளம், தமிழ்மணம் என்றும் பொழுது கழிந்தது. 



செய்தியில் ஈழத்தில் வடக்கில் ராணுவமும், தமிழ்நாட்டில் அ. தி. மு. க. காரர்களும் கைகளில் மரக்கறி வகைகளோடு காட்சியளித்தார்கள். ஈழத்தில் இப்போ சிங்களராணுவம் விவசாயிகளிடமிருந்து மரக்கறிவகைகளை வாங்கி, பிறகு அதை பொதுமக்களுக்கு குறைந்த விலைக்கு விற்கிறார்களாம். ம்ம்ம்ம்.... நாங்கள் நம்பிட்டம்!! தமிழ்நாட்டில் விலைவாசி உயர்வைக்குறித்து மாநில, மத்திய அரசை கைகளில் மரக்கறிவகைகளை ஏந்தியபடி எதிர்ப்பை தெரிவித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். இருந்தாலும், உள்துறை அமைச்சரும் இந்த விலைவாசி உயர்வை கட்டுப்படுத்த முடியாது என்று கூறிவிட்டாராம். 


பாத்தீங்களா....!!! இலங்கை அரசுக்கு, சிங்கள ராணுவத்துக்கு தமிழர்கள் மீதுள்ள அக்கறை இந்தியாவில் ஓர் மத்திய உள்துறை அமைச்சருக்கு இருக்கா அப்படீன்னு யாரும் குண்டக்க, மண்டக்கவா கேள்வியெல்லாம் கேட்ககூடாது. 



அமெரிக்காவில் இரண்டு சகோதரிகள் $11 டொலர்களை திருடியதற்காக பதினாறு வருடங்கள் சிறைத்தண்டனை அனுபவித்தார்களாம். பிறகு ஓர் சகோதரி மற்றவரின் சிறுநீரகம் பாதிக்கப்பட்டதால் தன் இரண்டில் ஓர் சிறுநீரகத்தை மற்றவருக்கு தானமாய் கொடுக்கிறாராம். இப்போ இரண்டு பெறும் விடுதலை செய்யப்பட்டுவிட்டார்களாம். 

என்னப்பா இது....! 17, 60, 00, 00, 00, 000/ 1.76 லட்சம் கோடி ரூபாய் அடிச்சவங்களையே ஆற, அமரத்தான் இந்தியாவில் விசாரிக்கிறார்கள். அப்பிடியே விசாரிச்சாலும் தண்டனை கிடைக்குமா என்றெல்லாம் நாங்க ஆவலோட காத்திருக்கிறோம். இவங்க வெறும் பதினோரு டொலருக்கு பதினாறு வருட தண்டனையாம். இந்த அமெரிக்கா காரங்க எப்பவுமே இப்பிடித்தான் Living Together தொடக்கம் விக்கிலீக்ஸ் வரைக்கும் எல்லா விஷயத்திலேயும் மற்ற நாட்டுக்காரர்களை பொறாமைப்பட வைக்கிறது. பிறகு அதை சரியா அமெரிக்கர்கள் மாதிரியே follow பண்ணத்தெரியாமல் சொதப்புவது. 

அப்புறமா, இங்கே கனடாவில் விஜய் தொலைக்காட்சி, ஜெயா தொலைக்காட்சி இரண்டுமே ஓடிட்டிருக்கு, Promotion போல!! எப்போ சனல் மாத்தினாலும் மைக் ஒன்றை கையில் பிடித்துக்கொண்டு யாராவது இரண்டு, மூன்று பேர் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நேரெதிரே இன்னொருவரும் மைக் ஒன்றை பிடித்தபடி!!! இவர்களுக்கு கையும், வாயும் வலிக்காதா என்று எனக்கு கஷ்டமா கிடக்கு. எல்லா நிகழ்ச்சிகளுமே பெரும்பாலும் சினிமா சம்பந்தப்பட்டவர்களை அல்லது அது சம்பந்தமான நிகழ்ச்சிகளாகவே இருக்கு என்பது நான் கவனித்தது, கவலைப்பட்டது. 

தன்னை அதிகம் வெளிக்காட்டாமல் எப்போதுமே தன்னடக்கத்தோடு மூன்று தளங்களை வைத்து ஜமாய்க்கும் "தவறு" அவர்களின் தளத்தில் என்னை கவர்ந்த படங்கள் இரண்டு. அப்படியே படத்தோட சேர்த்து ஒரு தத்துவமும் சொல்லியிருக்கிறேன் :))

இது கொஞ்சம் தனியாய்... எல்லாத்திலிருந்தும் விட்டுவிலகி...!!!


இது தான் ஊரோடு ஒத்துவாழ்வதோ...!!



இறுதியா, விக்கிலீக்ஸ் பற்றி இங்கே தமிழ் தொலைக்காட்சியில் ஓர் கலந்துரையாடல். அதில் ஓர் ஆய்வாளர் சொன்னார் இப்போவெல்லாம் நவீன தொலைத்தொடர்பு சாதனங்கள் மூலம் எல்லோருடைய அந்தரங்கமும் எட்டிப்பார்க்கப்படுகிறது, தெரிந்ததுதானே.

ஒவ்வொரு நாட்டின் பொதுமக்களுக்கும் தெரிய வேண்டிய (Right to Information) குறிப்பிட்ட செய்திகள் கூட மறைக்கப்பட்டோ அல்லது திரிக்கப்பட்டோ தானே குத்துயிரும், கொலையுயிருமாய் வெளியிடப்படுகின்றன. இப்போ எத்தனையோ நாடுகள் பற்றிய உண்மைகள் விக்கிலீக்ஸ் மூலம் உலகின் கண்களின் முன்னே. ஆனால், இதையெல்லாம் நாங்கள் வெறும் பார்வையாளராய் (Spectator) பார்த்துக்கொண்டிருக்கப்போகிறோமா அல்லது எங்களை எல்லாவிதத்திலும் பாதிக்கும் இந்த விடயங்களை ஏதாவது நடைமுறைச் சாத்தியங்களோடு கூடிய செயற்திறனோடு எதிர்த்து செயற்படப் போகிறோமா!! 


ஜனவரி 05, 2011

அவரவர் இயல்புகளோடும், கடமைகளோடும்....!!


திரைப்படத்துறை என்பது மிகவும் பலம் வாய்ந்த ஓர் ஊடகம். அதை சிறந்த முறையில் பயன்படுத்தி உலகில் மனித வரலாற்றை, கருத்துகளை இன்றுவரை சர்வதேசத்தில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். கடந்தகால வரலாறுகள் இந்த சினிமாக்கள் மூலம் கூட சில சமயங்களில் ஆவணப்படுத்தப்படுகிறது. இன்றுவரை யூத இனத்தவர்கள் Hollywood இல் தங்கள் இனவழிப்பு பற்றிய வரலாற்றை திரைப்படங்கள் மூலம் சொல்லிகொண்டிருக்கிறார்கள். அப்படி நான் சமீப காலங்களில் பார்த்தது "Inglorious Bastards" (Comedy & Violent ) மற்றும் "The Boy in the Striped Pajamas".

இது தவிர என்னை எப்போதுமே கவர்ந்த "Amistad" என்கிற திரைப்படம். ஆபிரிக்கர்கள் அமெரிக்காவில் அடிமைகளாக்கப்பட்டு, சித்திரவதை செய்யப்பட்டு எப்படி கொலைசெய்யப்படுகிறார்கள் என்பதை விளக்கும் முழுநீள ஆவணப்படம். கறுப்பினத்தவர்களின் வரலாற்றை இந்த திரைப்படம் மூலம் ஆவணப்படுத்தியவர் யூத இனத்தைச் சேர்ந்த Steven Spielberg. இந்த திரைப்படத்தை நான் பார்த்தபோது மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன்; இப்படி ஓர் நிலை ஈழத்தமிழனுக்கு வரக்கூடாது என்று. ஆனால், இன்றோ அதற்கு எந்தவிதத்திலும் குறைவில்லாமல், இன்னும் சொல்லப்போனால் அதைவிட மோசமான நிலை ஈழத்தமிழனுக்கு.



எனக்குத்தெரிந்து தமிழக தமிழ்த்திரையுலகம் அப்படி ஏதும் தமிழர் வரலாற்றை சிறப்பாக ஆவணப்படுத்தியதாய் தெரியவில்லை. ஆனால், புலத்தில் சில ஈழத்தமிழர்கள் ஈழத்தின் அவலத்தை குறுந்திரைப்படங்களாக அதை சொல்லும் முயற்சியில் ஓரளவு வெற்றியும் கண்டிருக்கிறார்கள். ஈழத்தமிழனின் இனவழிப்பை ஏன் தமிழக சினிமாவால் ஆவணப்படுத்த முடியவில்லை என்று வருத்தம் இருந்தாலும், அதற்குரிய அரசியல் காரணிகள் யாருக்கும் தெரியாததோ, புரியாததோ அல்ல. இருப்பினும், சில திரைப்படங்களிலும் சரி, நேரடியாகவும் சரி ஒரு சில சினிமா நட்சத்திரங்கள் தங்கள் ஆளுமையை பயன்படுத்தி சில கருத்துருவாக்கங்கள் செய்வதும், இலங்கை அரசிற்கு  Ambassador (எனக்குத்தெரிந்த தமிழில் "இலங்கை அரசின் பிரச்சார பீரங்கி") வேலை செய்வதும் உடன்பாடல்ல.

Indian film actress Asin

எங்கள் மத்தியில் எல்லோரையும் ஒரே பட்டியலில் சேர்த்துவிடமுடியாது. ஈழத்தில் கோவில் திருவிழா என்று இங்கிருந்து புடவை, நகைகள் வரை (அங்கே ஈழத்தில் இவ்வளவு தரமானதாய் கிடைக்காதாம்) அள்ளிக்கட்டிகொண்டு போகிறவர்கள், யாராவது ஓர் புகழ்பெற்ற சினிமா நட்சத்திரத்தை அழைத்து விழா நடத்தி பிறவிக்கடலை தொபுக்கடீர் என்று குதித்து நீந்தி கடப்பவர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள், மாத்துக்கருத்து மாணிக்கங்கள்  என்று எத்தனையோ வகையறாக்கள் இருக்கிறார்கள். அதே போல ஒருசில சினிமாப் பைத்தியங்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு ஈழத்தமிழர்கள் எல்லோருமே அப்படித்தான் என்ற முடிவுக்கும் வரமுடியாது. இவர்களுக்கும் சேர்த்து தான் ஓர் தலைவன் தன் இரு தலைமுறையை, ஆயிரக்கணக்கான போராளிகளும் தங்கள் உயிர்களை அழித்துகொண்டார்கள் என்று யாராவது விளக்க முற்பட்டால் அவ்வளவுதான். பிறகு, என் போன்றவர்களுக்கு கிடைக்கும் பெயரே வேறு.


பொதுவாக தமிழர்களில் திருந்தாதவர்கள் அப்படியே தான் இருக்கிறார்கள். மற்றவர்கள் தங்கள் வரையில் தமிழுக்கும், தமிழ் இனத்துக்கும் செய்யவேண்டிய கடமைகளை செய்துகொண்டுதானிருக்கிறார்கள். அண்மையில் தமிழ்நாட்டை சேர்ந்த தமிழர்கள் தென்னாபிரிக்காவில் நடைபெற்ற "இடதுசாரி மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்கள்" மாநாட்டில் இலங்கையின் பிரதிநிதிகளாய் கலந்துகொண்ட நாமல் ராஜபக்க்ஷே, எஸ். பி. திசாநாயக்க போன்றோர் அங்கே உரையாற்ற கூட விடாமல் இவர்கள் முகத்திரையை கிழித்திருக்கிறார்கள். இது தமிழ்நெட்டில் நான் படித்த கொஞ்சம் பழைய செய்திதான். இலங்கை அரசியலில் இது ஓர் வழமை. இலங்கை ஜனாதிபதியாகட்டும், அவர் ஐ. நா. வில் பேசப்போனாலும், Oxford Union இல் உரையாற்றப்போனாலும் கூட்டமாய்த்தான் போவார்கள். எனக்கு நடிகர் ரஜனிகாந்த் ஏதோ ஓர் திரைப்படத்தில் சொன்ன வரிகள் இப்போ அநியாயத்துக்கு ஞாபகம் வருகிறது. வழக்கம் போல் இலங்கையிலிருந்து பரிவாரங்களாய் தென்னாபிரிக்காவுக்கு கிளம்பிப்போய், அங்கே தமிழ்நாட்டை சேர்ந்தவர்களிடம் கொஞ்சம் மூக்குடைப்பட்டுத்தான் போனார்கள். இதுக்கெல்லாம் நான் நன்றி சொல்லமாட்டேன். இது தமிழக தமிழர்களின் கடமை.

பிந்திய இணைப்பு: TamilNet : மாநாடு பற்றிய ஒலிவடிவம் 

சரி, அப்படியே இன்னுமோர் விடயத்தையும் சொல்லிவிட்டுப்போகிறேன். இப்போ, நடிகை அசின் நடித்து வெளிவரப்போகும் "காவலன்" திரைப்படத்தை புறக்கணிக்கச்சொல்லி புலத்து தமிழர்களுக்கு ஒரு சாராரால் அறிவுறுத்தப்படுகிறது. ஆனால், இது செவிடன் காதில் ஊதிய சங்கு என்பதே என் கருத்து. புலத்தில் கஷ்டப்பட்டு உழைக்கும் உழைப்பையே கொட்டிகொடுத்து சினிமா நட்சத்திரங்களுக்கு விழா எடுத்து நஷ்டப்பட்டாலே புத்திவராது எங்களுக்கு. அசினை புறக்கணி என்றால் மட்டும் புறக்கணிப்போமா!


இப்போ என்னுடைய தனிப்பட்ட கருத்து, இனமான உணர்வுள்ளவர்கள் "காவலன்" திரைப்படத்தை புறக்கணிப்பார்கள். ஈழத்தமிழர்கள் சர்வதேச அரசியல் புரிந்தவர்கள். வலிகளிலிருந்தும் எண்ணில்லா இழப்புகளிலிருந்தும் தங்களை தங்கள் வாழ்க்கையை புதுப்பித்துக்கொண்டவர்கள். வியாபார நோக்கினை மட்டுமே கொண்ட தமிழ் சினிமாக்களில் வரும் எந்தவொரு உலக நாயகனும் எங்களுக்கு எங்கள் மண், மக்கள், போராட்டம் பற்றி பாடமெடுக்கிற அளவுக்கு நாங்கள் நடப்போமேயானால் அது எங்களுக்கே இழுக்கு. உலகில் எந்தவொரு புலம்பெயர்ந்த சமூகத்திற்கும் குறைவில்லாத  பலம் எங்களிடம் இருக்கிறது. அந்தப் பலத்தின் மூலம் சர்வதேசத்தில் எவ்வளவோ சாதித்திருக்கிறோம், இன்னும் சாதிப்போம்.




ஜனவரி 04, 2011

மன்மதன் அம்பு - ஈழத்தமிழர்கள் - அறிவுமதி.

மன்மதன் அம்பு திரைப்படம் நான் இன்னும் பார்க்கவில்லை. நடிகர் கமல்ஹாசன் அத்திரைப்படத்தில் ஈழத்தமிழர்கள் பற்றி நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ என்ன கருத்துக்களை சொல்லியியிருக்கிறார் என்பது தெரியாது. இது யாழ் தளத்தில் நான் கண்ட கவிதை, கவிஞர் அறிவுமதி எழுதியது.   


நடிகர் கமல்ஹாசன் ஈழப்போராட்டம் பற்றி குயுக்தியாய் தன் சில திரைப்படங்களில்  கடந்தகாலங்களில் விமர்சித்தவர் என்பது ஈழத்தமிழர்கள் அறிந்ததே. ஆனால், இதையெல்லாம் மனதில் நிறுத்தி ஈழத்தை இதுபோல் விமர்சிப்பவர்களின் திரைப்படங்களை புறக்கணிப்பவர்களும் அல்ல புலத்தில் வாழும் ஈழத்தமிழர்கள். 


30.12.2010. இரவு.. சத்யம் திரையரங்கு...

இரவுக் காட்சி உடன் பிறந்தார் அழைக்க..

கமல் படம்.

மன்மதன் அம்பு.

மார்கழி மாஸ ஸபா ஒன்றுக்கு

வந்து விட்@டா@மா

என்கிற அளவிற்கு

ஒரே கமலஹாஸன் களும்!

கமல ஹாஸிகளும்!



அடிக்கடி அய்யா பெரியாரின் முதுகில்

பதுங்கிக் கொண்டு

நூல்தனம் காட்டும் அவரை

பரமக்குடி பையன் என்றும்

பெரியாரின் பிள்ளை என்றும்

பிறழ உணர்ந்து உணர்த்தவும் முற்பட்டவர்கள்

இந்த

அம்பு...

இராம பக்தர்களின் கைகளிலிருந்து

இராவண திசை நோக்கி

குறிவைக்கப் படுகிற அம்புகளில் ஒன்று

என்பதை

உணர்ந்து திருந்துதல் நல்லது.



கவிஞர், அறிவுஜீவி, நாத்திகர் எனப்

பெரும்பகுதித் தமிழர்களுக்கு

அறிமுகமானவர்,

நவராத்திரித் தமிழனை

தசாவதாரத்தால்

முறியடிக்கவும் முயன்றுபார்த்தவர் கமல்.



இந்த மன்மத அம்புவின்

வாயிலாக...

தமிழர்களை, தமிழர்கள் இன உணர்வை,

தாய்த் தமிழை

இழிவு செய்வதில்

உயிரே.. மணிரத்னம், அங்கவை சங்கவை

புகழ் சுஜாதா ஆகியோரைத்

தாண்ட முயற்சி

செய்திருக்கிறார்.



"தமிழ் சாகுமாம்...

தமிழ் தெருப் பொறுக்குமாம்.'



வீடிழந்து, நாடிழந்து,

அக்காள் தங்கைகளின்

வாழ்விழந்து...

ஏதிலிகளாய் இடப்பெயர்வுற்று...

கொத்துக் கொத்தாய்

தம்

சொந்தங்களை

மொத்தமாய்ப் பலியெடுத்த

கொடுமைகளுக்கு

இன்னும் அழுதே முடிக்காத

அவர்கள் வாழும் (அ) பிழைக்கும்

இடத்திற்கே போய்..

பனையேறி விழுந்தவரை

மாடு

மிதித்ததைப் @பால...

வாடகை வண்டி ஓட்டுகிறவராக

ஓர் ஈழத் தமிழரை.. தங்களிடம்..

பாத்திரம்.. பிச்சைக் கேட்பவராக..

கதா பாத்திரமாக்கி..

ஒரு செருப்பாக அன்று..

இரு செருப்பாகவும்

என்று

கெஞ்ச வைத்து..



இறுதியில்

அந்த எங்கள்

ஈழத் தமிழரை

செருப்பால் அடிக்கவும்

ஆசைப்பட்டு ஏதோவோர்

ஆத்திரத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ள

முயன்றிருக்கிறீர்களே

கமல்!

அது என்ன ஆத்திரம்!



போர்க்குற்றவாளியாகிய அந்தக்

கயவனின் தானோடு ஆடுகிற

சதைதானா உங்களுடையதும்! ஆம்..

சதைதானே உங்களுடையதும்!



அந்த உலகநாடுகளில் போய்.. பாருங்கள்.

அங்குள்ள கோயில்களில்

கழுத்துகள் நிறைய, கைகள் நிறைய

தங்க நகைகளாய்த் தொங்க விட்டு

உங்களவர்களை அர்ச்சகர்களாக

அவர்களைப் பார்த்து, பாதுகாத்து மகிழ்வதை!



தங்கள் பிள்ளைகளுக்கான

பரதநாட்டிய பயிற்சிக்காவும்,

அரங்கேற்றத்திற்காகவும்

இலட்சம் இலட்சமாய்க் கொட்டிக்

கொடுத்து அழைத்து, வரவேற்று,

சுற்றிக் காட்டி, கண்கலங்க

வழியனுப்பி வைத்து நெகிழ்வதை!

இந்தப் படம் எடுக்கப்போன

இடங்களில் கூட... நீங்கள்

பெரிய்ய நடிகர் என்பதற்காக

உங்களுக்காக

தங்கள் நேரத்தை வீணாக்கி

தாங்கள் சம்பாதித்த பணத்தை வீணாக்கி,

எவ்வளவோ உதவியிருப்பார்களே!



அத்தகைய பண்பாடு மிக்க

எங்கள் ஈழத்தமிழ் உறவுகளுக்கு

நீங்கள் காட்டுகிற

நன்றி இதுதானா கமல்!

செருப்புதானா கமல்!



ஈழத் தமிழ் என்றால்

எங்களுக் கெல்லாம்

கண்ணீர்த்

தமிழ்!

குருதித்

தமிழ்!



இசைப்பிரியா என்கிற

ஊடகத் தமிழ்த்தங்கை

உச்சரித்த

வலிசுமந்த

தமிழ்!



ஆனால்.. உங்களுக்கு மட்டும்

எப்படி கமல்...

அது

எப்போதும்

நகைச் சுவைத்

தமிழாக மட்டுமே

மாறிவிடுகிறது!



பேசி நடிக்கத் தமிழ் வேண்டும்.

தாங்கள் நடித்த

படத்திற்குக் கோடிகோடியாய்...

குவிக்க.. தமிழனின் பணம்

வேண்டும்.



ஆனால்

"அவன் தமிழ்

சாக வேவண்டும்

அவன் தமிழ்

தெருப் பொறுக்க

வேண்டும்.''



தெருப் பொறுக்குதல்

கேவலமன்று.. கமல்.

அது

தெருவைத் தூய்மை

செய்தல்!



தோட்டி என்பவர்

தூய்மையின் தாய்..

தெருவை மட்டும் தூய்மை

செய்தவர்கள் இல்லை..

நாங்கள்

உலகையே

தூய்மை செய்தவர்கள்..



"யாதும் ஊரே யாவரும்

கேளிர்' என்று

உலகையே பெருக்கியவர்கள்

நாங்கள்.

எங்களைப் பார்த்து

செருப்பைத் தூக்கிக்

காட்டிய

கமல் அவர்களே..

உங்களை

தமிழ்தான்

காப்பாற்றியது.

பசி நீக்கியது. நீங்கள்

வாழ்கிற வீடு, நீங்கள் போகிற

மகிழ்வுந்து,

நீங்கள் உடுத்துகிற உடை

அனைத்திலும்..

உங்கள்

பிள்ளைகள் படிக்கிற

படிப்பில்.. புன்னகையில்

எல்லாம்

எல்லாம்...!

கொத்துக் கொத்தாகக் கொல்லப்பட்ட

எங்கள்

ஈழத் தமிழ் உறவுகளின்

சதைப் பிசிறுகள்...

இரத்தக் கவுச்சிகள்

அப்பிக் கிடக்கின்றன.

அப்பிக் கிடக்கின்றன.



மோந்து பாருங்கள்.

எங்கள் இரத்த வாடையை

மோந்து பாருங்கள்

மோந்தாலும்.. எங்கள் இரத்த வாடையை மீறி

உங்கள்

படத்தில் வருகிற கைபேசியின் மேல்

வருகிற

மூத்திர வாடைதானே உங்களுக்கு

அதிகமாய் வரும்.



கமல்..

நகைச் சுவை என்பது

கேட்கும் போது

சிரிக்க வைப்பது!

நினைக்கும் போது

அழ வைப்பது!

ஆனால் உங்கள்

நகைச்சுவை

செருப்பால் அடித்து

எங்களைச்

சிரிக்கச் சொல்கிறதே!

இதில் வேறு... வீரம்..

அகிம்சைக்கான

வியாக்யானங்கள்!



அன்பான கமல்..

கைநாட்டு மரபிலிருந்து எங்களைக்

கையெழுத்து மரபிற்கு

அய்யாவும் அண்ணலும்

கரையேற்றி விட்டார்கள்.

இனியும் உங்கள்

சூழ்ச்சி செருப்புகளை

அரியணையில் வைத்து ஆளவிட்டு

அழகு பார்க்க மாட்டோம்.



சீதையைப் பார்த்து

"உயிரே போகுதே'

பாட மாட்டோம்.

சூர்ப்பநகையின் மூக்கறுபட்ட

வன்மம் அள்ளித்தான்

"உயிரே போகுதே'

பாடுவோம்.

ஆம்.. கமல்

தாங்கள் சொல்லியபடி..

எம்

தமிழ்

தெரு பொறுக்கும்!

எவன்

தெருவில்

எவன் வந்து

வாழ்வது

என்று

தெரு பொறுக்கும்!



அப்புறம்

எவன் நாட்டை

எவன்

ஆள்வது

என்ற

விழிப்பில்

நாடும்

பொறுக்கும்.



அதற்கு

வருவான்

வருவான்

வருவான்

"தலைவன்

வருவான்!'

இந்தத் தலைப்பையாவது

கொச்சை செய்யாமல்

விட்டுவிடுவது நல்லது கமல்.



நீங்கள் பிறந்த இனத்திற்கு

நீங்கள்

உண்மையாக

இருக்கிறீர்கள் கமல்!



நாங்கள்

பிறந்த

இனத்திற்கு

நாங்கள்

உண்மையாக இருக்க வேவண்டாமா?


அன்புடன்

அறிவுமதி



நன்றி: கவிதை - யாழ் தளம், படம் - sathis-sathis.blogspot.com 

குழந்தைகளும் இருண்டுபோன கர்ப்பக்கிரகங்களும்...!!


என்னைச்சுற்றி நடக்கும், என்னை பாதிக்கும் விடயங்களை பற்றி யோசிக்கும் போது, அது சிந்தனையில் தொடர்ந்து, நீண்டு கொண்டே சென்று கடைசியில் இதுக்கு என்னதான் முடிவு என்று சலிப்பு தோன்றும். சில விடயங்களை கேட்பேன், பார்ப்பேன், பிறகு அது மனதிலிருந்து மறந்தோ அல்லது நினைவிலிருந்து மறைந்தோ போய்விடும். சில விடயங்களை ஒரேயொருதடவை கேட்டாலே போதும் மனதில் அப்படியே படம் போல் பதிந்துவிடும். அதுவும் இல்லையா, ஒரு விடயத்தைப் பார்க்கும் போது அது நினைவுகளை வேறெங்கோ இட்டுச்செல்லும். சரி விஷயத்துக்கு வருகிறேன். 
நேற்று வழக்கம் போல் கவனம் புத்தகத்தில் பாதி, தொலைக்காட்சியில் மீதி என்று குத்தவைச்சு உட்கார்ந்திருந்தேன். தமிழ்தொலைக்காட்சியில் தமிழ்நாட்டிலிருந்து வந்த நான்கு சிறுவர்கள், இசைப்போட்டிகளில் பங்குபற்றி சாதனை படைத்தவர்களாம், பேட்டி காணப்பட்டு, திருவாளர் "Viewers" க்கும் தொலைபேசி மூலம் பேசும், கேள்வி கேட்கும் சந்தர்ப்பம் வழங்கப்பட்டது. தமிழன் தமிழ்நாட்டில் இருந்தாலும் சரி, புலத்திலும் சரி, இப்படி யாராவது கொஞ்சம் பிரபலமானவர்களுடன் பேச இணைப்பு கிடைத்தால் இவர்கள் பேசுவது எனக்கு "உலக மகா நகைச்சுவையாக" இருக்கும். பிறகென்ன பிறவிப் பெருங்கடலை ஒரு தொலைபேசி அழைப்பில் நீந்தி கடந்து முடிப்பர் எம்மவர். இடையே அழைப்புகளை கையாள்பவர் சுனாமியாய் இவர்கள் இணைப்பை துண்டித்தால் முயற்சியை கைவிடாமல் மீண்டும் வந்து பிறவிக்கடலை நீந்தாமல் விடவேமாட்டார்கள். 

அந்த குழந்தைகள், ஒருவர் நிறையவே வளர்ந்த குழந்தையாய் தெரிந்தார் (MA, MBA படிப்பதாய் சொன்னார்) இங்கே தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட சந்தர்ப்பத்துக்கு நன்றி கூறி, "நீங்க கண்டிப்பா எங்க Program க்கு வரணும்" என்று அன்புக்கட்டளை போட்டார்கள். இதுபோன்ற வசதியான வீட்டுக்குழந்தைகளை ஊக்குவிப்பதோடு நில்லாமல், திறமையிருந்தும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்காமலிருக்கும் குழந்தைகளையும் ஊக்குவித்தால் இன்னும் நன்றாயிருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். 


ஆச்சு, அதிலிருந்து விலகி செய்திகளை கவனித்தால் ஈழத்தில் கிளிநொச்சியிலிருந்து வவுனியா செல்லும் ஓர் பஸ்ஸில் முப்பது சிறுவர்கள் ஆயுதம் தாங்கிய குழுக்களால் கடத்தி செல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் சொன்னதிலிருந்து மடிக் கணனியிலிருந்த படத்தோடு அந்த சிறுவர்களின் முகங்கள் ஒப்பிடப்பட்டு இருபத்தெட்டுப் பேர் மீண்டும் திருப்பி அனுப்பபட்டிருக்கிறார்கள். அப்போ மீதி இருவர் கதி? குழந்தைகளோடு கூடவா இந்த தீராப்பகை?

அதே செய்தியில் இலங்கையில் மேலும் SOS கிராமங்கள் குழந்தைகளுக்காக அமைக்கப்படப்போவதாக சொன்னார்கள். இந்த SOS கிராமங்கள் பற்றி தெரியாதவர்களுக்கு, தாய் தந்தையிடமிருந்து பிரிந்தவர்கள், போர் மற்றும் இயற்கை அனர்த்தங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், AIDS இனால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளை பராமரிக்கும் ஓர் லாப நோக்கற்ற அமைப்பு என்று சொல்லப்படுகிறது. நீங்கள் அமைக்கும் இந்த கிராமங்களை விட சிறப்பாய் தானே இருந்தது "செந்தளிர் சிறார் இல்லம்". குழந்தைகளை பராமரிப்பதில் இருக்கும் அக்கறையை போரை தடுப்பதிலும், பொருளாதார கொள்கைகளை வகுப்பதிலும் காட்டினால் இதுபோன்ற கிராமங்களின் தேவைகளே இருக்காதே!! அதுக்காக இந்த அமைப்புகள் பரிந்துரை (Advocate) செய்யலாமே  என்றும் யோசிக்க வைக்கிறது. ஈழத்திலும், ஈராக்கிலும், ஆப்கானிஸ்தானிலும் குழந்தைகள் அனாதைகள் ஆக உள்நாட்டு அரசுகள், அவர் தம் கொள்கைகள் மட்டும் தான் காரணமா? 

இலங்கை, இந்தியா இன்னும் சில வளர்ச்சியடைந்து வரும் நாடுகள் (?), இங்கேயுள்ள பாதிக்கப்படும் குழந்தைகள் பெரும்பாலும் குழந்தை தொழிலார்களாகவோ அல்லது பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாகுபவர்களாகவோ தான் இருக்கிறார்கள் என்பது UNICEF இன் கூற்று. அண்மையில் செய்திகளில் கேட்டது, இலங்கையில் ஒன்பதாயிரம் குழந்தைகள் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருப்பதாக!!  UNICEF இன் ஒவ்வொரு நாட்டு அறிக்கையையும் படித்தால் எனக்கு தலைசுற்றும். இந்தியாவில் எட்டு மில்லியன் குழந்தைகள் கல்விகற்கும் சந்தர்ப்பம் இல்லாமல் இருக்கிறார்களாமே!!


என் மண்ணில் குழந்தைகள் உணவு, உடை, உறைவிடம், கல்வி என்கிற மிகவும் அடிப்படையான உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட நிலையில் வாழும் போது, என்னால் ஏனோ இந்த "Reality Show" என்கிற சில அபத்தங்களை அதிகம் ரசிக்கமுடிவதில்லை.  ஏன் இந்தக்குழந்தைகளை ஒன்றுசேர்த்து உலகில் பாதிக்கப்படும் மற்றக்குழந்தைகளுக்காக குரல்கொடுக்க செய்ய முடியாதா!! என்ன அப்படி ஓர் முயற்சிக்கு எந்தவொரு "Sponsorship" உம் கிடைக்காது, அவ்வளவுதான். அழகாய் உடை உடுத்தி, திறமைகளை வளர்த்து அதை வெளியுலகத்துக்கு காட்டி ஓர் குழந்தை புகழ் பெறும்போது எந்தப் பெற்றோருக்குத்தான் சந்தோசம் இல்லாது போகும்! ஆனால், அதேநேரம் உலகின் இன்னோர் மூலையில் தன் குழந்தை எப்போது ஆயுதக்கும்பலால் கடத்தப்படும், எப்போது குண்டு உயிர்குடிக்கும் என்கிற பெற்றோரின் சவக்களை பொருத்திய முகங்களும், கதறலும் கண்முன்னே நிழலாடுகிறது. 

ஒவ்வொரு நாடும் சர்வதேச உடன்படிக்கைகளில் மனித உரிமைகளையும், குழந்தைகள் மற்றும் பெண்களின் உரிமைகளை பாதுகாப்பதாகத் தான் கையெழுத்திட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் யதார்த்தம் வேறுவிதமாகவும், எதிர்மறையாகவும் தான் இருக்கிறது.  Slaveryயை ஒழித்தாயிற்று. இந்த நவீன தொழில்நுட்ப உலகில் இன்னும் குழந்தைகளை அடிமைப்படுத்துவதை, அவர்களை பாலியல் துஷ்பிரயோகம் செய்வதை  ஒழிக்கமுடியவில்லை என்றால் அதுக்காக வெட்கப்பட மட்டுமே முடிகிறது. குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்று என்று ஒப்பிடுவார்கள். ஆனால், தெய்வத்தை கர்ப்பக்கிரகத்தில் பிரதிஷ்டை செய்து, குழந்தையை வீதியில் விபச்சாரம் செய்ய வைக்க தயங்காத சிலர் இன்னும் உலவும் பூமி இது. 

மனட்சாட்சியின் கதவுகளை இறுக மூடிவிட்டு, இருண்டுபோன கர்ப்பக்கிரகத்தில் ஒளியேற்றி இறைவனைத்தேடுகிறோம் என்று "கல்கி" அவர்கள் எழுதிய வரிகளே ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. 



நன்றி: படங்கள் அறியது